Uitkijken naar TV op DVD 2009

Focus Knack kijkt traditioneel in het eerste nummer van het jaar naar wat we allemaal mogen uitkijken tijdens dat nieuwe jaar. Zo ook voor de televisieseries op DVD. En ik moet zeggen dat ik nog nooit bedrogen ben uitgekomen met het advies van Stefaan Werbrouck, dus volgende DVD’s staan ook op mijn verlanglijstje.

1. Studio 60 on the sunset strip (verwacht in maart)

De bedenker en schrijver van de eerste vier seizoenen van The West Wing komt op de proppen met een nieuwe TV-serie die ditmaal een blik achter de schermen werpt van een (fictief) live sketchshow op de (fictieve) zender NBS (National Broadcasting System), wat meteen doet denken aan die andere show, Saturday Night Live van NBC. Er werd enorm veel verwacht van deze serie op het internet en wie The West Wing kent (en vooral de eerste seizoenen) weet waarom. Toch werd het niet echt een succes. De show opende met 13,4 miljoen kijkers, maar na aflevering 5 was dit cijfer al gehalveerd. De serie werd dan ook na 1 seizoen reeds afgevoerd. Toch betekent dit niet dat het om een slechte show zou gaan. De gemiddelde appreciatie bij de TV-critics bedroeg 75 op 100, terwijl het cijfer bij Metacritics stijgt tot 8,2 op 10, al biedt de eerlijkheid mij wel te zeggen dat Entertainment Weekend de show betitelde tot slechtste serie van 2006.


2. Flight of the conchords (verwacht in april)

HBO is een paar van zijn vlaggenschepen kwijt zoals The Wire, The Sopranos of Six Feet Under, maar dat betekent niet dat je hun overige series nu links moet laten liggen. HBO blijft een kwaliteitsmerk en Flight of the conchords bewijst dit opnieuw. De serie gaat over een het gelijknamige Nieuw-Zeelandse folkduo die op zoek gaan naar roem en succes in New York. The Flight of the Conchords is een echt bestaande groep, gevormd door Jermaine Clement en Bret McKenzie, De serie past het systeem van Het Geslacht De Pauw toe en is een gefictionaliseerd versie van hun eigen leven met een manager (een bediende van het Nieuw-Zeelandse consulaat die vooral inefficiënt blijkt te zijn), hun enige fan die meteen ook hun stalkster wordt en hun beste vriend die hun advies geeft over Amerikaanse vrouwen en de Amerikaanse cultuur. Het is vooral uitkijken naar de vele muzikale parodieën die de show bevat.


3. In Treatment (verwacht in april)

En terug een serie uit de huidige HBO-stal is In Treatment, met de bekende acteur Gabriel Byrne in de hoofdrol; de zoveelste filmacteur die de filmset inruilt voor de kleine TV-studio. De serie is gebaseerd op het Israëlische Betipul en gaat over een psychotherapeut, Dr. Paul Weston, en zijn wekelijkse afspraak met zijn patiënten. Op maandag komt Laura langs, een anesthesiste die verliefd is op de getrouwde Paul. Op dinsdag komt Alex, een gevechtspiloot die getraumatiseerd is door een recente missie. Op woensdag komt de aan zelfmoord denkende turnster Sophie langs die Olympische dromen koestert. Donderdag is er dan weer een relatiesessie met Amy en Jake. En tenslotte komt vrijdags Paul’s eigen therapeute en mentor Gina langs. De serie is gebaseerd op het five-night-a-week serial drama. Dat betekent dat de serie elke avond van de werkweek op de buis kwam en elke aflevering zoomt in op de respectievelijke sessie van die dag. Uiteindelijk volgen we 9 weken lang de sessies en in totaal telt het eerste seizoen 43 afleveringen van elk 30 minuten (Laura en Alex krijgen maar 8 sessies). De serie werd goed onthaald in de VS en de acteurs en actrices worden geroemd om hun acteerprestaties en HBO besliste dan ook om een tweede seizoen te bestellen.

4. Generation kill (eveneens april)

Eveneens in april beschikbaar en afkomstig van HBO is Generation Kill, van de makers van The Wire, David Simon en Ed Burns. Zij baseerden zich op het boek van Evan Wright die zijn ervaringen als “embedded reporter” tijdens de inval van Irak van het Amerikaanse leger in 2003 en meeschreef aan de serie. Het resultaat is een miniserie van 7 afleveringen waarin we het First Reconnaissance Battalion volgen, de elite-verkenningseenheid die als eerste Irak binnentrokken. Simon en Burns houden realisme hoog in het vaandel en dat is nu ook weer het geval, wat de serie brutaal en oncompromitterend maakt. Dit wordt ook nog eens versterkt door het feit dat intense scènes niet begeleid wordt door emotionele muziek of sentimentele cinematografie. Daarenboven is de cast zo uitgebreid dat het moeilijk volgen is wie nu wie is, wat maakt dat de oorlog niet overbodig wordt geromanticeerd. Toch is de serie aan de andere kant ook verrassend bedeesd. Het behoudt een waardigheid tegenover de mariniers, ook al zijn ze oneerbiedig, grof en schaamteloos bij hun inval. Toch doet dit niets af aan de kwaliteiten van de serie.


5. Mad men (verwacht komende zomer)

Mad Men is een bejubelde serie die ondertussen reeds 2 Golden Globes en 6 Emmy’s won, waaronder de Emmy voor Beste Dramaserie. Mad Men speelt zich af op het New Yorkse (fictief) reclamebureau Sterling Cooper op Madison Avenue in de jaren ’60. We volgen het leven van creatief directeur Don Draper en de personen in zijn omgeving, op en buiten het reclamebureau. De show zoomt ook in op de veranderde maatschappelijke wereld van de jaren ’60. De serie is van de hand van Matthew Weiner, één van de scenaristen van HBO-serie The Sopranos, al toonde de zender wel geen interesse in de serie. Het belandde uiteindelijk op kabelmaatschappij AMC. De serie werd ontzettend geprezen door bijna alle kranten, omwille van zijn visuele stijl, maar ook omwille van het thema. De show schippert perfect tussen nostalgie en politieke correctheid. Want de wereld van de jaren ’60 is er een van drinken, roken, een wereld waar vrouwen en niet-blanken nog minderwaardig worden geacht.


Bronnen: Focus Knack, Wikepedia, New York Times

Top 10 televisieseries op DVD 2008

Vermits ik steeds minder mijn gading vind op de Vlaamse televisiezenders en om te ontsnappen aan de wildgroei van herhalingen, reality en uitlachtelevisie, neem ik sinds een paar jaar reeds mijn toevlucht tot de dvd-boxen van televisieseries. Een geweldige uitvinding voor al die series die toch op de meest onmogelijke uren en momenten worden uitgezonden op zenders die om de 5 minuten het programma toch maar moeten onderbreken om reclameboodschappen de ether in te zenden. Ook niets zo makkelijk als een dvd-box waarbij je op je eigen tempo een televisieserie kan ontdekken of verslinden. Het voorbije jaar heb ik weer heel wat boxen achter de kiezen en is het misschien geen slecht idee om in tijden van eindejaarslijstjes eens mijn 10 favoriete televisieseries op dvd in een lijstje te gieten. Sommige dvd-boxen zijn wel al voor 2008, maar een paar series heb ik dan ook later ontdekt.

1.The Wire season 4 – 5

Over de nummer 1 heb ik niet lang moeten nadenken. Seizoen 4 van The Wire is gewoonweg het beste dat ik tot nu toe al gezien heb op televisie. Wat een ongelofelijk straf en hartbrekend seizoen dat dit keer het onderwijs in Baltimore onder de loep neemt. Het hele seizoen is een pijnlijke confrontatie met een falend onderwijsbeleid in Amerika waar het No Child Left Behind-programma van president Bush totaal zijn doel voorbijschiet. Naarmate de reeks vordert, worden de taferelen met de 4 jeugdvrienden steeds hartverscheurender en laten je soms echt verdwaasd achter. Ondertussen blijft de war on drugs verder woeden en zien we ook hoe de factoren van de vorige seizoenen, zoals politie, gerecht en politiek falen. In seizoen 5 stelt de serie zich dan weer de vraag waarom de verhalen van de achterbuurten van Baltimore zo weinig gehoor vinden en wordt de media op de rooster gelegd. Welke verhalen krijgen de aandacht en welke niet? En welke invloed hebben de voortdurende concurrentie, het steeds jagen op winst en de daarbijhorende ontslagen op de kwaliteit van een redactie? Terug een ontzettend ontluisterend verhaal die meteen ook de vraag stelt om meer kritischere blik op de media. Toch is seizoen 5 in tegenstelling tot de vorige 4 seizoenen een klein stapje terug, vermits de hele serie in feite een hyperrealistische serie is en de rode draad in seizoen 5 waarbij rechercheur McNulty een seriemoordenaar faket een beetje te bij de haren getrokken is. Maar deze kleine slip vergeef je algauw, want het verhaal dat de makers in de vijf seizoenen hebben verteld overstijgt alles wat er al op televisie is gekomen. En een ontzettende pluim voor HBO, de kabelzender, die vijf seizoenen lang geld wou investeren in een serie die een verhaal traag vertelt en die geen kijkcijferkanon was zoals Six Feet Under of The Sopranos, maar omdat het zo’n kwaliteitsserie was toch bleef geloven in de serie.

2. The shield season 1 – 2 – 3

The Shield is een serie die de afgelopen jaren op VT4 te zien was, maar die ik telkens had gemist. In het begin omdat ik het niet eens had opgemerkt, later omdat de serie ondertussen al verkast was naar de latere uitzenduren en ongunstigere dagen. Maar doordat mijn collega vertelde dat haar vriend wild was van de serie en de aanhoudende uitstekende recensies in Focus Knack heb ik mij dit jaar in de eerste drie seizoenen van de serie gestort en dat heb ik mij eerlijk gezegd nog geen moment beklaagd. The Shield is geen typische politieserie, zeker niet als we kijken wat er op Vlaamse bodem wordt gemaakt. De serie is staalhard en brutaal, het Strike Team zijn geen doetjes om zonder handschoenen aan te pakken en slaan al graag eens een bekentenis uit een verdachte en zijn daarenboven nog eens door en door corrupt. Niet meteen een good cop à la Britt Michiels of Witse. Geen wonder dus dat ze niet bij iedereen geliefd zijn en over de verschillende afleveringen en seizoenen heen probeert wel telkens iemand om het Strike Team neer te halen. Wat hoofdpersonage Vic Mackey soms tot nog grovere misdaden doet leiden, wat blijkt uit de ontknoping van de eerste aflevering. Daarnaast wordt die rode draad ook nog doorspekt met afzonderlijke cases, maar ook die zijn niet echt van een Flikken-niveau te noemen. Kortom, een non-conformistische politieserie. Het is wel even wennen aan de cameravoering, want de camera schokt en beweegt soms nogal wild en daarbij krijgen de beelden ook een grovere korrel mee die uitstekend past bij een harde serie.

3. Friday Night Lights season 1

Friday Night Lights is momenteel nog een serie die ik volop aan het ontdekken ben, maar meteen staat ze al in mijn top 3 van het jaar. Want ik ben echt helemaal weg van deze tienerserie. Decor van deze serie is het Texaanse plaatsje Dillon, waar niets anders te beleven valt buiten de wekelijkse footballwedstrijd op vrijdagavond. Toch gaat de aandacht van de makers niet echt uit naar het verloop van die wedstrijden of naar spectaculaire footballbeelden, maar wel naar de effecten van de wedstrijd op de rest van het stadje. Een overwinning brengt de stad dichter bij elkaar, maar bij de minste nederlaag heeft iedereen zijn mening klaar en komen problemen opborrelen. Bovendien blijkt dat football ook de enige mogelijkheid is om aan het stadje te ontsnappen. Dat sommige spelers dan ook ver willen gaan om het tot professional te brengen, zal u niet verbazen. Maar soms wordt de droom ook brutaal uit elkaar gespat, zoals met sterspeler Jason Street gebeurd in de eerste aflevering. Het lijkt allemaal maar een doorsneeserie te zijn, maar het is in feite een hoogst interessante dramareeks. De meestal jeugdige acteurs werden vrij gelaten om hun personages zelf in te vullen, de verhalen zijn beklijvend en de serie draait op een kwalitatief hoog niveau. Bovendien krijgen we ook eens een blik op het diepe zuiden en heartland van Amerika. Hier dus geen villa’s, rijke of gelukkige ouders, grote kansen, … zoals in The O.C., Gossip Girl of Beverly Hills 90120. Neen, er is echter een pessimistische ondertoon die de serie zoveel interessanter maakt dan al de voorgaande series bij elkaar opgeteld.

4. Weeds season 1 – 2

Ik wou Weeds volgen via VijfTV, of ook wel eens oneerbiedig WijfTV genoemd, maar men heeft zo met die serie en zijn uitzenddagen en uren gespeeld dat ik mijn toevlucht heb moeten nemen tot de DVD-box. En daar kreeg ik één van de grappigste series van het afgelopen jaar te zien. Uitgangspunt is Nancy Botwin die na het overlijden van haar man haar toevlucht moet nemen tot het opzetten van een handeltje in marihuana om de kosten van haar gezin, hypotheek en schoonmaakster te kunnen dekken. En dat zet de deur open tot een tweeledige reeks. Enerzijds is er natuurlijk de komedie met een ontluisterende blik op de Amerikaanse suburbs en ondeugende humor. Anderzijds blijkt de serie ook als dramareeks te fungeren en zien we een huisvrouw die problemen kent om het hoofd financieel boven water te houden en haar familie bij elkaar te houden. En die combinatie werkt verrassend goed omdat het een ontzettend slimme reeks is. Maar het belangrijkste blijft toch wel de humor en als Showtime-programma is het humor die een stapje verder gaat. Zo krijgt de jongste zoon lessen in masturbatie, zien we de vriendin van Nancy laxeermiddelen in de snoep van haar dochter smokkelen zodat die eindelijk eens zou afvallen, …. Het is humor die misschien bepaalde mensen zou afschrikken, maar ik hou er wel van.

5. Entourage season 4

Wat Sex and the City is voor de meiden, zou Entourage moeten zijn voor de jongens. In het ondertussen al vierde seizoen van deze komische reeks staat de film Medellín centraal, het project waar steracteur Vincent Chase al zolang op aast. Niet alles loopt van een leien dakje en vooral regisseur Billy Walsh zorgt voor heel wat moeilijkheden, maar de film schopt het toch tot het Cannes-festival. Focus Knack was minder enthousiast over dit seizoen omdat het oppervlakkig bleef, maar ik vond het wel een pak beter dan het vorige seizoen. Ik vond dat de serie een juiste toon heeft gevonden en dat de grappen op een vlot tempo zijn gelegd. Het heeft wel eventjes geduurd met deze serie voor ik helemaal mee was. Het eerste seizoen vond ik pas goed in de tweede helft en daarna heeft de reeks wat hoogtepunten en mindere momenten, maar ik heb enorm genoten van dit vierde seizoen. Ari Gold blijft ongetwijfeld het beste komische personage van de afgelopen jaren, terwijl ook Johnny Drama in die hitlijst hoog scoort. En tussen al dat komische blijft er ook ruimte vrij voor heel wat cameo’s van bekende en minder bekende, maar vooral vrouwelijk schone medemensen. En de mix van dat alles maakt dat dit een hoogst vermakelijke serie blijft.

6. Oz season 4 – 5- 6

Oz is een cultreeks van HBO. Het afgelopen jaar werden in sneltempo de laatste drie seizoenen op de markt gegooid en ik heb die met veel plezier verslonden. Oz is een bikkelharde gevangenisserie. De afdeling Em City is het terrein van bendeoorlogen, geweld, verkrachtingen, drugs, moord, corruptie, …. De makers laten geen kans onbenut om geweld te tonen en in elke aflevering valt er wel een dode te rapen. Geen serie voor doetjes of gevoelige magen, maar toch heeft de serie een ongelofelijke aantrekkingskracht. Je wordt als het ware echt in het verhaal meegezogen en drijft mee op de snel opeenvolgende plotwendingen. Misschien had de serie wel een compacter en consistenter verhaal beter verdragen en dan zou het waarschijnlijk wel de erkenning gekregen hebben die het verdiende. Nu gebeuren de daden echter zo snel achter elkaar dat je soms het gevoel hebt dat de schrijvers niet echt wisten waar naartoe te gaan met hun verhaal en elk idee op papier hebben gezet zonder het echt uit te werken. Maar toch blijft er een ontzettende dynamiek in de serie en blijft je geboeid kijken. Het niveau van reeks 1 wordt nooit meer bereikt, toen de serie ook elke week een gevangenisthema behandelde en zo een introspectie maakte op het gevangeniswezen, maar het niveau van de volgende seizoenen blijft wel consistent op eenzelfde hoog niveau liggen, met dank aan de uitstekende acteerprestaties.


7. The Sopranos season 4 - 5 – 6

Ik denk dat deze serie bij de meesten die andere reeksen uit de HBO-stal kennen heel hoog aangeschreven staat, maar bij mij is dat minder het geval. Persoonlijk vind ik een serie als The Wire en Six Feet Under een trapje hoger staan dan The Sopranos. Misschien word ik nu verketterd door Sopranos-fans. Maar ik had er iets minder voeling mee dan de andere twee. Maar vermits The Wire en Six Feet Under op zo’n uitmuntend niveau speelden, betekent niet dat The Sopranos dus niet goed zou zijn. Integendeel. Het is en blijft nog altijd een van de beste televisiereeksen. Vooral dialoogmatig vind ik dit een fantastische serie. Dit is geen televisieserie, maar in feite een beeldroman met fantastische personages waaronder hoofdpersonage Tony Soprano. Een man die heel wat dubbelzinnige gevoelens weet op te wekken. Aan de ene kant sympathiseer je met hem, maar aan de andere kant heeft hij zo’n donkere, weerzinwekkende kant. Een man you love to hate. Misschien moet ik de serie nog eens herbekijken maar dan aan een hoger tempo. Ik moet zeggen dat als je verschillende afleveringen snel na mekaar kunt bekijken je meer in het verhaal gezogen wordt, dan wanneer je er iets meer tijd tussen laat (en dat heb ik soms moeten doen).

8. The 4400 season 4

Een beetje onverwacht werd de stekker uit The 4400 getrokken waardoor dit vierde seizoen meteen ook het laatste seizoen werd. Het seizoen kan wel eindigen als een finale van de reeks, maar er lagen waarschijnlijk nog zoveel mooie verhalen klaar dat het toch een groot gemis mag genoemd worden. Vooral omdat ik dit vierde seizoen een stuk beter vond dan het derde seizoen. In dit vierde seizoen staat de stof promicin centraal, de stof die ervoor zorgt dat de 4400 hun talenten kregen. En met de ontdekking van die stof staat meteen ook de deur open naar de gewone mensen om promicin te nemen. Alleen is er een donker kantje aan verbonden. Er is een kans van 1 op 2 dat je sterft. Durf jij in deze gegeven omstandigheden het aan om een spuit promicin te nemen? Deze vraag staat centraal in dit uitstekende seizoen en het verdeelt de cast in verschillende groepen. 4400’ers die het gebruik willen stimuleren en een heuse religie opbouwen rond Jordan Collier. Aan de andere kant heb je dan weer 4400’ers die niet zo wild zijn van promicin omdat het zoveel mensen doodt, aangevoerd door Shawn Baldwin. En ook de gewone mensen worden onderverdeeld in believers, onder leiding van Kyle Baldwin, en non-believers zoals Tom Baldwin. Maar wat deze serie zo goed maakt is de degelijke kwaliteit van de scripten. De makers hebben de vorige seizoenen al een mooie combinatie gevonden van centrale verhalen en afzonderlijke verhalen, de grote mythe en de menselijke verhalen. Het is allemaal niet zo baanbrekend en is met een veel kleiner budget gemaakt als een serie als Heroes. Maar het is zoveel keer beter dan Heroes en daarom doodjammer dat de serie ten einde is moeten komen.

9. Battlestar Galactica season 3

De SciFi-reeks die geen SciFi is, is terug voor een derde en voorlaatste seizoen. De Cylons hebben de mens onderdrukt en willen dit zo houden. Battlestar Galactica en de Pegasus zijn kunnen ontsnappen aan de onderdrukking en proberen nu de mensheid te redden en de tocht naar de planeet aarde verder te zetten. En de centrale vraag die daarbij gesteld wordt is wie de Final Five zijn. Battlestar Galactica blijkt weereens een perfecte politieke en slimme actiereeks te zijn die veel dieper graaft dan andere series doen en is de perfecte uitbeelding van de wereld na 9/11. Want het is niet altijd duidelijk wie nu juist de goede en de slechte zijn. Als tussendoortje is ook de televisiefilm Razor verschenen op dvd, die het verhaal vertelt van de Pegasus en hun strijd om het voortbestaan. Persoonlijk vond ik het wel een vermakelijke film, maar geef mij liever maar de serie. Voor het volgen van de serie is de film niet echt noodzakelijk, behalve voor het geheim dat er op het einde van de film gegeven wordt over één van de hoofdpersonages, wat meteen een rol van betekenis zal spelen in het vierde en laatste seizoen.

10. The Simpsons season 1 – 9

The Simpsons staan een beetje ongelukkig op een laatste plaats in mijn top 10 en verdienden eigenlijk een veel betere plaats. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger niet echt zo wild was van de komische reeks, maar door de dvd’s heb ik de reeks kunnen herontdekken en heb ik het veel beter leren appreciëren. Wat trouwens de dvd-reeks extra interessant maakt, zijn de overvloedige extra’s, waaronder audiocommentaar voor alle afleveringen. En die commentaren zijn vaak even grappig en interessant als de reeks zelf. Van de negen seizoenen is toch seizoen 7 en 8 de sterkste van de hoop, vermits ze onder leiding van showrunners Bill Oakley en Josh Weinstein naar een ongekend niveau worden gebracht. De afleveringen zijn slim, ontroerend en vooral hilarisch. Mijn lievelingspersonage? Er zijn er vele, maar Moe vind ik wel fantastisch.

DVD-Tip: When the levees broke

Deze week staat in Focus Knack een artikel over de laatste Spike Lee, nl. de documentaire When the levees broke. In deze meer dan 4 uur durende documentaire, die trouwens dit weekend te zien was op Nederland 2, en op de DVD zelfs 6 uur durende documentaire werpt Spike Lee zijn licht op de doortocht van orkaan Katrina in New Orleans. En hij doet dit volgens Newsweek en Focus Knack op zo’n schitterende wijze dat ze When the levees broke: A requiem in four acts zijn belangrijkste film uit zijn carrière noemen.

Iedereen kent de beelden waarschijnlijk nog van eind augustus 2005 toen de orkaan Katrina de kust van Louisiana afstormde en daarbij de stad New Orleans verwoestte. De orkaan verwoest de dijken van de stad en veegde o.a. de wijk French Quarter helemaal van de kaart. De trieste balans van de doortocht is immens: bijna 2000 doden en een miljardenschade. Iedereen herinnert zich ook waarschijnlijk het wereldvreemde optreden van de regering Bush die dagenlang doet alsof zijn neus bloedt en de president wil pas het rampgebied bezoeken na dagenlang hevige druk van de publieke opinie. Spike Lee zag de beelden op televisie tijdens het filmfestival van Venetië en besefte dat hij iets moest doen. En wat kan je als regisseur beter doen dan een film maken. De keuze viel uiteindelijk op een film in documentairestijl die hij zou maken in opdracht van de Amerikaanse kwaliteitszender HBO waarbij hij in 4 delen de ramp en de nasleep beschrijft.

Deel I of Act I gaat over de komst van van de storm. Act II toont hoe de hulpdiensten faalden. Act III volgt de verlaten gemeenschap terwijl ze probeert te overzien wat er allemaal verloren is gegaan. Tenslotte is er nog Act IV die de aarzelende pogingen om opnieuw te beginnen toont. Op de dvd is er nog een bijkomende Act V die een epiloog vormt op de film met nieuwe interviews en inzichten die een beter zicht geven op de ontberingen die de inwoners van New Orleans moesten doorstaan. Centraal staan in deze documentaire natuurlijk de gewone, arme stervelingen van New Orleans die voor de ramp weinig hadden en erna niets meer, die door hun regering in de steek werden gelaten en nu met de moed der wanhoop trachten een nieuw leven op te bouwen. Daarnaast komen in de documentaire ook journalisten, ingenieurs, historici, de burgemeester van New Orleans, rapper Kanye West en acteur Sean Penn, die meehielp met de reddingsacties, aan het woord.

Het geheel vormt wel een pamflet, maar niet van de schreeuwerige soort. De documentaire is een soort van modern geschiedschrijven waarbij de ramp in al zijn facetten wordt getoond. Ook de lijken die door de straten dreven. Beelden die geen enkel andere Amerikaanse zender wou uitzenden wegens te gruwelijk, maar die er wel echt ronddreven en dus nu in de documentaire zitten. Toch maakt Spike Lee in deze film in tegenstelling tot vorig werk geen polemiek over ras. De meeste slachtoffers waren inderdaad zwart, maar volgens hem was het vooral de armere sociale klasse die door Amerika in de steek is gelaten. Bovendien vermijdt hij ook om de schuld en de verantwoordelijkheid voor de ramp te leggen bij 1 of enkele personen. Volgens hem heeft gewoonweg het ganse systeem gefaald. Dat betekent niet dat de regering Bush geen vegen uit de pan krijgt in deze documentaire. Zo is er kritiek op George Bush die vond dat de directeur van de Federal Emergency Management Agency schitterend werk had afgeleverd. Of wat te denken van Barbara Bush die vluchtelingen in een stadium bezoekt en zegt dat ze daar beter af zijn omdat ze vroeger toch al arm waren. Of van Condoleezza Rice die doodleuk in Manhattan aan het shoppen was terwijl New Orleans onderliep. Zij kreeg trouwens toen van een voorbijgangster het verwijt van gevoelloosheid. Spike Lee heeft die voorbijgangster maandenlang gezocht maar nooit gevonden. “Wie weet zit ze nu in Guantánamo”, zegt Spike Lee ijzig tijdens het interview.

When the levees broke: A requiem in four acts is blijkbaar een documentaire die iedereen moet gezien hebben. Ook al duurt ze meer dan vier uur, elke minuut is er geen minuut te veel om het verhaal te vertellen. Spike Lee vindt trouwens dat zijn werk nog niet af is en heeft nog drie andere projecten in de pijplijn zitten over New Orleans. Waaronder een nieuwe documentaire die de focus blijft leggen op de arme bevolking die nog steeds wacht op de hulp die George Bush hen beloofde. Daarnaast zal er waarschijnlijk ook nog een speelfilm door hem worden gemaakt over de gebeurtenissen.


When the levees broke: A requiem in four acts is uitgegeven door Warner en HBO Home Video en verschijnt komende woensdag op DVD.

TV op DVD: Six Feet Under

We bereikten vorige vrijdag een triest hoogtepunt in de geschiedenis van de Vlaamse zomertelevisie. Maar liefst 21 van de 36 programma’s van die avond waren herhalingen. VT4 spande zelfs de kroon met een 100% herhalingsvolle televisieavond. De kans was dus redelijk groot dat u vorige vrijdag een waar déjà-vu-gevoel had. Een mens zou voor minder zijn toevlucht zoeken tot de DVD-speler om zich daar te laten verrassen door uitstekende en verrassende televisieseries. De serie die ik vandaag wil voorstellen is misschien wel gekend en misschien heb je het zelfs al eens gezien want het was jarenlang één van de uithangborden van de Amerikaanse televisie en kwaliteit van HBO, nl. Six Feet Under. Het werd in het verleden al uitgezonden door Kanaal 2 en Nederland 3 maar telkens in de latere uurtjes van de avond. Daarom misschien dat de kans groot is dat u uiteindelijk de serie aan u hebt moeten laten voorbijgaan. En dat is zonde, want u heeft zo niet alleen één van de beste series van de afgelopen jaren gemist. U heeft ook al die gratis lessen levenswijsheid moeten missen.

Six Feet Under is voor mij persoonlijk één van de beste series die ik ooit gezien heb en ik koester goede herinneringen aan de serie. Want de serie was niet alleen prachtig, kwalitatief hoogstaand, humoristisch, drama van de bovenste plank, …. Het was ook een serie die verder ging dan alleen maar de serie. Het deed u nadenken over de dingen des levens. De serie was zo diepgaand dat het ware filosofielessen waren die vertaald werden naar televisie.

Het uitgangspunt van Six Feet Under, bedacht door American Beauty-auteur Alan Ball, is hetzelfde als zovele HBO-producties, nl. een familie waar een serieuze hoek van af is. We krijgen een blik in het leven van de Fishers, een begrafenisondernemersgezin. Gewoon de omgeving alleen al maakt dat dit een speciale familie is die omgeven wordt door leven en dood. We stappen in hun leven op het ogenblik dat de pater familias komt te overlijden. De dood van vader Fisher brengt heel wat teweeg in de levens van de verschillende familieleden. Vooreerst is de moeder Ruth. Niet alleen verliest zij haar man, ze voelt zich ook schuldig omdat ze haar man al jaren bedroog via een buitenechtelijke relatie met haar kapper. Met de dood van haar man start ook de zoektocht naar een nieuwe liefde in haar leven. Zoon David Fisher heeft dan weer niets anders gekend dan de begrafenisonderneming en de zaak komt dan ook op zijn schouders te rusten. David is echter een verschrikkelijke neuroot die al een paar maanden een stiekeme relatie heeft met een politieagent. Hij is nog niet uit de kast gekomen en worstelt dan ook met zijn seksuele geaardheid en zijn gevoelens.

Zijn oudere broer Nate heeft dan weer jaren terug de begrafeniswereld de rug toegekeerd en is onder de vleugels van het gezin vandaan gekomen. Maar de dood van zijn vader brengt hem weer terug thuis en dwingt hem ertoe mee in de familiezaak te stappen. Nathan is een ware womanizer die nog nooit een echte relatie heeft gehad. Met de dood van zijn vader en de ontmoeting met Brenda komt daar verandering. Voor het eerst neemt Nathan zijn verantwoordelijkheid op. Tenslotte is er nog tienerdochter Claire die haar plaats in de wereld tracht te zoeken. Iets wat niet zo simpel blijkt te zijn als je in een afstandelijk gezin woont waar een sfeer van dood rondhangt en moet rondrijden in een groene afgedankte begrafeniswagen. Gelukkig is er het artistieke bloed dat voor een uitlaatklep kan zorgen.

De serie biedt een mix van thema’s aan. Zo is er vooreerst in een familiedrama natuurlijk het thema familie en relaties. We krijgen een blik in het leven van de Fishers en je merkt dat het geen familie is zoals die normaal wordt voorgesteld in Amerikaanse reeksen. Verwacht u dus niet aan het perfecte gezinnetje waar iedereen vriendelijk met elkaar overeenkomt en waar de gezelligheid vanaf spat. Neen, de Fishers zijn een complexe familie waarbij de familieleden op het eerste zicht alleen hun familienaam gemeen hebben. De relaties tussen de verschillende familieleden zijn complex en heel gelaagd. Maar net juist dat maakt dat de familie zo realistisch overkomt en je het gevoel krijgt dat het hier gaat om een echte familie met echte gevoelens. Een ander thema in de serie over een begrafenisondernemersfamilie is natuurlijk de dood en het leven. De serie maakt rake opmerkingen over het leven, de eindigheid ervan en de dood. En men doet dat op verschillende niveau’s doorheen de seizoenen. De ene keer belicht men leven en dood vanuit een religieuze invalshoek, de andere keer dan weer van een spirituele invalshoek, maar vaak vooral vanuit een filosofisch daglicht. De serie biedt zo vooral stof op om over na te denken en brengt het geheel naar een zeer hoog niveau. Vaak blijft een aflevering even nazinderen na het bekijken en roept het vragen bij jezelf op over hoe jij tegenover dood en leven staat. En het reikt je een uitstekende hand aan om de dingen vanuit zoveel verschillende perspectieven te bekijken.

Op het eerste zicht lijkt de serie zo nogal zwaar te zijn om te volgen, maar dat is het helemaal niet het geval. Het is vooreerst een serie die u helemaal opslorpt in zijn eigen sfeer en de kwaliteit van de verhalen ligt zo hoog dat het u blijft boeien. Maar er is ook de zwarte humor die het geheel verlichten. Er mag al eens met de dood gelachen worden (al kan dit misschien in het begin enige aanpassing vragen van de kijker). Zo start elke aflevering met een dood. En niet elke dood is even tragisch of dramatisch. Soms is de manier waarop men sterft ook gewoonweg grappig. Een grappig voorbeeld daarvan is de dood van een diepgelovige vrouw die een troep opvliegende sekspoppen aanziet als engelen die de aarde komt redden. Ze wil de engelen aanraken, loopt de straat op en wordt overreden. Klinkt vrij dramatisch, maar wie de beelden ziet lacht zich even een breuk. Wie de serie volgt, zal ook opmerken dat het type van overlijden vaak de toon zet voor de rest van de aflevering. Zo brengt het overlijden van een baby door de wiegendood een beschouwing van overlijden van kinderen teweeg door de ogen van Frederico, de hulp die net jonge vader is geworden. Dat zorgt voor zo’n aangrijpende aflevering dat je zelf even stilstaat bij de dood van baby’s en de angst die het oproept als je zelf kinderen hebt.

Six Feet Under is een voorbeeld van op welk hoog niveau televisie kan meespelen en niet moet onderdoen voor het betere literaire werk. Het is een complexe en gedurfde serie met heel wat lagen erin verwerkt. Het is een serie die van de kijker iets meer verwacht en die de kijker ook dat tikkeltje meer geeft dan alleen maar een goed verhaal en uitstekend acteerwerk. Het is een serie die je op momenten zo kan aangrijpen of zo filosofisch uit de hoek komt dat het je aan het denken zet. En dat in combinatie met de uitstekende verhalen, de sterke acteerprestaties en de originele sfeer en setting maakt dat dit een serie is die iedereen moet gezien hebben. Niet te verwonderen dus dat de serie in bijna elke lijstje van 10 beste series aller tijden hoog eindigt.

De serie liep vijf seizoenen lang en alle vijf de seizoenen zijn reeds verschenen op DVD. Er is een speciale editie uitgegeven met de vijf seizoenen verzameld in een luxe verzamelbox.

Bekijk hier de prachtige begingeneriek:

TV op DVD: The West Wing

Na The Corner en The Wire vond ik dat het eens tijd werd voor een meer bekendere serie in mijn aanbod van TV-tips op DVD en dat het ook niet altijd HBO-producties moeten zijn. Daarom heb ik deze week gekozen voor de serie The West Wing. Deze was bij ons eerder te zien op Kanaal 2, maar het uitzendschema schoof de voorbije jaren telkens meer en meer op naar de klok van middernacht dat de DVD-boxen van de serie een ideale manier zijn om de serie te ontdekken en ervan te genieten op meer normalere kijkuren. En laat u dan zo trakteren op één van de meest slimme series van de afgelopen jaren die met maar liefst 26 Emmy’s, de oscars op televisioneel gebied, werd beloond.

The West Wing is een serie die ons een blik gunt in de gelijknamige afdeling van het Witte Huis. We volgen de gebeurtenissen van president Josiah Bartlet in the oval office, schitterend gespeeld door Martin Sheen, en zijn entourage in de West Wing. Die entourage bestaat uit chieff of staff Leo McGarry (John Spencer), PR-verantwoordelijke Sam Seaborn (Rob Lowe), adjunct Josh Lyman (Bradley Whitford) en zijn assistente Donna (Janel Moloney), perschef Toby Ziegler (Richard Schiff), persoonlijk assistent Charlie Young (Dulé Hill) en tenslotte woordvoerster CJ Cregg (Allison Janney). In de loop van de seizoenen wijzigt deze entourage lichtjes. De serie biedt een mix van het presidentieel leven, politieke crisissen, persoonlijke verhalen en alles overgoten met vaak komische noten. In de hele reeks, zeven seizoenen lang, volgen we de twee ambtstermijnen van de president en worden we geconfronteerd met allerlei politieke en minder politieke problemen. Deze gaan van het benoemen van een rechter voor het hooggerechtshof, over de Israëlitische - Palestijnse problematiek tot de mogelijke confrontatie van de aarde met een meteoriet. Van de problemen bij het opstellen van een overheidsbegroting over de kidnapping van de presidentsdochter tot een dag in het leven van de woordvoerder. Kortom, je krijgt een heel breed spectrum van zaken waarmee een president en zijn team worden geconfronteerd.

Op het eerste zicht lijkt dit geen interessante serie te zijn. Ook al omdat we zo weinig vertrouwd zijn met de Amerikaanse wetten, structuren en politiek systeem. En de serie wordt doorspekt met heel wat typische ambtenarentaal, afkortingen van overheidsdiensten en wetsartikelen die bij ons Europeanen geen belletje doet rinkelen. Daarom waarschijnlijk ook dat de serie buiten Amerika nooit echt is doorgebroken en in vele landen naar de late uurtjes in het uitzendschema werd verbannen wegens te weinig kijkers. Maar laat uw angsten achterwege. Ok, soms is het een beetje moeilijk om volgen, maar The West Wing is niets voor niets meerdere malen bekroond tot beste dramareeks. Wat de serie zo ongelofelijk onweerstaanbaar maakt zijn de vlotte dialogen tussen de verschillende personages. De dialogen worden aan een zeer hoog tempo op het scherm losgelaten en zitten vol met oneliners, spitsvondige antwoorden en verwijzingen naar de populaire cultuur. Het is een waar plezier om de personages bezig te horen en het steekspel tussen hun onderling doet u telkens weer smullen van meer.

Maar ook de verhalen bieden genoeg redenen om naar deze uitstekende serie te kijken. We krijgen een heel interessante blik in het leven van de machtigste mens ter wereld. En de personages zijn geen karikatuur van zichzelf en zijn geen machtsgeile honden. Neen, het zijn gewone mensen van vlees en bloed die hard hun best doen om het goede te doen voor de samenleving en het Amerikaanse volk. En dat gaat niet altijd even gemakkelijk en het is vaker vallen dan opstaan. Het team zit boordevol plannen en idealen, maar de politieke realiteit dwingt hen vaak om te onderhandelen en compromissen te sluiten. Tenslotte zijn er natuurlijk de uitstekende acteerprestaties en de interessante personages die de serie naar een hoger niveau liften. President Josiah Bartlet is een president om van te dromen en iemand die je niets anders kunt dan van houden en te respecteren. Hij is slim, grappig en heeft het hart op de juiste plek. De wereld zou er zoveel mooier uitzien mocht een Bartlet-kloon in het echt in het Witte Huis vertoeven in plaats van George W. Bush. Een interessant kantje aan hem, verhaalsgewijs dan, is het feit dat de president aan de zieke M.S. lijdt. Wat de gevolgen daarvan kunnen zijn op het presidentschap laat ik u zelf ontdekken. Het kat-en-muisspelletje tussen Josh en zijn assistente Donna is dan weer onweerstaanbaar verrukkelijk en iets soortgelijks zien we de dag van vandaag alleen maar terug in de uiterst verslavende serie Grey’s Anatomy.

Momenteel is de serie dood en begraven in Amerika en zijn alle seizoenen reeds verkrijgbaar op DVD. De hele serie omvat wel zo bijna de volledig mogelijke ambtstermijn van de president. De serie werd bedacht door Aaron Sorkin en deze man heeft een ongelofelijke prestatie geleverd met deze serie. Want bijna alle afleveringen van de eerste vier seizoenen zijn door hem geschreven. Een helse klus waarbij hij telkens dreigde de deadline niet te halen en hij kilo’s cocaïne voor nodig had. Maar hij zorgde dus wel voor de onweerstaanbare spervuur van onnavolgbare dialogen. Na seizoen 4 werd hij echter aan de deur gezet. Hiervoor lag vooral het altijd dreigende overschrijden van de deadline zeker aan de basis. Hierdoor swingde het budget namelijk de pan uit en net in seizoen 4 begonnen de kijkcijfers te dalen. Er werd dus nauwer gelet op de uitgaven en met het ontslaan van Aaron Sorkin kwam men tot een kostenbesparing. Maar met het wegvallen van de bezieler van de serie verdwenen ook de spitse dialogen uit de serie en langzaamaan verloor de serie steeds meer kijkers en kijkers. Wie de hele serie in huis haalt, zal moeten toegeven dat seizoen 5 qua verhalen zeker nog het niveau van de eerste vier seizoenen behaalt, maar dat het verdwijnen van de onnavolgbare dialogen een gemis zijn. In seizoen 6 dreigen de verhalen dan ook nog eens te verwateren, maar na enkele afleveringen vind de serie een tweede adem en komt het terug op het hoge niveau van weleer te staan. Dit is volledig te danken aan de blik die de serie dan gunt op het systeem van de voorverkiezingen en de echte presidentiële campagne. Maar over het algemeen halen de zeven seizoenen dus een ontzettend hoog kwalitatief gehalte.

Ik kan de serie zeker aanbevelen aan iedereen die van goede televisie houdt die ook een inspanning vraagt van de kijker. Het is zeker en vast een complexe serie, zeker in het begin. Maar de serie is zo rijk dat het u meesleept in de verhalen en dat je stilaan meer en meer vertrouwd raakt met de verschillende instituten en het Amerikaans politiek systeem. En de serie is ook zo rijk dat ze perfect meerdere kijkbeurten kan doorstaan, omdat er telkens weer nieuwe dingen opduiken die bij een eerste kijkbeurt minder opvielen. En de serie mag dan nog complex zijn, de humor houdt de serie wel degelijk luchtig. De politieke wereld wordt hier niet voorgesteld als een saaie wereld, maar als een boeiende wereld. En ook al interesseert politiek u niet of weinig, deze kwaliteitsdrama doet er u zeker interesse voor krijgen.

Alle seizoenen, 1 tot en met 7, zijn verkrijgbaar op DVD (afzonderlijk of in één grote verzamelbox) en zijn uitgegeven door Warner Home Video.

TV op DVD: The Wire

Bij Man bijt hond zingen ze telkens weer dat er weer heel wat te beleven viel op televisioneel gebied, maar in de zomer valt dat nog al eens dik tegen met de vele herhalingen van de herhalingen van de herhalingen. Met het triestige weer van de afgelopen dagen kruipt een mens toch nog eens graag voor zijn televisie in plaats van op een koud terrasje in de regen te zitten. Daarom bied ik u een aantal alternatieven voor. Vorige week was dit de miniserie The Corner. Deze week is het een serie die door Focus Knack werd uitgeroepen tot beste serie aller tijden tout court, die op de website Metacritic, een website die het gemiddelde berekent van de recensies in de belangrijkste geschreven media, een score haalde van 98% en de serie die door Newsweek als de meest belangrijkste televisieserie van zijn generatie genoemd werd, The Wire getiteld.

The Wire kan het best omschreven worden als de mix tussen een politiereeks en een sociologische studie met een verrassende hoofdrolspeler. Waarover draait The Wire? The Wire gaat eigenlijk rond de hoofdrolspeler, namelijk de Amerikaanse stad Baltimore. Die stad staat namelijk centraal voor heel wat problemen die in de loop van de serie aan bod komen. Er is vooreerst een groot drugsprobleem. Sommige delen van de stad zijn echte drugsgetto’s waar de politie ontmoedigd wordt van zijn oorlog tegen drugs. Daarnaast is Baltimore een havenstad wiens industrie steeds veroudert en verloedert. Verloedering is ook een goed woord die de huisvesting van Baltimore kan typeren. En zo kent Baltimore nog een aantal van die problemen. Geen wonder dus dat de criminaliteit hoog scoort in deze stad.

De bedenkers van The Wire zijn zelf afkomstig uit Baltimore en kennen de situatie maar al te goed uit hun werk als reporter en auteur. Hun werk lag al aan de basis van de miniserie The Corner. Na het succes van deze serie ontstond al gauw het idee voor The Wire die dieper ingaat op de problemen van de stad Baltimore. Ze doen dit onder de vorm van een klassieke politiereeks, namelijk een team van detectives zet een afluisteroperatie (“een wire”) op om zo voldoende informatie te verkrijgen om een drugsbaron of ander crimineel neer te halen. Maar dit is dan ook het enigste wat ze met zovele andere politieseries gemeen heeft. Want je moet u in The Wire niet verwachten aan twaalf of dertien kleine verhaaltjes per aflevering. Neen, per seizoen neemt de serie één zaak onder de loep. En dat doet ze op zo een grondige manier waardoor de serie heel traag aanvoelt. Zo duurt het vaak enkele afleveringen vooraleer de wire daadwerkelijk is opgezet. Maar het voordeel van deze trage structuur is dat je echt diepgang krijgt in de serie en dat de serie een mooi beeld schetst van wat politiewerk daadwerkelijk inhoudt. Bovendien krijg je ook een heel goed inzicht in de verschillende radartjes die een politiezaak is. Maar wat echt het knappe is aan The Wire is dat je de zaak niet alleen te zien krijgt vanuit het standpunt van de politie, maar ook uit het standpunt vanuit de afgeluisterde. En zo krijg je de sociologische toets in de serie. Want je krijgt een beeld van de beweegredenen waarom drugs zo weelderig tiert in Baltimore, waarom de economische situatie havenarbeiders tot criminaliteit dwingt, ….

Elk seizoen neemt de toestand van de stad Baltimore vanuit een ander standpunt onder de loep. Voorlopig zijn er reeds drie seizoenen uit op DVD. Seizoen 1 bekijkt een drugszaak vanuit het standpunt van zowel de politie en justitie als vanuit het standpunt van de drugsdealers. Het verhaal is vrij simpel. Nadat voor de zoveelste keer een drugsverdachte is vrijgesproken, uit politiedetective Jimmy McNulty zijn ongenoegen tegenover de rechter van dienst. Na een paar telefoontjes van die rechter schiet het logge politieapparaat in gang en mag McNulty proberen om Avon Barksdale en Stringer Bell neer te halen. Dat tracht men te doen via een zogenaamde Wire, afluisterapparatuur die voldoende bewijzen moeten opleveren om beide drugsbaronnen achter slot en grendel te krijgen. Ondertussen krijgen we dus een lesje in politiewerk, maar zien we vooral een vernietigend portret van West-Baltimore waar de wijken zijn veranderd in drugsgetto’s en waar kinderen als gauw deel gaan uitmaken van een goed geoliede drugsmachine.

In seizoen twee blijft er een kat-en-muisspelletje gespeeld worden tussen politie en de drugswereld, maar komt er een zaak bij, namelijk een onderzoek in het havensmilieu van Baltimore. Omdat de economische crisis keihard heeft toegeslagen in de haven, zijn de dokwerkers een makkelijke prooi voor criminelen die met hun hulp allerlei lucratieve dingen het land in willen smokkelen met het nodige procentje voor de havenarbeiders. Maar wanneer in één van de containers dertien dode prostituees worden gevonden, ontstaat er een nieuwe politiezaak. Langzaamaan legt die een volledig netwerk bloot van corruptie en misdaad die zich uitstrekt van de vakbondsmannen in de haven tot de grote drugsbaronnen in Balitmore. Maar de plot is ook deze keer minder van belang. De serie laat ons vooral tonen waartoe een verloederde industrie allemaal toe kan leiden en hoe het sociale weefsel in Baltimore de voorbije jaren volledig is aangetast door allerlei louche types van alle slag en hoe de politie en het stadsbestuur daar machteloos tegenover staan. Het geeft een indringende blik in hoe een economische crisis levens aantast en mensen ertoe dwingt om toch maar in de criminaliteit te stappen willen ze het hoofd boven water houden. Dat er daarbij slachtoffers vallen, zal u niet verbazen.

Seizoen drie tenslotte borduurt verder op de zaak die in het eerste seizoen aan bod kwam en verder sluimerde in seizoen twee. Deze keer nemen de makers ook de politiek onder de loep. McNulty en zijn team proberen de bende van Barksdale en Stringer nog steeds tot op de bodem op te ruimen. Ondertussen is een districtscommissaris de zinloze strijd tegen drugs beu en besluit hij een gedoogbeleid voeren in zijn wijken. Dit ontketend een ware machtstrijd binnen de top van de politie als binnen de wereld van de drugshandel. Bovendien zijn er nog andere kapers op de kust op de drugshoeken. Tenslotte ontstaat er in het stadhuis ook een machtstrijd tussen een ambitieuze commissievoorzitter en de huidige burgemeester met het oog op de komende verkiezingen. Net als in de vorige seizoenen staat eigenlijk de plot op de tweede plaats, al zal je merken op het einde van seizoen drie dat de plot toch belangrijker wordt en vele antwoorden krijgt. Desondanks blijft ook hier de sociologische factor de belangrijkste. In dit seizoen krijgen we een beeld van hoe de politiek reageert op de vele problemen in de stad en welke machtsspelletjes er zich allemaal voordoen in de top van de politie. Maar het geniale van dit seizoen zit hem in het sociaal experiment van het gedoogbeleid en de gedoogzone die een districtcommissaris invoert. Wat zou er gebeuren mochten drugs toegelaten worden op bepaalde plaatsen en strikt verboden op andere plaatsen?

Voorlopig zijn er nog twee seizoenen gepland. Seizoen vier is ondertussen reeds in Amerika uitgezonden en zal meer de rol van het onderwijs toelichten in de hele problematiek van Baltimore. Seizoen vijf en naar alle waarschijnlijk ook het allerlaatste seizoen neemt dan weer de rol van de media onder de loep. The Wire is zeker geen gemakkelijk reeks om te volgen. Vooreerst is er het uiterst trage ritme van de serie (niet te verwarren met de slaapverwekkendheid van Witse). Maar daarnaast is de serie ook heel complex met zo’n dertigtal personages die elk seizoen nog lijkt toe te nemen. Het vraagt dan ook een beetje concentratie om al die personages uit elkaar te halen. Daarom ook dat geen enkele Vlaamse of Nederlandse zender bereid is om de serie uit te zenden. Het gaat hier niet om een mooi afgerond verhaaltje per aflevering, maar het vereist enige inspanning van de kijker. Toch missen we zo als kijker een ongelofelijke ervaring. Want The Wire is echt wel meeslepend. Zeker seizoen 1 en 3 zijn verslavend en je wordt echt opgezogen in het verhaal. Seizoen 2 vond ik persoonlijk misschien een tikkeltje te complex omdat het enerzijds nog voortborduurde op het verhaal uit seizoen 1 en anderzijds kwam er nog eens een extra verhaal bij met de nodige extra personages. Maar uiteindelijk kan ik toch wel zeggen dat de vele complimenten voor de serie niet gelogen zijn. Het is een echte diepgaande serie met levensechte personages, uitstekend acteerwerk en goede verhalen waarin vaak ook levensechte verhalen zijn in verwerkt. De serie is fucking brilliant en een echte aanrader voor mensen voor wie televisie iets meer mag zijn dan hersenloze actiescènes en dialogen.

The Wire seizoen 1-2-3 zijn momenteel op DVD verkrijgbaar en zijn uitgegeven door Warner Home Video. Je kan ze terug het voordeligst via internet bestellen via www.mediadis.com waar seizoenen 1 en 2 slechts 34,99 euro kosten. Voor seizoen 3 moet je iets meer betalen, namelijk 42,99 euro. Verwacht wordt dat seizoen 4 nog voor het einde van dit jaar verkrijgbaar zal zijn.

TV op DVD:The Corner

Het belooft de komende zomer weer een televisiezomer te worden van de herhalingen. Wanneer het weer natuurlijk zoals vandaag is, is dat geen erg en kan u rustig genieten van een terrasje. Wanneer het weer echter omslaat zoals de voorspellingen zeggen voor dit weekend, dan kan u uw geheugen nog eens testen met de zoveelste herhaling van FC De Kampioenen, Witse, De Kotmadam, … of u kan kiezen voor TV op DVD oftewel een dvd-box met een goede televisieserie. En om sommige pareltjes te zien, moet je soms zelf echt wel uw toevlucht zoeken tot de DVD omdat de serie (nog) niet op de Vlaamse televisie verschijnt. De komende dagen of weken zal ik een paar suggesties doen. Voor vandaag wou ik eigenlijk beginnen met The Wire, maar omdat de miniserie The Corner eigenlijk deze serie onrechtstreeks voorafgaat, begin ik dus met The Corner.

Zoals je de komende keren zal merken komen veel van mijn DVD-tips uit de HBO-stal. HBO is een betalende televisiezender in Amerika die de voorbije jaren zijn tijd op televisioneel gebied ver vooruit was. Ook The Corner komt uit de HBO-stal en is het perfecte voorbeeld van de hoge kwaliteit die de zender aflevert. The Corner is gebaseerd op het boek The Corner: A Year in the life of an Inner-City neighbourhood van David Simon en Edward Burns en vertelt het verhaal van de familie McCullough in Baltimore. Heel het gezin is afhankelijk geworden van de drugs die op elke hoek van de buurt waarin ze wonen overvloedig te vinden is. De miniserie volgt net als het boek een jaar in hun leven en laat zien hoe ze proberen te vechten tegen de drugs, maar telkens weer door de verleiding in hun oude gewoonten vervallen.

De serie is zeker geen happy story met een happy ending, maar wel een realistische vertelling van het leven in één van de vele drugswijken die Baltimore kent. Via flashbacks gespreid over de verschillende afleveringen zien we geleidelijk aan hoe de familie McCullough het aanvankelijk eerst goed had, maar hoe de drugs langzaamaan in hun leven sloop en heel hun leven trachtte te vernietigen. Vooral de verhaallijn van vader McCullough is aangrijpend en leidt tot een dramatische en schokkende ontknoping. De verhaallijn van de moeder toont dan weer hoe moeilijk het is om van de drugs af te komen en hoe vaak de pogingen mislukken. Tenslotte is er ook de verhaallijn van zoon DeAndre die tracht zijn leven op het rechte spoor te houden, maar zich laat verleiden door de drugs en het vele geld dat hiermee makkelijk te verdienen valt.

De serie is geen spectaculaire serie die voortborduurt op een snel ritme. Neen, in 6 afleveringen van telkens een uur wordt het verhaal op een rustige, maar telkens boeiende en intrigerende manier vertelt. Misschien is het verhaal voor enkelen onder ons bij momenten wel een beetje saai, maar de knappe acteerprestaties en het aangrijpende verhaal slorpen u echt op in het verhaal. De hele serie is gebaseerd op een boek en kan je uiteindelijk ook bekijken als een boek op televisie. Hiermee wil ik zeggen dat sommige dingen onbelangrijk lijken in het begin, maar wel degelijk hun functie hebben in het geheel van het verhaal. Daarnaast wordt er eigenlijk ook niet getracht om elke aflevering te eindigen met een grote cliffhanger, zoals elk deel van een boek niet altijd eindigt met een cliffhanger. Wat het nog aangrijpender maakt, is het feit dat de serie gebaseerd is op echte gebeurtenissen en dat de gebruikte namen bestaande namen zijn. Zo wordt de serie ook afgesloten met een interview met werkelijke mensen achter de namen en hoe hun leven op de dag van vandaag is, zoveel jaren na de gebeurtenissen in hun leven.

The Corner werd bekroond met heel wat Emmy’s, waarbij deze voor script, regie en deze voor beste miniserie. Het succes van deze serie lag zeker en vast aan de basis van de serie The Wire, die verder ingaat op de drugproblematiek die Baltimore kent. Maar terwijl The Wire dieper ingaat op mensen met macht, laat deze serie vooral zien wat het effect is van drugs op de gewone man in de straat. Het is enorm realistisch en enorm aangrijpend en voor wie eens wat inhoud op televisie wil zien en wie kwaliteit wenst, moet deze serie zeker gezien hebben.

The Corner is verkrijgbaar op DVD en is uitgegeven bij Warner Home Video. De serie is makkelijk te bestellen via internet, zoals op www.mediadis.com waar de serie aan de héél voordelige prijs van 9,99 euro te verkrijgen is. Zo weinig geld voor zoveel kwaliteit. U weet dus waar u een koopje kan doen.