Zet uw peuter niet voor de buis!

Televisie. Een handig middel voor ouders om even op adem te komen. Een verketterd middel bij de wetenschappers. Vandaag in de krant terug een onderzoek over de slechte invloed van de kijkbuis op jonge peuters.

Dimitri Christakis van de universiteit van Washington en van het Seattle Children’s Research Instituut heeft al het onderzoek naar de gevolgen van televisie kijken bij peuters van de afgelopen kwarteeuw nog eens doorgenomen en komt tot de conclusie dat tv schaadt. Vooral op de taalontwikkeling bij jonge kinderen. Peuters onder de 1 jaar die dagelijks 2 uur televisie kijken hebben zes keer meer kans om een taalachterstand op te lopen. En kinderen tussen de 7 en 16 maanden die vaak dvd’s kijken, kennen minder woordjes dan kinderen die geen of weinig dvd’s bekijken. Bovendien zijn er ook beduidend meer aandachtsproblemen te constateren. Een gevolg van de snelle scènewissels, felle kleuren en schelle geluiden die voor een overstimulering van de hersenen zorgen.

Ook de zogenaamde educatieve dvd’s worden best gebannen volgens de wetenschapper. Er bestaat namelijk geen enkel bewijs dat deze dvd’s enig nut hebben en volgens hem is het label educatief enkel maar een pr-middel van de mediamaatschappijen om ouders te overtuigen. Conclusie volgens Christakis is dan ook dat de televisie in de eerste twee levensjaren best aan de kant blijft en dat kinderen gewoon moeten spelen met de ouders en de blokken zoals vroeger.

Zelf denk ik dat het gewoonweg zoals met alles is. Televisiekijken mag, maar met mate. Een kind twee, drie uur voor de televisie dumpen is misschien wel makkelijk, maar niet wenselijk. Ik kan ook verstaan dat er een taalachterstand ontstaat vermits er geen dialoog ontstaat bij het televisiekijken. Een kind wordt niet echt gestimuleerd om woordjes te spreken of als dat wel het geval is, mist hij de nodige interactie en bevestiging van iemand. Maar dat men elke dag bijvoorbeeld naar TikTak of Bumba kijkt (dat programma duurt volgens mij 5 of 10 minuutjes), kan volgens mij niet echt kwaad.
Bron: Het Nieuwsblad

Zonde van de zendtijd 2

Uitkijken naar TV op DVD 2009

Focus Knack kijkt traditioneel in het eerste nummer van het jaar naar wat we allemaal mogen uitkijken tijdens dat nieuwe jaar. Zo ook voor de televisieseries op DVD. En ik moet zeggen dat ik nog nooit bedrogen ben uitgekomen met het advies van Stefaan Werbrouck, dus volgende DVD’s staan ook op mijn verlanglijstje.

1. Studio 60 on the sunset strip (verwacht in maart)

De bedenker en schrijver van de eerste vier seizoenen van The West Wing komt op de proppen met een nieuwe TV-serie die ditmaal een blik achter de schermen werpt van een (fictief) live sketchshow op de (fictieve) zender NBS (National Broadcasting System), wat meteen doet denken aan die andere show, Saturday Night Live van NBC. Er werd enorm veel verwacht van deze serie op het internet en wie The West Wing kent (en vooral de eerste seizoenen) weet waarom. Toch werd het niet echt een succes. De show opende met 13,4 miljoen kijkers, maar na aflevering 5 was dit cijfer al gehalveerd. De serie werd dan ook na 1 seizoen reeds afgevoerd. Toch betekent dit niet dat het om een slechte show zou gaan. De gemiddelde appreciatie bij de TV-critics bedroeg 75 op 100, terwijl het cijfer bij Metacritics stijgt tot 8,2 op 10, al biedt de eerlijkheid mij wel te zeggen dat Entertainment Weekend de show betitelde tot slechtste serie van 2006.


2. Flight of the conchords (verwacht in april)

HBO is een paar van zijn vlaggenschepen kwijt zoals The Wire, The Sopranos of Six Feet Under, maar dat betekent niet dat je hun overige series nu links moet laten liggen. HBO blijft een kwaliteitsmerk en Flight of the conchords bewijst dit opnieuw. De serie gaat over een het gelijknamige Nieuw-Zeelandse folkduo die op zoek gaan naar roem en succes in New York. The Flight of the Conchords is een echt bestaande groep, gevormd door Jermaine Clement en Bret McKenzie, De serie past het systeem van Het Geslacht De Pauw toe en is een gefictionaliseerd versie van hun eigen leven met een manager (een bediende van het Nieuw-Zeelandse consulaat die vooral inefficiënt blijkt te zijn), hun enige fan die meteen ook hun stalkster wordt en hun beste vriend die hun advies geeft over Amerikaanse vrouwen en de Amerikaanse cultuur. Het is vooral uitkijken naar de vele muzikale parodieën die de show bevat.


3. In Treatment (verwacht in april)

En terug een serie uit de huidige HBO-stal is In Treatment, met de bekende acteur Gabriel Byrne in de hoofdrol; de zoveelste filmacteur die de filmset inruilt voor de kleine TV-studio. De serie is gebaseerd op het Israëlische Betipul en gaat over een psychotherapeut, Dr. Paul Weston, en zijn wekelijkse afspraak met zijn patiënten. Op maandag komt Laura langs, een anesthesiste die verliefd is op de getrouwde Paul. Op dinsdag komt Alex, een gevechtspiloot die getraumatiseerd is door een recente missie. Op woensdag komt de aan zelfmoord denkende turnster Sophie langs die Olympische dromen koestert. Donderdag is er dan weer een relatiesessie met Amy en Jake. En tenslotte komt vrijdags Paul’s eigen therapeute en mentor Gina langs. De serie is gebaseerd op het five-night-a-week serial drama. Dat betekent dat de serie elke avond van de werkweek op de buis kwam en elke aflevering zoomt in op de respectievelijke sessie van die dag. Uiteindelijk volgen we 9 weken lang de sessies en in totaal telt het eerste seizoen 43 afleveringen van elk 30 minuten (Laura en Alex krijgen maar 8 sessies). De serie werd goed onthaald in de VS en de acteurs en actrices worden geroemd om hun acteerprestaties en HBO besliste dan ook om een tweede seizoen te bestellen.

4. Generation kill (eveneens april)

Eveneens in april beschikbaar en afkomstig van HBO is Generation Kill, van de makers van The Wire, David Simon en Ed Burns. Zij baseerden zich op het boek van Evan Wright die zijn ervaringen als “embedded reporter” tijdens de inval van Irak van het Amerikaanse leger in 2003 en meeschreef aan de serie. Het resultaat is een miniserie van 7 afleveringen waarin we het First Reconnaissance Battalion volgen, de elite-verkenningseenheid die als eerste Irak binnentrokken. Simon en Burns houden realisme hoog in het vaandel en dat is nu ook weer het geval, wat de serie brutaal en oncompromitterend maakt. Dit wordt ook nog eens versterkt door het feit dat intense scènes niet begeleid wordt door emotionele muziek of sentimentele cinematografie. Daarenboven is de cast zo uitgebreid dat het moeilijk volgen is wie nu wie is, wat maakt dat de oorlog niet overbodig wordt geromanticeerd. Toch is de serie aan de andere kant ook verrassend bedeesd. Het behoudt een waardigheid tegenover de mariniers, ook al zijn ze oneerbiedig, grof en schaamteloos bij hun inval. Toch doet dit niets af aan de kwaliteiten van de serie.


5. Mad men (verwacht komende zomer)

Mad Men is een bejubelde serie die ondertussen reeds 2 Golden Globes en 6 Emmy’s won, waaronder de Emmy voor Beste Dramaserie. Mad Men speelt zich af op het New Yorkse (fictief) reclamebureau Sterling Cooper op Madison Avenue in de jaren ’60. We volgen het leven van creatief directeur Don Draper en de personen in zijn omgeving, op en buiten het reclamebureau. De show zoomt ook in op de veranderde maatschappelijke wereld van de jaren ’60. De serie is van de hand van Matthew Weiner, één van de scenaristen van HBO-serie The Sopranos, al toonde de zender wel geen interesse in de serie. Het belandde uiteindelijk op kabelmaatschappij AMC. De serie werd ontzettend geprezen door bijna alle kranten, omwille van zijn visuele stijl, maar ook omwille van het thema. De show schippert perfect tussen nostalgie en politieke correctheid. Want de wereld van de jaren ’60 is er een van drinken, roken, een wereld waar vrouwen en niet-blanken nog minderwaardig worden geacht.


Bronnen: Focus Knack, Wikepedia, New York Times

Zonde van de zendtijd

Gisteren zelf niet gekeken, maar ondertussen wel al de filmpjes toegestuurd gekregen. Vrijdagavond heeft u net als mezelf een herkansing. Afstemmen op Canvas omstreeks 23u20.

Top 10 televisieseries op DVD 2008

Vermits ik steeds minder mijn gading vind op de Vlaamse televisiezenders en om te ontsnappen aan de wildgroei van herhalingen, reality en uitlachtelevisie, neem ik sinds een paar jaar reeds mijn toevlucht tot de dvd-boxen van televisieseries. Een geweldige uitvinding voor al die series die toch op de meest onmogelijke uren en momenten worden uitgezonden op zenders die om de 5 minuten het programma toch maar moeten onderbreken om reclameboodschappen de ether in te zenden. Ook niets zo makkelijk als een dvd-box waarbij je op je eigen tempo een televisieserie kan ontdekken of verslinden. Het voorbije jaar heb ik weer heel wat boxen achter de kiezen en is het misschien geen slecht idee om in tijden van eindejaarslijstjes eens mijn 10 favoriete televisieseries op dvd in een lijstje te gieten. Sommige dvd-boxen zijn wel al voor 2008, maar een paar series heb ik dan ook later ontdekt.

1.The Wire season 4 – 5

Over de nummer 1 heb ik niet lang moeten nadenken. Seizoen 4 van The Wire is gewoonweg het beste dat ik tot nu toe al gezien heb op televisie. Wat een ongelofelijk straf en hartbrekend seizoen dat dit keer het onderwijs in Baltimore onder de loep neemt. Het hele seizoen is een pijnlijke confrontatie met een falend onderwijsbeleid in Amerika waar het No Child Left Behind-programma van president Bush totaal zijn doel voorbijschiet. Naarmate de reeks vordert, worden de taferelen met de 4 jeugdvrienden steeds hartverscheurender en laten je soms echt verdwaasd achter. Ondertussen blijft de war on drugs verder woeden en zien we ook hoe de factoren van de vorige seizoenen, zoals politie, gerecht en politiek falen. In seizoen 5 stelt de serie zich dan weer de vraag waarom de verhalen van de achterbuurten van Baltimore zo weinig gehoor vinden en wordt de media op de rooster gelegd. Welke verhalen krijgen de aandacht en welke niet? En welke invloed hebben de voortdurende concurrentie, het steeds jagen op winst en de daarbijhorende ontslagen op de kwaliteit van een redactie? Terug een ontzettend ontluisterend verhaal die meteen ook de vraag stelt om meer kritischere blik op de media. Toch is seizoen 5 in tegenstelling tot de vorige 4 seizoenen een klein stapje terug, vermits de hele serie in feite een hyperrealistische serie is en de rode draad in seizoen 5 waarbij rechercheur McNulty een seriemoordenaar faket een beetje te bij de haren getrokken is. Maar deze kleine slip vergeef je algauw, want het verhaal dat de makers in de vijf seizoenen hebben verteld overstijgt alles wat er al op televisie is gekomen. En een ontzettende pluim voor HBO, de kabelzender, die vijf seizoenen lang geld wou investeren in een serie die een verhaal traag vertelt en die geen kijkcijferkanon was zoals Six Feet Under of The Sopranos, maar omdat het zo’n kwaliteitsserie was toch bleef geloven in de serie.

2. The shield season 1 – 2 – 3

The Shield is een serie die de afgelopen jaren op VT4 te zien was, maar die ik telkens had gemist. In het begin omdat ik het niet eens had opgemerkt, later omdat de serie ondertussen al verkast was naar de latere uitzenduren en ongunstigere dagen. Maar doordat mijn collega vertelde dat haar vriend wild was van de serie en de aanhoudende uitstekende recensies in Focus Knack heb ik mij dit jaar in de eerste drie seizoenen van de serie gestort en dat heb ik mij eerlijk gezegd nog geen moment beklaagd. The Shield is geen typische politieserie, zeker niet als we kijken wat er op Vlaamse bodem wordt gemaakt. De serie is staalhard en brutaal, het Strike Team zijn geen doetjes om zonder handschoenen aan te pakken en slaan al graag eens een bekentenis uit een verdachte en zijn daarenboven nog eens door en door corrupt. Niet meteen een good cop à la Britt Michiels of Witse. Geen wonder dus dat ze niet bij iedereen geliefd zijn en over de verschillende afleveringen en seizoenen heen probeert wel telkens iemand om het Strike Team neer te halen. Wat hoofdpersonage Vic Mackey soms tot nog grovere misdaden doet leiden, wat blijkt uit de ontknoping van de eerste aflevering. Daarnaast wordt die rode draad ook nog doorspekt met afzonderlijke cases, maar ook die zijn niet echt van een Flikken-niveau te noemen. Kortom, een non-conformistische politieserie. Het is wel even wennen aan de cameravoering, want de camera schokt en beweegt soms nogal wild en daarbij krijgen de beelden ook een grovere korrel mee die uitstekend past bij een harde serie.

3. Friday Night Lights season 1

Friday Night Lights is momenteel nog een serie die ik volop aan het ontdekken ben, maar meteen staat ze al in mijn top 3 van het jaar. Want ik ben echt helemaal weg van deze tienerserie. Decor van deze serie is het Texaanse plaatsje Dillon, waar niets anders te beleven valt buiten de wekelijkse footballwedstrijd op vrijdagavond. Toch gaat de aandacht van de makers niet echt uit naar het verloop van die wedstrijden of naar spectaculaire footballbeelden, maar wel naar de effecten van de wedstrijd op de rest van het stadje. Een overwinning brengt de stad dichter bij elkaar, maar bij de minste nederlaag heeft iedereen zijn mening klaar en komen problemen opborrelen. Bovendien blijkt dat football ook de enige mogelijkheid is om aan het stadje te ontsnappen. Dat sommige spelers dan ook ver willen gaan om het tot professional te brengen, zal u niet verbazen. Maar soms wordt de droom ook brutaal uit elkaar gespat, zoals met sterspeler Jason Street gebeurd in de eerste aflevering. Het lijkt allemaal maar een doorsneeserie te zijn, maar het is in feite een hoogst interessante dramareeks. De meestal jeugdige acteurs werden vrij gelaten om hun personages zelf in te vullen, de verhalen zijn beklijvend en de serie draait op een kwalitatief hoog niveau. Bovendien krijgen we ook eens een blik op het diepe zuiden en heartland van Amerika. Hier dus geen villa’s, rijke of gelukkige ouders, grote kansen, … zoals in The O.C., Gossip Girl of Beverly Hills 90120. Neen, er is echter een pessimistische ondertoon die de serie zoveel interessanter maakt dan al de voorgaande series bij elkaar opgeteld.

4. Weeds season 1 – 2

Ik wou Weeds volgen via VijfTV, of ook wel eens oneerbiedig WijfTV genoemd, maar men heeft zo met die serie en zijn uitzenddagen en uren gespeeld dat ik mijn toevlucht heb moeten nemen tot de DVD-box. En daar kreeg ik één van de grappigste series van het afgelopen jaar te zien. Uitgangspunt is Nancy Botwin die na het overlijden van haar man haar toevlucht moet nemen tot het opzetten van een handeltje in marihuana om de kosten van haar gezin, hypotheek en schoonmaakster te kunnen dekken. En dat zet de deur open tot een tweeledige reeks. Enerzijds is er natuurlijk de komedie met een ontluisterende blik op de Amerikaanse suburbs en ondeugende humor. Anderzijds blijkt de serie ook als dramareeks te fungeren en zien we een huisvrouw die problemen kent om het hoofd financieel boven water te houden en haar familie bij elkaar te houden. En die combinatie werkt verrassend goed omdat het een ontzettend slimme reeks is. Maar het belangrijkste blijft toch wel de humor en als Showtime-programma is het humor die een stapje verder gaat. Zo krijgt de jongste zoon lessen in masturbatie, zien we de vriendin van Nancy laxeermiddelen in de snoep van haar dochter smokkelen zodat die eindelijk eens zou afvallen, …. Het is humor die misschien bepaalde mensen zou afschrikken, maar ik hou er wel van.

5. Entourage season 4

Wat Sex and the City is voor de meiden, zou Entourage moeten zijn voor de jongens. In het ondertussen al vierde seizoen van deze komische reeks staat de film Medellín centraal, het project waar steracteur Vincent Chase al zolang op aast. Niet alles loopt van een leien dakje en vooral regisseur Billy Walsh zorgt voor heel wat moeilijkheden, maar de film schopt het toch tot het Cannes-festival. Focus Knack was minder enthousiast over dit seizoen omdat het oppervlakkig bleef, maar ik vond het wel een pak beter dan het vorige seizoen. Ik vond dat de serie een juiste toon heeft gevonden en dat de grappen op een vlot tempo zijn gelegd. Het heeft wel eventjes geduurd met deze serie voor ik helemaal mee was. Het eerste seizoen vond ik pas goed in de tweede helft en daarna heeft de reeks wat hoogtepunten en mindere momenten, maar ik heb enorm genoten van dit vierde seizoen. Ari Gold blijft ongetwijfeld het beste komische personage van de afgelopen jaren, terwijl ook Johnny Drama in die hitlijst hoog scoort. En tussen al dat komische blijft er ook ruimte vrij voor heel wat cameo’s van bekende en minder bekende, maar vooral vrouwelijk schone medemensen. En de mix van dat alles maakt dat dit een hoogst vermakelijke serie blijft.

6. Oz season 4 – 5- 6

Oz is een cultreeks van HBO. Het afgelopen jaar werden in sneltempo de laatste drie seizoenen op de markt gegooid en ik heb die met veel plezier verslonden. Oz is een bikkelharde gevangenisserie. De afdeling Em City is het terrein van bendeoorlogen, geweld, verkrachtingen, drugs, moord, corruptie, …. De makers laten geen kans onbenut om geweld te tonen en in elke aflevering valt er wel een dode te rapen. Geen serie voor doetjes of gevoelige magen, maar toch heeft de serie een ongelofelijke aantrekkingskracht. Je wordt als het ware echt in het verhaal meegezogen en drijft mee op de snel opeenvolgende plotwendingen. Misschien had de serie wel een compacter en consistenter verhaal beter verdragen en dan zou het waarschijnlijk wel de erkenning gekregen hebben die het verdiende. Nu gebeuren de daden echter zo snel achter elkaar dat je soms het gevoel hebt dat de schrijvers niet echt wisten waar naartoe te gaan met hun verhaal en elk idee op papier hebben gezet zonder het echt uit te werken. Maar toch blijft er een ontzettende dynamiek in de serie en blijft je geboeid kijken. Het niveau van reeks 1 wordt nooit meer bereikt, toen de serie ook elke week een gevangenisthema behandelde en zo een introspectie maakte op het gevangeniswezen, maar het niveau van de volgende seizoenen blijft wel consistent op eenzelfde hoog niveau liggen, met dank aan de uitstekende acteerprestaties.


7. The Sopranos season 4 - 5 – 6

Ik denk dat deze serie bij de meesten die andere reeksen uit de HBO-stal kennen heel hoog aangeschreven staat, maar bij mij is dat minder het geval. Persoonlijk vind ik een serie als The Wire en Six Feet Under een trapje hoger staan dan The Sopranos. Misschien word ik nu verketterd door Sopranos-fans. Maar ik had er iets minder voeling mee dan de andere twee. Maar vermits The Wire en Six Feet Under op zo’n uitmuntend niveau speelden, betekent niet dat The Sopranos dus niet goed zou zijn. Integendeel. Het is en blijft nog altijd een van de beste televisiereeksen. Vooral dialoogmatig vind ik dit een fantastische serie. Dit is geen televisieserie, maar in feite een beeldroman met fantastische personages waaronder hoofdpersonage Tony Soprano. Een man die heel wat dubbelzinnige gevoelens weet op te wekken. Aan de ene kant sympathiseer je met hem, maar aan de andere kant heeft hij zo’n donkere, weerzinwekkende kant. Een man you love to hate. Misschien moet ik de serie nog eens herbekijken maar dan aan een hoger tempo. Ik moet zeggen dat als je verschillende afleveringen snel na mekaar kunt bekijken je meer in het verhaal gezogen wordt, dan wanneer je er iets meer tijd tussen laat (en dat heb ik soms moeten doen).

8. The 4400 season 4

Een beetje onverwacht werd de stekker uit The 4400 getrokken waardoor dit vierde seizoen meteen ook het laatste seizoen werd. Het seizoen kan wel eindigen als een finale van de reeks, maar er lagen waarschijnlijk nog zoveel mooie verhalen klaar dat het toch een groot gemis mag genoemd worden. Vooral omdat ik dit vierde seizoen een stuk beter vond dan het derde seizoen. In dit vierde seizoen staat de stof promicin centraal, de stof die ervoor zorgt dat de 4400 hun talenten kregen. En met de ontdekking van die stof staat meteen ook de deur open naar de gewone mensen om promicin te nemen. Alleen is er een donker kantje aan verbonden. Er is een kans van 1 op 2 dat je sterft. Durf jij in deze gegeven omstandigheden het aan om een spuit promicin te nemen? Deze vraag staat centraal in dit uitstekende seizoen en het verdeelt de cast in verschillende groepen. 4400’ers die het gebruik willen stimuleren en een heuse religie opbouwen rond Jordan Collier. Aan de andere kant heb je dan weer 4400’ers die niet zo wild zijn van promicin omdat het zoveel mensen doodt, aangevoerd door Shawn Baldwin. En ook de gewone mensen worden onderverdeeld in believers, onder leiding van Kyle Baldwin, en non-believers zoals Tom Baldwin. Maar wat deze serie zo goed maakt is de degelijke kwaliteit van de scripten. De makers hebben de vorige seizoenen al een mooie combinatie gevonden van centrale verhalen en afzonderlijke verhalen, de grote mythe en de menselijke verhalen. Het is allemaal niet zo baanbrekend en is met een veel kleiner budget gemaakt als een serie als Heroes. Maar het is zoveel keer beter dan Heroes en daarom doodjammer dat de serie ten einde is moeten komen.

9. Battlestar Galactica season 3

De SciFi-reeks die geen SciFi is, is terug voor een derde en voorlaatste seizoen. De Cylons hebben de mens onderdrukt en willen dit zo houden. Battlestar Galactica en de Pegasus zijn kunnen ontsnappen aan de onderdrukking en proberen nu de mensheid te redden en de tocht naar de planeet aarde verder te zetten. En de centrale vraag die daarbij gesteld wordt is wie de Final Five zijn. Battlestar Galactica blijkt weereens een perfecte politieke en slimme actiereeks te zijn die veel dieper graaft dan andere series doen en is de perfecte uitbeelding van de wereld na 9/11. Want het is niet altijd duidelijk wie nu juist de goede en de slechte zijn. Als tussendoortje is ook de televisiefilm Razor verschenen op dvd, die het verhaal vertelt van de Pegasus en hun strijd om het voortbestaan. Persoonlijk vond ik het wel een vermakelijke film, maar geef mij liever maar de serie. Voor het volgen van de serie is de film niet echt noodzakelijk, behalve voor het geheim dat er op het einde van de film gegeven wordt over één van de hoofdpersonages, wat meteen een rol van betekenis zal spelen in het vierde en laatste seizoen.

10. The Simpsons season 1 – 9

The Simpsons staan een beetje ongelukkig op een laatste plaats in mijn top 10 en verdienden eigenlijk een veel betere plaats. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger niet echt zo wild was van de komische reeks, maar door de dvd’s heb ik de reeks kunnen herontdekken en heb ik het veel beter leren appreciëren. Wat trouwens de dvd-reeks extra interessant maakt, zijn de overvloedige extra’s, waaronder audiocommentaar voor alle afleveringen. En die commentaren zijn vaak even grappig en interessant als de reeks zelf. Van de negen seizoenen is toch seizoen 7 en 8 de sterkste van de hoop, vermits ze onder leiding van showrunners Bill Oakley en Josh Weinstein naar een ongekend niveau worden gebracht. De afleveringen zijn slim, ontroerend en vooral hilarisch. Mijn lievelingspersonage? Er zijn er vele, maar Moe vind ik wel fantastisch.

Najaar 2008 - Terugblik op de televisieweek

De eerste week van het nieuwe televisieseizoen zit er alweer op en dat werd uitvoerig besproken door de verschillende media. Zelf vond ik het een weer typische najaarsprogrammatie. Veel middelmatigheid troef, een paar sterktehouders en nieuwe programma’s die voor de normale werkmens veel te laat geprogrammeerd worden.

Maandagavond is een avond geworden waarop elke zender zijn klepper op het scherm loslaat. VTM zendt Boer zkt vrouw uit, een programma dat ik nog nooit gezien heb en ook geen neiging bij voel om het te ontdekken, maar blijkbaar is het heel populair bij de modale Vlaming. Eén pakt uit met een realityshow van de makers van Peking Expres en dat belooft dus veel goeds. 2BE pakt uit met die andere sterke realityshow Expeditie Robinson, waarvan ik ondertussen toch vermoed dat de formule bijna uitgemolken moet zijn en waarvan men elk jaar beweert dat men terug naar de basics gaat. Maar de klepper der kleppers blijft voor mij toch Lost op VT4, dus de komende maandagavonden ben ik verloren aan dit programma. Gelukkig waren zij bij VT4 zo goed om de Lost-special over de 3 voorbije seizoenen uit te zenden, want het was ondertussen alweer meer dan een jaar geleden dat we nog eens nieuwe afleveringen kregen en ik was de draad toch even kwijt. En de eerste aflevering speelde daar ook nog eens goed op in door een overbruggingsaflevering te zijn tussen de finale van het derde seizoen en het eigenlijke vierde seizoen, dat pas echt goed op dreef was met de tweede aflevering. Er werden zowaar een paar vragen opgelost, namelijk waarom niemand ooit zocht naar de overlevenden van Oceanic Flight 815, maar de vier nieuwe personages brachten naast een hoop nieuwe vragen vooral een nieuwe portie actie met zich mee. En zo zit Lost weer goed op koers en blijft het de ultieme combinatie van mysterie, actie, humor en drama. Kortom, het beste programma in primetime dit najaar.

Eveneens op maandagavond startte 2BE met Californication, de Showtime-serie (Weeds, Nip/Tuck, Queer as folks) met X-Files-ster David Duchovny in de hoofdrol. Ik was op voorhand al gewaarschuwd dat de serie met een flinke portie seks doorspekt zou worden en ik moet zeggen dat de eerste aflevering op dat gebied zeker niet heeft teleurgesteld. Het begon al met een pijpbeurt door een non midden in een kerk. En hiermee is meteen de toon gezet voor de rest van het seizoen. Net als Weeds zit de serie vol met deze ondeugende, straffe, “schokkende” plotwendingen en scènes en ik moet zeggen dat ik wel hou van die “kijk-eens-wat-wij-allemaal-durven”-attitude. Nog een voorbeeldje: hoofdpersonage Hank duikt in bed met een jonge meid en ontdekt op het einde van de eerste aflevering dat ze niet alleen de dochter is van de nieuwe vriend van zijn ex, maar ook dat ze amper 16 jaar oud is. En in de tweede aflevering wordt Hank uitgenodigd voor een etentje met zijn ex en haar nieuwe familie, wat voor ongemakkelijke toestanden zal zorgen. Nu, dat uitdagende is natuurlijk leuk om naar te kijken, maar het moet nu de komende weken wel blijken dat de show net als Weeds achter die uitdagende façade ook een goed verhaal weet te vertellen. Als ik de media mag geloven, dan zal dit zeker het geval zijn en daarom durf ik deze serie dan ook aan te raden aan iedereen die houdt van series die niet het klassieke morele patroon volgen.

Dinsdagavond is zo een avond die onder de categorie middelmatig kan geklasseerd worden. Vanaf morgen kan je op VTM terecht voor alweer een nieuwe zangwedstrijd, deze keer weer X-Factor, wat in het begin natuurlijk hilarisch is, maar op het einde blijkt er dan alweer dat er helemaal geen ruimte is in Vlaanderen om een nieuw idool op ons los te laten. Op één kan je kijken naar Flikken Maastricht en ik moet zeggen dat de trailer zo weinig goeds beloofde dat ik deze kelk graag aan mij voorbij liet gaan (en volgens De Standaard was dat helemaal niet zo’n slecht idee). Dinsdagavond wordt dus terugvallen op een oude waarde, namelijk Without a trace op 2BE. Een serie die hoort in het lijstje CSI, Criminal Minds, Bones, Cold Case, ja zelfs House M.D. Alleen is het uitgangspunt hier dat er elke week iemand verdwijnt en dat Jack Malone en zijn team 40 minuten de tijd hebben om de verdwijning op te lossen. Het is allemaal niet spectaculair, het is allemaal niet groots of vernieuwend, maar het staat wel elke week garant voor kwaliteit, goede verhalen en ja zelfs goede acteerprestaties. En vaak zit er ook maatschappelijke kritiek in verwerkt. Een paar weken geleden werd nog prachtig aangetoond hoe de media en zelfs de FBI omgaan met verdwijningen. Op dezelfde avond verdwijnen zowel een blanke meid als een zwarte jongen. Voor de blanke meid wordt er alles uit de kast gehaald, haar foto is constant te zien op het televisiescherm en er wordt zelfs een special rond haar gemaakt. Dat legt zoveel druk op de schouders van Jack Malone dat deze, opgelegd van bovenaf, het grootste deel van zijn personeel op de verdwijningszaak van de blanke meid moet plaatsen. Ondertussen wordt de moeder van de zwarte jongen geconfronteerd met het harde feit dat er geen aandacht gaat naar haar jongen omdat hij zwart is, dus waarschijnlijk in de criminaliteit is verzeild geraakt en dit al zo vaak is gebeurd dat er geen aandacht aan geschonken moet worden. Op het einde van de aflevering vinden Jack en zijn team de twee kinderen, één levend en één dood. Het wordt niet duidelijk gemaakt wie nog leeft en wie niet, dat is aan de kijker om uit te maken, maar het is een handig trucje om zo de aandacht op de ongelijkheid in behandeling te blijven vestigen.

Op woensdagavond is Volt terug op één. Het werd vorig seizoen aangekondigd als een discussieprogramma onder hoogspanning. Nu afgaande op het eerste seizoen wist ik niet dat 5 Volt tegenwoordig ook al onder de noemer hoogspanning gecatalogiseerd mag worden. Let op, de onderwerpen waren vaak wel goed gekozen en de gasten hadden vaak ook iets zinnigs te zeggen, maar een echte discussie werd het toch nooit. En helaas was ook in het tweede seizoen de hoogspanning ver te zoeken. De eerste discussie ging over kinderen en alcohol en het feit dat kinderen zo makkelijk aan alcohol konden geraken. Goed thema, alleen draaide het uit op een rondje zwartepiet doorschuiven. Eerst werden de cafébazen beschuldigd, maar die weerlegden dat ze geen identiteitskaart mochten vragen en dus enkel op het uiterlijk konden beoordelen of iemand 16 is of niet. Dan werden de caissières in de supermarkten maar beschuldigd, maar de woordvoerster van de distributiehandel vond dit maar al te gemakkelijk en zeker omdat zoveel caissières wel kinderen tegenhouden. Dus werd de schuld maar bij de Vlaamse minister van welzijn gelegd en die, u raadt het nooit, schoof de zwartepiet door naar de federale regering. Kortom, iedereen heeft mogen zeggen dat zij er niets aan kunnen doen en van oplossingen kwam er niet veel in huis. De tweede discussie was redelijk gezegd een beschamende bedoening. Gaia maakte zijn rapport over de dierenparken bekend en vond dat een welbepaald dierenpark best zijn deuren moest sluiten. Volt vond dit David tegen Goliath en nodigde de partijen uit. Als kijker leek het alsof Volt het zou opnemen voor David, de dierenparkhouder in kwestie, maar moest raar genoeg toezien hoe men zijn kar keerde en ineens ging samenspannen met Goliath. Want David had al een opmerking gekregen om zijn park tijdig aan te passen en op de deadline was dit nog niet gebeurd. Kortom, de dierenparkhouder werd nog eens extra beschuldigd. U zal maar David wezen in het Volt-decor. Even knetterde de uitzending toch. Joke Van De Velde werd gevraagd om een dagje mee te lopen in een rusthuis en ontdekte daar dat er geen tijd is om mensen deftig te wassen, dat het eten in hun mond gepropt moet worden en dat men geen praatje kan slaan met de mensen. Waarop Kobe Ilsen aan de Vlaamse minister van welzijn vroeg of hij zijn oude dag in zo’n rusthuis zag doorbrengen. Heel even ging de voltmeter naar 1000 volt. Helaas ontweek de minister de vraag en zakte de meter terug naar 5 volt.

Nog op één op woensdagavond is er de nieuwste HLZHI-telg, namelijk de Dokters van morgen, waarin we een paar studenten geneeskunde volgen. Na het zien van de eerste aflevering vroeg ik me toch af of we ons geen zorgen hoeven te maken. Zo zagen we Tom, een vijfdejaarsstudent die eveneens praeses is van de faculteitskring Medica. Hij ronselde nieuwe leden onder de eerstejaarsstudenten en nodigde hen meteen uit op de eerste fuif van het academiejaar. En op die eerste fuif vloeide de alcohol zeer rijkelijk dat het meteen een angstaanjagend beeld werd. Want heeft de dokter van morgen geen drankprobleem? Echt geruststellend is het niet om zoveel dokters in spe zoveel alcohol te zien drinken. Grappig was dan weer de doortocht van Servaas in het ziekenhuis. Servaas is een zesdejaars student en mag stage lopen in een ziekenhuis. Daarbij mocht hij voor de eerste keer een infuus steken. Meteen jaagde hij de patiënten schrik aan door te zeggen dat het de eerste keer was dat hij dit deed, maar dat ze geen twee keer pijn zouden moesten lijden, want als het niet lukt, stond er een professionele verpleegster klaar om het wel goed te doen. Je zag de arm van de patiënt al lichtjes terugkruipen. Hij probeerde de dokter in spe nog op andere gedachten te brengen dat hij niet het ideale speldenkussen is omdat hij dunne aderen heeft. Maar Servaas laat zich niet van zijn stuk brengen en probeert toch te prikken, prikt verkeerd en moet toegeven dat de patiënt inderdaad dunne aderen heeft. Ook bij een tweede patiënt wilde het maar niet lukken en we zagen in de eerste aflevering helemaal niet meer of het wel lukte, wat ons toch doet vrezen dat er nog vele slachtoffers volgden. Gelukkig stond tegenover deze klungelende zesdejaars de zelfverzekerde Wouter, ook zesdejaars, die zijn stage op de spoed mocht doorbrengen. En daar rustig en met vaste hand een hoofdwonde van een dronkaard verzorgde. Hij vond het zelfs leuk, want dronkaards hoeven minder verdoving en vertellen nog eens leuke verhalen. Als dat geen lokkertje is om meer studenten naar de richting geneeskunde te loodsen. Als patiënt hoop ik wel dat je de volgende dag geen stagiair tegenkwam.

Op donderdagavond stond Deadline geprogrammeerd, een serie die aangekondigd werd als de Nederlandse variant op 24. Nu ik weet niet welke marketingboy deze slogan heeft bedacht, maar die heeft ofwel nog nooit 24 gezien ofwel heeft die een heel ander programma gezien dan Deadline. Ik zou aan die marketingboy aanraden om de BBC-serie Spooks eens te bekijken en dan zou hij weten waar Deadline zijn mosterd heeft gehaald. Dat gezegd zijnde, vond ik het een teleurstellende eerste aflevering. De premisse van de eerste aflevering was nochtans uitstekend. Een bom ontploft in het Centraal Station en er wordt gedreigd om de komende week elke dag een bijkomende bom te laten ontploffen om 8 uur in de ochtendspits. Het is aan het geheime antiterreurteam van het ministerie van veiligheid om dit te verhinderen. Detail daarbij is dat de bom voor de ogen van één van de leden van dat team is ontploft en dat daarbij zijn minnares is omgekomen. Nu, dat lijkt mij stof genoeg om daar een intelligente reeks rond te bouwen, maar de makers hebben duidelijk problemen om de juiste toon van de serie te vinden. Het budget ontbreekt duidelijk om er een actieserie van te maken en tegelijkertijd ontbreekt het de schrijvers om een creatief script te schrijven. Daardoor mist de serie flair en tempo, die Spooks wel had, en bleken de personages vooral nog kartonnen dozen te zijn. Misschien ligt dit ook bij het feit dat Spooks koos voor jonge, frisse, coole gezichten, terwijl Deadline een oudgediende in een misplaatste rol zet. Maar een ander element wat Spooks zo goed maakte, was het feit dat men liet zien hoe zwaar het geheime leven weegt op het privé-leven van de hoofdpersonages. Als men die juiste toon weet te vinden en de serie wat meer schwung kan doen geven, vooral door intelligente scripts te schrijven, dan kan Deadline nog aardig uit de hoek komen. Maar de eerste aflevering was er alvast een die de mist in ging.

Als we Focus Knack mogen geloven, dan wordt Dexter de beste serie van het jaar. Met veel verwachtingen keek ik dan ook uit naar de eerste aflevering. Nu, of het ook echt de beste serie is, durf ik nog niet te zeggen, maar ik was toch aardig onder de indruk. Showtime heeft voor deze serie aardig gegrasduind in de HBO-stal en plukte naast Six Feet Under-ster Michael C. Hall ook enkele acteurs en actrices uit Oz om ze tot de vaste cast te rekenen. Meteen mag dit duidelijk zijn dat er op een hoog niveau geacteerd wordt. Maar natuurlijk draait alles rond seriemoordenaar Dexter. Een raar iemand. Overdag is hij een forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspetters, terwijl hij ’s nachts er lustig op moordt. Geen gewone mensen. Neen, andere seriemoordenaars die door de mazen van het net zijn geglipt. En ook al voel je enige walging tegenover zijn praktijken waarbij hij mensen in stukken zaagt, toch voel je ook enige sympathie voor wat hij doet. Een beetje zoals Dr. Gregory House, wiens psychologische spelletjes mensafstotend is, maar toch voel je sympathie voor hem. Emotioneel zit Dexter ook complex in elkaar en heeft hij duidelijk last van het syndroom van Asperger. Zelf voelt hij geen emotie, maar faket hij de dingen en daar is hij heel goed in. Zo heeft hij ook een vriendin, maar is hij blij dat hij er geen seks mee hoeft te hebben (ze is namelijk verkracht geweest). In de komende afleveringen zal het ook duidelijk worden dat hij helemaal niet weet hoe te reageren op de onzekere emoties van zijn vriendin, net zoals een Asperger dat beleeft. Nu, misschien klinkt dit allemaal wat donker en ernstig, maar gelukkig wordt alles doorspekt met een grondige laag ironie en zwarte humor. Zo is Dexter helemaal geïntrigeerd door een moord waar er geen bloed aan te pas komt. Meteen zie je hem denken: waarom heb ik daar nog niet aan gedacht? Kortom, een aanrader. Enkel jammer dat dit op donderdagavond om 23 uur wordt uitgezonden op VT4, zodat een gewone werkmens als ik zal moeten wachten op de DVD-box om er verder van te kunnen genieten.

Vrijdagavond en zaterdagavond zijn voorlopig voor bijna alle zenders filmavonden. Vanaf volgende week kan je wel kijken naar het vierde seizoen van Desperate Housewives op Canvas en in oktober zou één de nieuwe muzikale talkshow van Peter Van De Veire op ons los laten.

Goed weggestopt in het programmaoverzicht is The Secret Diary of a call girl, te bekijken op Vitaya op zaterdagavond omstreeks 23uur en later in de week herhaald om 3 uur ’s nachts (u leest het goed!). Nu, de titel doet misschien hopen op een late night soft-erotisch programma en Vitaya zet er duidelijk een 16+-label op, maar het is allemaal toch heel braafjes. Er wordt veel gesuggereerd, helaas een beetje onhandig in deze moderne tijden, maar er viel in de eerste aflevering weinig te zien (qua naakt dan). Dat is ook helemaal de bedoeling niet van de show. Neen, de show wil een intelligente dramareeks zijn over een call girl. Het wil tonen hoe een call girl om moet gaan met haar dubbelleven, hoe ze moet liegen tegenover haar familie en vrienden, hoe eenzaam het beroep wel kan zijn en is zeker geen verheerlijking van het beroep. Toch slaagde de eerste aflevering daar nog niet in. We zien wel hoe Belle eerlijk tegenover haar beroep aankijkt en hoe ze met haar klanten omgaat, maar het ging toch nog vooral om een paar technische aspecten van het beroep. Zo kwam u te weten dat ze mannenparfum op haar deed, zodat de vrouw van haar klanten niets in de gaten zou hebben. Een gouden tip voor heel wat mannen met maîtresses. Daarnaast draaide de aflevering vooral rond het feit dat een klant maar niet opgewonden geraakte van haar. Wanneer ze van haar agent te horen krijgt dat de man geen luxedame wil, maar een gewoon buurmeisje zonder veel make-up en tralala, probeert ze het nog eens met de jongen. Dit maal wel met succes. En dat was het. Leuk, maar we hopen toch dat de serie die intelligente toets nog krijgt.

Tenslotte keek ik deze week ook nog naar Fans, het nieuwe zondagavondprogramma van Stany Crets en Peter Van Den Begin. Geen feelgood-programma als Debby & Nancy, maar een komische reeks rond drie groepen van fans. De twee dikke broers Ringo en Elvis die fan zijn van hun moeder, die op haar beurt weer fan is van iedereen. De tweede verhaallijn gaat over plastisch chirurg Renaat die hevige fan is van Leah Thys, Marianne uit Thuis, en daarbij niet nalaat zijn vrouw Beatrys psychologisch te verwaarlozen. En tenslotte zijn er nog de werkloze Luc en Koen die psychopathische fans zijn van hun buur Yves. Het programma is geen flauwe, voorgekauwde humor à la FC De Kampioenen, maar ligt meer in het verlengde van Het Geslacht De Pauw en In De Gloria. Dat maakt dat het niet voor iedereen toegankelijke humor is en dat het ook niet altijd duidelijk is of iets nu grappig is of gewoon pijnlijk. Ik denk dan ook dat dit programma niet echt zal scoren en de eerste reacties op De Standaard lagen al in die richting. Maar toch vond ik het de moeite waard om naar te kijken. Ringo, Elvis en zazawie zijn natuurlijk hilarisch, vooral de scène waarbij men de moeder niet meer omhoog in de rolstoel krijgt en de acteurs amper hun lach kunnen inhouden, maar het meest geïntrigeerd was ik door Renaat en Beatrijs. Omdat je bij dat koppel iets hebt van zo extreem zijn sommige fans. Die aan niets anders kunnen denken dan hun idool en dit ook projecteren op de rest van hun omgeving. Luc en Koen waren daarentegen iets te ver gezocht en ik heb het voorgevoel dat de humor daar snel kan opdrogen en er meer irritatie rond kan groeien. Het was kortom goed, maar het zit toch nog niet op het niveau van Het Geslacht De Pauw of In de gloria.

Ondertussen zijn de kijkcijfers bekend van de eerste week en winnaar is Witse met meer dan 1,4 miljoen kijkers. Ik weet dat de zelfmoordcijfers in Vlaanderen heel hoog liggen, maar als je dan ziet dat er zoveel mensen kijken naar een programma waarbij je snakt naar euthanasie, dan zijn die cijfers ineens heel verklaarbaar.

Najaar 2008 - The Wire III

De beste televisieserie ooit komt terug voor het derde seizoen op Prime Action vanaf 4 september omstreeks 20u30.

Najaar 2008 - The Tudors II

Vanaf 1 september op Prime One om 20u00

Najaar 2008 - Grey's Anatomy seizoen 5

Vanaf oktober/november op VijfTv

Najaar 2008 - Pushing Daisies

Vanaf oktober op VT4

Najaar 2008 - Lost seizoen 4

We hebben er lang moeten op wachten, maar eindelijk komt het vierde seizoen op de buis. Zondag 31 augustus kan je de laatste aflevering van seizoen 3 nog eens bekijken op VT4 omstreeks 18u00. Maandag om 19u30 is er een uur lange special met een overzicht van de voorbije 3 seizoenen en omstreeks 20u35 begint dan het vierde seizoen.

Najaar 2008 - Dexter

Vanaf 4 september op VT4 omstreeks 22u45.

Najaar 2008 - Californication

Vanaf 1 september op 2BE omstreeks 22u45 na Expeditie Robinson. De DVD-box komt uit op 4 september.

Najaar 2008 - Desperate Housewives seizoen 4

Volgens Focus Knack weer even sterk als seizoen 1. Vanaf 19 september op Canvas.

Mooi! Weer De Leeuw - Nieuw seizoen

Mooi! Weer de Leeuw, the warming up
De eerste zeven weken van dit nieuwe seizoen geen ‘the day after’, maar ‘the warming up’. Wat gaat er allemaal vooraf aan de grote zaterdagshow? ‘The warming up’ geeft een verrassende kijk achter de schermen, waarbij de scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid, improvisatie en regie niet altijd even duidelijk hoeft te zijn. Een programma waarin veel kan en weinig vast staat, behalve dat Paul de Leeuw alles uit de kast zal trekken om de stemming er in te brengen bij zijn gasten, orkest, publiek en natuurlijk bij de kijker.

‘Mooi! Weer de Leeuw, the warming up’, vanaf 12 september 2008, iedere vrijdag om 20.25 uur op Nederland 3.

Mooi! Weer de Leeuw
Zónder het programma is de zaterdagavond niet compleet en dus keert ‘Mooi! Weer de Leeuw’ met ingang van 13 september terug op Nederland 1. Onder de bezielende leiding van Paul de Leeuw (en met de steun van het onvolprezen orkest o.l.v. Cor Bakker) worden weer de meest uiteenlopende wensen vervuld (al gaat dat niet altijd helemaal op de manier waarop iemand dat had gedacht of gehoopt!). Daarnaast laat een bonte variatie aan bekende gasten zich van een kant zien die alleen Paul de Leeuw kan onthullen! ‘Mooi! Weer de Leeuw’, vanaf 13 september 2008, iedere zaterdag om 20.25 uur op Nederland 1

Mooi! Weer de Leeuw, the day after
Net als vorig seizoen stopt ‘Mooi! Weer de Leeuw’ niet wanneer de uitzending op Nederland 1 stopt. Vanaf 2 november wordt in de studio en op het internet het verrassingsfeest net zo hilarisch vervolgd. Voor al diegenen die er – met of zonder goed excuus - niet bij konden zijn in Studio Cé in Almere of voor alle internetters die even niet online waren, is er op zondagavond een herkansing in ‘the day after’!

‘Mooi! Weer de Leeuw, the day after’, vanaf 2 november 2008, iedere zondag om 21.25 uur op Nederland 3.

Mooi! Weer de Leeuw, jubileummarathon
Dit jaar viert Paul de Leeuw zijn 25-jarig jubileum. Het was het jaar 1983 dat Paul de publieks- en aanmoedigingsprijs won op het Cameretten festival in Delft. Dit bleek de aftrap van een spraakmakende carrière als theater- en televisiepersoonlijkheid.
Paul viert dit jubileum samen met de kijker middels een unieke marathonuitzending van ‘Mooi! Weer de Leeuw’. Een feest van 12 uur non-stop live-televisie met wisselend publiek. Een instuif van bekende artiesten, gasten van toen en kijkers die in actie komen. Een feest van herkenning, maar ook van verkenning: met welke hoogtepunten zullen bijvoorbeeld Paul’s volgende 25 jaar van start gaan? Kortom een nacht om de slaap te weerstaan en met open ogen te dromen.

‘Mooi! Weer de Leeuw, jubileummarathon’, van zaterdag 29 november, 20.30 uur tot zondagochtend 30 november, 8.30 uur op Nederland 1.

Wat is er op televisie, schat?

Niet veel de laatste tijd. Het nieuwe televisieseizoen is reeds een maand bezig, maar tot nu toe is het maar een trieste bedoening geweest. Weinig aantrekkelijke programma’s, nieuwe programma’s die maar wat aanmodderen, fletse programmering. Gelukkig zijn er nog enkele lichtpuntjes in de duisternis. Maar deze zijn steeds meer en meer eerder uitzondering dan regel. Ik merk op dat een televisieavond meer en meer het grijpen naar DVD-boxen wordt dan het aanbod dat de Vlaamse zenders programmeren. Er is dringend nood aan een nieuwe wind doorheen het televisielandschap. Het mag allemaal veel beter en veel meer zinnenprikkelend.

Nu, laat ik eerst het even hebben over een aantal lichtpuntjes in die duisternis. Het derde seizoen van Lost is één van de weinige programma’s die mij echt wekelijks voor de buis kunnen doen kluisteren. Het programma blijft steengoed. OK, misschien raakt het iets te bedolven onder de mysteries, maar het tweede deel van het seizoen belooft veel beterschap en meer antwoorden. Maar het blijft voor de rest ontzettend spannend, aan een vlot hoog tempo en met voldoende intriges en mysteries. En in de reeks steengoede Amerikaanse reeksen zijn er nog enkele te bezichten op de Vlaamse buis: 24 (hoewel ik nog een inhaalbeweging moet maken via de DVD-boxen, maar ik hoop tegen volgend seizoen bijgebeend te zijn), 30 Rock (trekt geen kijkers op één, maar werd wel beloond met de Emmy voor beste comedy), Weeds, Entourage (die laatste twee verdienden trouwens een veel beter uitzenduur en uitzenddag) en Desperate Housewives. Voorts zijn er ook enkele aangename subtoppers die toch nog enige kwaliteit te bieden hebben, zoals Hustle, Numb3rs of House M.D. Maar dat zijn allemaal buitenlandse series. Op het gebied van Vlaamse programma’s is mij alleen De Keien van de Wetstraat tot nu toe opgevallen (naast natuurlijk Het Geslacht De Pauw, dat zelfs met zijn herhalingen eenzaam in de Champions League speelt). Een goed degelijk gesprek van 30 minuten met een politicus zonder allerlei rubriekjes en waarin men elkaar laat uitpraten. Het principe less is more geldt duidelijk ook voor televisie.

Maar voor de rest is het weinig soeps. Eén van de grote ontgoochelingen vind ik zelf is 10 jaar Man bijt hond. Waarom? Ten eerste omdat er zo weinig filmpjes van vroeger inzitten en het er veel te veel van de laatste 2 jaar zijn. En ten tweede omdat men bij het kiezen van de filmpjes teveel de fragmenten voor uitlachtelevisie heeft uitgekozen. Mensen die hun pipi opdrinken, mensen die zichzelf door middel van vleeshaken laten ophangen, mensen die de kleinzoon of hun man kleineren voor het oog van de camera, … Alles geeft een totaal verkeerd beeld van wat Man bijt hond de afgelopen 10 jaar heeft verwezenlijkt. Eerlijke, oprechte feelgood-televisie die de mensen vaak in hun waardigheid liet. Nu heeft men enkel die uitzonderingen laten zien. Jammer.

Wat ook een serieuze tegenvaller is geworden is De Provincieshow. Het moest het grote paradepaardje worden van het herfstoffensief bij één, maar wat een fletse bedoening leverde dit op. Het uitgangspunt is nochtans heel lovenswaardig. Bekend en onbekend talent van alle genres en poulains van de verschillende radionetten verenigen in een televisieprogramma en hen zendtijd te geven om publiek voor zich te winnen. Maar het format waaronder dit gebeurd, rammelt aan alle kanten. Op geen enkel moment kan de wedstrijd tussen de verschillende provincies echt boeien, waardoor het je weinig uitmaakt wie er wint of niet. Bovendien kon dit programma iets meer interactie met de kijker gebruiken. Daarvoor moet het niet meegaan in de huidige trend om altijd maar weer sms’jes te versturen, maar als kijker voel je toch weinig betrokken in de keuze van wie de provincie mag vertegenwoordigen of wie het nu het beste heeft gedaan. Een gemiste kans. En zo ook een gemist debuut van Peter Van de Veire op televisie. Hij mag dan nog de radiopersoonlijkheid 2006 zijn, op televisievlak komt hij in dit programma niet echt tot zijn recht.

Wat ook opvalt in dit televisieseizoen is dat er zo weinig interessante programma’s en weinig aantrekkelijke formats zijn. Boer zoekt vrouw mag dan wel 1 miljoen kijkers trekken, mij spreekt het programma totaal niet aan. Net zoals Huwelijk uit handen, Het leven zoals het is: huis te koop, Mama staakt, Tante Kaat waakt, Wie wordt de man van Phaedra?, …. Ik weet het niet, maar voor mij mag het eens wat meer zijn op televisie. Het mag allemaal wat meer zinnenprikkelend zijn. Het mag echt wel een inspanning vragen van mij en moet mij als kijker attent houden. Nu zijn de meeste programma’s zo van die leuke opvullertjes. Meestal wel goed gemaakt, maar op het einde heb je toch als een tamme zak naar een beeldscherm zitten gapen. En zulke programma’s hebben we de laatste jaren toch te veel gehad. Ik vind dat het tijd is voor iets helemaal anders. Als ik zie wat men in Amerika of Engeland kan maken of wat een Nederlandse zender als BNN allemaal kan bereiken, dan vraag ik me af waarom dat dit niet hier in Vlaanderen kan. Waarom kunnen wij geen boeiende en originele programma’s maken of series die veel dieper gaan dan Flikken, Witse of Aspe? Het kan toch niet allemaal een kwestie van geld zijn. Als ik kijk naar series als Six Feet Under, West Wing of The Wire, dan moet het toch mogelijk zijn om dit ook in Vlaanderen te doen. Want dat zijn series die het vooral moeten hebben van hun slimme scenario’s en niet zozeer van dure actiescènes of special effects. Of als ik naar Nederland naar programma’s zoals De wereld draait door, De nieuwste show, Draadstaal, … dan zijn dat toch programma’s die hier ook in Vlaanderen moet kunnen. Maar we blijven teveel zitten in die Vlaamse klei en we durven ons niet los te trekken. En dat is jammer, want zo blijven we dus zitten met triestige televisieseizoenen die ons steeds dommer en dommer houden.

Desperate Housewives seizoen 3

Vanaf vanavond te bekijken op Canvas omstreeks 22u20.

Vaststellingen van de dag

Het zijn binnenkort ook bij Groen! voorzittersverkiezingen. En wat blijkt er nu nadat het deelnemersveld bekend geraakt? De kans bestaat dat Groen! geleid zal worden een Agalev’er. De meest uit het oog springende naam is die van Mieke Vogels. Mieke Vogels in godsnaam! En Jef Tavernier?! Ik begrijp dat toch eigenlijk niet goed hoor. Na de zware verkiezingsnederlaag van 2003 klonk er overal dat de oude garde de verantwoordelijkheid ging opnemen en dat het tijd was voor nieuw, vers en jonger bloed om de partij te gaan leiden. En dus zette de oude garde, inclusief Mieke Vogels, een stapje opzij. Al was dat natuurlijk maar voor de schijn. Want het duurde niet lang of de oude garde greep terug de macht in de partij. Kijk maar naar vandaag. Wie is er momenteel voorzitter van Groen!? Agalev’er Vera Dua. Wie is er momenteel fractievoorzitster in het Vlaamse Parlement? Agalev’er Mieke Vogels. Wie strijdt er voor de nieuwe voorzittersplaats? Onder meer Agalev’er Jef Tavernier en Mieke Vogels. Waar zit men dan met al die grote woorden en beloften van 2003? Waarom doet er niemand van die jonge beloftevolle generatie een gooi naar de voorzitterspost? Ik kan begrijpen dat ervaring op dit ogenblik goed van pas komt, maar is dat niet iets meer voor het bestuur van de partij. Kiest men niet beter voor een jong, fris nieuw gezicht om de partij te gaan leiden en te vertegenwoordigen? Ik vraag me af hoe de kritische achterban hierop gaat reageren. Zouden deze ook al de woorden van 2003 vergeten zijn? Ik denk het niet. En ik denk ook niet dat de partij ineens zoveel beter gaat scoren bij de verkiezingen als men terug iemand van de oude garde als uithangbord gaat nemen. Dat zal de gewone mensen gewoonweg terug doen herinneren aan al hetgene wat er verkeerd liep in de periode 1999-2003 toen Agalev aan de macht was.

Het gaat niet zo goed met het eerste televisieproject van Goedele Liekens op VT4, nl. de quiz Slimmer dan een kind van 10. Ik heb het programma nog niet echt bekeken en eigenlijk heb ik dus niet veel recht van spreken. Maar toch heb ik zo mijn eigen mening waarom de show niet aanslaat. Zelf heb ik twee redenen waarom ik niet aangetrokken wordt tot de quiz. Ten eerste omdat ik niet zat te wachten op Goedele Liekens die een quiz presenteert en ik denk dat niemand dat echt deed. Goedele is een geraffineerde, intelligente vrouw en we verwachten gewoon dat ze iets meer van haar dan een quiz te presenteren. Ze komt veel beter tot haar recht in een talkshow of docureeks met inhoud. Ten tweede heb ik ook nog niet naar Slimmer dan een kind van 10 gekeken, want heb je als eens de voorstukjes gezien. Het is duidelijk dat de aanwezige kinderen van 10 niet de kleinste kinderen op de set zijn, maar wel de deelnemers die zich als kleine peuters gedragen. En VT4, dat is niet grappig, maar eerder gênant en irritant. Daarenboven lees ik ook in de commentaren over de quiz dat men 5 à 10 minuten de tijd neemt per vraag en er dus in het programma van een uur slechts 10 vragen gesteld worden. Dat is niet echt een quiz waardig natuurlijk. Een quiz mag tegenwoordig toch wel iets vlotter verlopen. Geen wonder dus dat de kijkers massaal hebben afgehaakt na de eerste aflevering. Ik denk dat VT4 zal moeten erkennen dat ze hier een foute beslissing hebben gemaakt.

Fahrenheit 9/11

Morgenavond te bekijken op Canvas omstreeks 20u50

Over van alles en nog wat

Ik ben een echte natuurleek. Wijs naar een willekeurige boom en ik zal niet kunnen zeggen hoe hij heet. Wijs naar een willekeurige vogel en ik zal het antwoord schuldig moeten blijven als je mij vraagt wat voor soort dat die vogel is. En ergens vind ik dat wel jammer. Het moet toch ontzettend leuk zijn om een vogeltje te horen fluiten en aan zijn gezang te weten welk vogeltje het precies is. Of dat je een boswandeling maakt en weet welke paddestoel je het best vermijdt en welke het best smaakt bij een sappige biefstuk. Maar ja, ik ben die persoon dus niet. Ik weet ook niet hoe het komt. Ik heb er dus wel enige interesse voor, maar toch waren de biologielessen over de fauna en flora, zoals de soorten bladeren van de bomen, een ware hel. Ik kreeg het maar niet gestudeerd en ik kon maar niet het onderscheid maken tussen al die verschillende benamingen. Daarom dus dat ik het heel oppervlakkig houd als ik van de natuur geniet. Mooie boom, mooie vogel, mooie paddenstoel, … geen flauw benul wat het voor iets is of hoe het heet, maar het is mooi. De natuur blijft op die manier voor mij iets simpels.

Mijn haren gingen vorige week rechtop staan toen de geruchte de ronde deed dat Didier Reynders wel eens de nieuwe premier van het land zou worden. Ik heb daar niets op tegen omdat hij een Waal is, maar gewoon de persoonlijkheid Didier Reynders doet mijn tenen krullen. Wat een arrogante, machtsgeile kwal is me dat. Echt waar, ik heb een echte afkeer van de man. Hij heeft de voorbije 8 jaren een ware puinhoop gemaakt van het departement Financiën, maar doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ondertussen heeft hij er al wel 7 kabinetschefs opzitten waarvoor hij allemaal een goedbetaalde en hoge functie op belangrijke postjes heeft kunnen versieren. De man is geen politicus die voor het volk leeft, maar iemand die alleen maar aan zichzelf en zijn rijke vrienden denkt. Geen mens die toch gelooft dat hij iets inzit met de doorsnee Belg. Neen, hij wil alleen maar dingen waar hij zelf van beter wordt. En wat een ego heeft hij. Ik keek met grote ontzetting naar de Didier-Reynders-Show, de grote show met veel toeters en bellen waarmee hij zijn informateursronde hield. Ik betwijfel of dat hij eigenlijk wel goed heeft geluisterd naar de mensen die bij hem op bezoek kwamen. Volgens mij was hij meer bezig hoe hij nog meer show kan verkopen bij de volgende gast en hoe hij zich nog belangrijker kan voordoen dan dat hij is. En zo iemand zou dus premier van België worden. Bespaar ons dat. Het grote ego van Yves Leterme met zijn 800.000 stemmen is al erg, maar Didier Reynders zou op zijn zachts uitgedrukt verschrikkelijk zijn.

Helaas leven we in de omgekeerde wereld en vindt iedereen Joëlle Milquet verschrikkelijk en ziet men niet in wie het grootste gevaar vormt.

Het eerste seizoen van Jericho zat er maandagavond op bij VT4. En misschien was dat nog niet zo’n slecht idee. Want de serie begon wel ijzersterk maar verloor gaandeweg wat van zijn pluimen zodat het eindigde als een middelmatige serie. Met een seizoensapotheose die wel spannend was, maar tegelijkertijd ook wel een beetje ondermaats in deze dagen van Amerikaanse drama-hoogconjunctuur. Waarover ging Jericho? Jericho is een dorpje in Amerika die wordt opgeschrikt wanneer men een paddestoelwolk ziet ontwaren in de verte. Een nucleaire kernramp? Een terroristische aanval? Een invasie? Het dorpje tast in het duister en moet trachten in die duisternis te overleven. Omwille van de beklijvende sfeer in de eerste afleveringen kon Jericho een tijdje meelopen met het betere Amerikaanse televisiewerk, maar eenmaal men de beklijvende sfeer trachtte te ontladen in de serie en meer plaats ging maken voor spannende acties, soapachtige zijverhalen en romantische momenten ontsnapte een beetje de lucht uit de serie. Het bleef allemaal wel spannend en boeiend, maar je voelde toch een beetje dat het niveau was gezakt en dat de schrijvers niet goed raad wisten met hun schitterende premisse. Ze hadden uiteindelijk genoeg mysteries en cliffhangers om een seizoen mee te vullen, maar niet genoeg om het niveau van Lost of Heroes mee te evenaren.

Vermits ik de voorbije dagen wegens werkverplichtingen (jaja, ook tijdens de weekends) mijn blogje heb verwaarloosd, kan ik jullie nu trakteren op de nieuwste single van Juanes én voorbode van een album dat er weldra eindelijk aankomt, het nieuwste werk van Hooverphonic, de videoclip van Matchbox Twenty’s How far we come én KanYe West’s Stronger. Veel muziekplezier toegewenst!