Afscheid van The Wire

Dit weekend heb ik afscheid moeten nemen van The Wire, de beste televisiereeks ooit gemaakt. Net als Six Feet Under heeft men voor een ongelofelijk sterk einde gezorgd die nog even blijf nazinderen, want men ontkomt zijn lot niet en men blijft the game verder spelen. De serie bulkt van de meest fantastische personages (Bubbles, McNulty, Omar Little, Marlo Stanfield, Stringer Bell, Avon Barksdale, Bodie, Snoop, Bunk, Lester Freamon, Michael Lee, Duquan, .Clay Davis, ..), het geeft een ontzettend realistisch beeld van het verloederde Baltimore en de strijd tegen de drugs en corruptie en het is gewoonweg een ontzettend sterk en bij momenten heel aangrijpend verhaal. Vooral seizoen 4 is zo aangrijpend dat je vaak verweesd achter blijft. De kritieken zijn bijna overal positief. De serie wordt vaak bejubeld als roman op televisie en kreeg een ongelofelijke 98/100 beoordeling op basis van alle belangrijke criticasters in Amerika. Maar de serie is complex, confronterend, een sociologische studie en vraagt vooral zijn tijd om in het verhaal te komen en het verhaal te vertellen. En dat maakt dat er voorlopig nog geen enkele Vlaamse zender (op betaalzender Prime na) zich bereid heeft gevonden om de serie op de buis te brengen. Geheel onterecht natuurlijk, maar gelukkig zijn er de dvd's waarop de serie geheel tot zijn recht komt (ik vermoed dat er binnenkort wel een box zal uitkomen waarin de 5 seizoenen verzameld zijn). Nu de televisiezenders in hun budgetten moeten snoeien en ons dus met meer herhalingen gaan bestoken, is het misschien het moment om de reeks te ontdekken.

Bij het afscheid van The Wire hoort ook een brief die bedenker David Simon achterliet op de HBO-website voor al de fans:

A last thank you to those HBO subscribers who took the time and care to accompany us on this journey. The Wire arrived, six years ago, to little fanfare and modest expectation. It demanded from viewers a delicate, patient consideration and a ridiculous degree of attention to detail.

It wasn't for everyone. We proved that rather quickly.

But episode to episode, you began to understand that we were committed to creating something careful and ornate, something that might resonate. You took Lester Freamon at his word: That we were building something here and all the pieces matter.

When we took a chainsaw to the first season, choosing to begin the second-story arc with an entirely different theme and different characters, you followed us to the port and our elegy for America's working class. When we shifted again, taking up the political culture of our mythical city in season three, you remained loyal. And when we ended the Barksdale arc and began an exploration of public education, you were, by that time, we hope, elated to understand that whatever else might happen, The Wire would not waste your time telling the same story twice.

This year, our drama asked its last thematic question: Why, if there is any truth to anything presented in The Wire over the last four seasons, does that truth go unaddressed by our political culture, by most of our mass media, and by our society in general?

We've given our answer:

We are a culture without the will to seriously examine our own problems. We eschew that which is complex, contradictory or confusing. As a culture, we seek simple solutions. We enjoy being provoked and titillated, but resist the rigorous, painstaking examination of issues that might, in the end, bring us to the point of recognizing our problems, which is the essential first step to solving any of them.

The Wire is fiction. Many of the events depicted over the last five seasons did not, to our knowledge, happen. Fewer happened in the exact manner described. Fiction is fiction, and it should in no way be confused with journalism.

But it is also fair to note that the problems themselves — politicians cooking crime stats for higher office, school administrators teaching test questions to vindicate No Child Left Behind, sensitive prosecutions and investigations being undercut for political motives, brutal drug wars fought amid a police department's ignorance of and indifference to the forces involved -- were indeed problems in the recent history of the actual Baltimore, Maryland.

Few of these matters received the serious attention — or, in some cases — any attention from the media. These problems exist in plain sight, ready to be addressed by anyone seriously committed to doing so. For those of us writing The Wire, a television drama, story research involved dragging the right police lieutenants or school teachers, prosecutors and political functionaries to neighborhood diners and bars and taking story notes down on cocktail napkins and paper placemats. To be more precise with their tales? To record it and relay it in a manner that can stand as non-fiction truthtelling? Yes, that's harder to do. But there was a time when journalism regarded that kind of coverage as its highest mission. The true stories that The Wire traded in are out there, waiting for anyone willing to take the time. And it is, of course, vaguely disturbing to us that our unlikely little television drama is making arguments that were once the prerogative of more serious mediums.

We tried to be entertaining, but in no way did we want to be mistaken for entertainment. We tried to provoke, to critique and debate and rant a bit. We wanted an argument. We think a few good arguments are needed still, that there is much more to be said and it is entirely likely that there are better ideas than the ones we offered. But nothing happens unless the shit is stirred. That, for us, was job one.

If you followed us for sixty hours, and you find yourself caring about these issues more than you thought you would, then perhaps the next step is to engage and to demand, where possible, a more sophisticated and meaningful response from authority when it comes to such things as the drug war, educational reform or responsible political leadership. The Wire is about the America we pay for and tolerate. Perhaps it is possible to pay for, and demand, something more.

Again, accept our sincere thanks for making the commitment to watch a show as improbable and problematic as ours and for considering the arguments and issues seriously. We are surprised as you are to be here at the end, on our own terms, still standing. As a cast and crew, we're proud. But the credit is not all ours. It's yours as well for believing, year after year, in this story.

David Simon
Baltimore, Md.
March 10, 2008

TV op DVD: The Wire

Bij Man bijt hond zingen ze telkens weer dat er weer heel wat te beleven viel op televisioneel gebied, maar in de zomer valt dat nog al eens dik tegen met de vele herhalingen van de herhalingen van de herhalingen. Met het triestige weer van de afgelopen dagen kruipt een mens toch nog eens graag voor zijn televisie in plaats van op een koud terrasje in de regen te zitten. Daarom bied ik u een aantal alternatieven voor. Vorige week was dit de miniserie The Corner. Deze week is het een serie die door Focus Knack werd uitgeroepen tot beste serie aller tijden tout court, die op de website Metacritic, een website die het gemiddelde berekent van de recensies in de belangrijkste geschreven media, een score haalde van 98% en de serie die door Newsweek als de meest belangrijkste televisieserie van zijn generatie genoemd werd, The Wire getiteld.

The Wire kan het best omschreven worden als de mix tussen een politiereeks en een sociologische studie met een verrassende hoofdrolspeler. Waarover draait The Wire? The Wire gaat eigenlijk rond de hoofdrolspeler, namelijk de Amerikaanse stad Baltimore. Die stad staat namelijk centraal voor heel wat problemen die in de loop van de serie aan bod komen. Er is vooreerst een groot drugsprobleem. Sommige delen van de stad zijn echte drugsgetto’s waar de politie ontmoedigd wordt van zijn oorlog tegen drugs. Daarnaast is Baltimore een havenstad wiens industrie steeds veroudert en verloedert. Verloedering is ook een goed woord die de huisvesting van Baltimore kan typeren. En zo kent Baltimore nog een aantal van die problemen. Geen wonder dus dat de criminaliteit hoog scoort in deze stad.

De bedenkers van The Wire zijn zelf afkomstig uit Baltimore en kennen de situatie maar al te goed uit hun werk als reporter en auteur. Hun werk lag al aan de basis van de miniserie The Corner. Na het succes van deze serie ontstond al gauw het idee voor The Wire die dieper ingaat op de problemen van de stad Baltimore. Ze doen dit onder de vorm van een klassieke politiereeks, namelijk een team van detectives zet een afluisteroperatie (“een wire”) op om zo voldoende informatie te verkrijgen om een drugsbaron of ander crimineel neer te halen. Maar dit is dan ook het enigste wat ze met zovele andere politieseries gemeen heeft. Want je moet u in The Wire niet verwachten aan twaalf of dertien kleine verhaaltjes per aflevering. Neen, per seizoen neemt de serie één zaak onder de loep. En dat doet ze op zo een grondige manier waardoor de serie heel traag aanvoelt. Zo duurt het vaak enkele afleveringen vooraleer de wire daadwerkelijk is opgezet. Maar het voordeel van deze trage structuur is dat je echt diepgang krijgt in de serie en dat de serie een mooi beeld schetst van wat politiewerk daadwerkelijk inhoudt. Bovendien krijg je ook een heel goed inzicht in de verschillende radartjes die een politiezaak is. Maar wat echt het knappe is aan The Wire is dat je de zaak niet alleen te zien krijgt vanuit het standpunt van de politie, maar ook uit het standpunt vanuit de afgeluisterde. En zo krijg je de sociologische toets in de serie. Want je krijgt een beeld van de beweegredenen waarom drugs zo weelderig tiert in Baltimore, waarom de economische situatie havenarbeiders tot criminaliteit dwingt, ….

Elk seizoen neemt de toestand van de stad Baltimore vanuit een ander standpunt onder de loep. Voorlopig zijn er reeds drie seizoenen uit op DVD. Seizoen 1 bekijkt een drugszaak vanuit het standpunt van zowel de politie en justitie als vanuit het standpunt van de drugsdealers. Het verhaal is vrij simpel. Nadat voor de zoveelste keer een drugsverdachte is vrijgesproken, uit politiedetective Jimmy McNulty zijn ongenoegen tegenover de rechter van dienst. Na een paar telefoontjes van die rechter schiet het logge politieapparaat in gang en mag McNulty proberen om Avon Barksdale en Stringer Bell neer te halen. Dat tracht men te doen via een zogenaamde Wire, afluisterapparatuur die voldoende bewijzen moeten opleveren om beide drugsbaronnen achter slot en grendel te krijgen. Ondertussen krijgen we dus een lesje in politiewerk, maar zien we vooral een vernietigend portret van West-Baltimore waar de wijken zijn veranderd in drugsgetto’s en waar kinderen als gauw deel gaan uitmaken van een goed geoliede drugsmachine.

In seizoen twee blijft er een kat-en-muisspelletje gespeeld worden tussen politie en de drugswereld, maar komt er een zaak bij, namelijk een onderzoek in het havensmilieu van Baltimore. Omdat de economische crisis keihard heeft toegeslagen in de haven, zijn de dokwerkers een makkelijke prooi voor criminelen die met hun hulp allerlei lucratieve dingen het land in willen smokkelen met het nodige procentje voor de havenarbeiders. Maar wanneer in één van de containers dertien dode prostituees worden gevonden, ontstaat er een nieuwe politiezaak. Langzaamaan legt die een volledig netwerk bloot van corruptie en misdaad die zich uitstrekt van de vakbondsmannen in de haven tot de grote drugsbaronnen in Balitmore. Maar de plot is ook deze keer minder van belang. De serie laat ons vooral tonen waartoe een verloederde industrie allemaal toe kan leiden en hoe het sociale weefsel in Baltimore de voorbije jaren volledig is aangetast door allerlei louche types van alle slag en hoe de politie en het stadsbestuur daar machteloos tegenover staan. Het geeft een indringende blik in hoe een economische crisis levens aantast en mensen ertoe dwingt om toch maar in de criminaliteit te stappen willen ze het hoofd boven water houden. Dat er daarbij slachtoffers vallen, zal u niet verbazen.

Seizoen drie tenslotte borduurt verder op de zaak die in het eerste seizoen aan bod kwam en verder sluimerde in seizoen twee. Deze keer nemen de makers ook de politiek onder de loep. McNulty en zijn team proberen de bende van Barksdale en Stringer nog steeds tot op de bodem op te ruimen. Ondertussen is een districtscommissaris de zinloze strijd tegen drugs beu en besluit hij een gedoogbeleid voeren in zijn wijken. Dit ontketend een ware machtstrijd binnen de top van de politie als binnen de wereld van de drugshandel. Bovendien zijn er nog andere kapers op de kust op de drugshoeken. Tenslotte ontstaat er in het stadhuis ook een machtstrijd tussen een ambitieuze commissievoorzitter en de huidige burgemeester met het oog op de komende verkiezingen. Net als in de vorige seizoenen staat eigenlijk de plot op de tweede plaats, al zal je merken op het einde van seizoen drie dat de plot toch belangrijker wordt en vele antwoorden krijgt. Desondanks blijft ook hier de sociologische factor de belangrijkste. In dit seizoen krijgen we een beeld van hoe de politiek reageert op de vele problemen in de stad en welke machtsspelletjes er zich allemaal voordoen in de top van de politie. Maar het geniale van dit seizoen zit hem in het sociaal experiment van het gedoogbeleid en de gedoogzone die een districtcommissaris invoert. Wat zou er gebeuren mochten drugs toegelaten worden op bepaalde plaatsen en strikt verboden op andere plaatsen?

Voorlopig zijn er nog twee seizoenen gepland. Seizoen vier is ondertussen reeds in Amerika uitgezonden en zal meer de rol van het onderwijs toelichten in de hele problematiek van Baltimore. Seizoen vijf en naar alle waarschijnlijk ook het allerlaatste seizoen neemt dan weer de rol van de media onder de loep. The Wire is zeker geen gemakkelijk reeks om te volgen. Vooreerst is er het uiterst trage ritme van de serie (niet te verwarren met de slaapverwekkendheid van Witse). Maar daarnaast is de serie ook heel complex met zo’n dertigtal personages die elk seizoen nog lijkt toe te nemen. Het vraagt dan ook een beetje concentratie om al die personages uit elkaar te halen. Daarom ook dat geen enkele Vlaamse of Nederlandse zender bereid is om de serie uit te zenden. Het gaat hier niet om een mooi afgerond verhaaltje per aflevering, maar het vereist enige inspanning van de kijker. Toch missen we zo als kijker een ongelofelijke ervaring. Want The Wire is echt wel meeslepend. Zeker seizoen 1 en 3 zijn verslavend en je wordt echt opgezogen in het verhaal. Seizoen 2 vond ik persoonlijk misschien een tikkeltje te complex omdat het enerzijds nog voortborduurde op het verhaal uit seizoen 1 en anderzijds kwam er nog eens een extra verhaal bij met de nodige extra personages. Maar uiteindelijk kan ik toch wel zeggen dat de vele complimenten voor de serie niet gelogen zijn. Het is een echte diepgaande serie met levensechte personages, uitstekend acteerwerk en goede verhalen waarin vaak ook levensechte verhalen zijn in verwerkt. De serie is fucking brilliant en een echte aanrader voor mensen voor wie televisie iets meer mag zijn dan hersenloze actiescènes en dialogen.

The Wire seizoen 1-2-3 zijn momenteel op DVD verkrijgbaar en zijn uitgegeven door Warner Home Video. Je kan ze terug het voordeligst via internet bestellen via www.mediadis.com waar seizoenen 1 en 2 slechts 34,99 euro kosten. Voor seizoen 3 moet je iets meer betalen, namelijk 42,99 euro. Verwacht wordt dat seizoen 4 nog voor het einde van dit jaar verkrijgbaar zal zijn.

TV op DVD:The Corner

Het belooft de komende zomer weer een televisiezomer te worden van de herhalingen. Wanneer het weer natuurlijk zoals vandaag is, is dat geen erg en kan u rustig genieten van een terrasje. Wanneer het weer echter omslaat zoals de voorspellingen zeggen voor dit weekend, dan kan u uw geheugen nog eens testen met de zoveelste herhaling van FC De Kampioenen, Witse, De Kotmadam, … of u kan kiezen voor TV op DVD oftewel een dvd-box met een goede televisieserie. En om sommige pareltjes te zien, moet je soms zelf echt wel uw toevlucht zoeken tot de DVD omdat de serie (nog) niet op de Vlaamse televisie verschijnt. De komende dagen of weken zal ik een paar suggesties doen. Voor vandaag wou ik eigenlijk beginnen met The Wire, maar omdat de miniserie The Corner eigenlijk deze serie onrechtstreeks voorafgaat, begin ik dus met The Corner.

Zoals je de komende keren zal merken komen veel van mijn DVD-tips uit de HBO-stal. HBO is een betalende televisiezender in Amerika die de voorbije jaren zijn tijd op televisioneel gebied ver vooruit was. Ook The Corner komt uit de HBO-stal en is het perfecte voorbeeld van de hoge kwaliteit die de zender aflevert. The Corner is gebaseerd op het boek The Corner: A Year in the life of an Inner-City neighbourhood van David Simon en Edward Burns en vertelt het verhaal van de familie McCullough in Baltimore. Heel het gezin is afhankelijk geworden van de drugs die op elke hoek van de buurt waarin ze wonen overvloedig te vinden is. De miniserie volgt net als het boek een jaar in hun leven en laat zien hoe ze proberen te vechten tegen de drugs, maar telkens weer door de verleiding in hun oude gewoonten vervallen.

De serie is zeker geen happy story met een happy ending, maar wel een realistische vertelling van het leven in één van de vele drugswijken die Baltimore kent. Via flashbacks gespreid over de verschillende afleveringen zien we geleidelijk aan hoe de familie McCullough het aanvankelijk eerst goed had, maar hoe de drugs langzaamaan in hun leven sloop en heel hun leven trachtte te vernietigen. Vooral de verhaallijn van vader McCullough is aangrijpend en leidt tot een dramatische en schokkende ontknoping. De verhaallijn van de moeder toont dan weer hoe moeilijk het is om van de drugs af te komen en hoe vaak de pogingen mislukken. Tenslotte is er ook de verhaallijn van zoon DeAndre die tracht zijn leven op het rechte spoor te houden, maar zich laat verleiden door de drugs en het vele geld dat hiermee makkelijk te verdienen valt.

De serie is geen spectaculaire serie die voortborduurt op een snel ritme. Neen, in 6 afleveringen van telkens een uur wordt het verhaal op een rustige, maar telkens boeiende en intrigerende manier vertelt. Misschien is het verhaal voor enkelen onder ons bij momenten wel een beetje saai, maar de knappe acteerprestaties en het aangrijpende verhaal slorpen u echt op in het verhaal. De hele serie is gebaseerd op een boek en kan je uiteindelijk ook bekijken als een boek op televisie. Hiermee wil ik zeggen dat sommige dingen onbelangrijk lijken in het begin, maar wel degelijk hun functie hebben in het geheel van het verhaal. Daarnaast wordt er eigenlijk ook niet getracht om elke aflevering te eindigen met een grote cliffhanger, zoals elk deel van een boek niet altijd eindigt met een cliffhanger. Wat het nog aangrijpender maakt, is het feit dat de serie gebaseerd is op echte gebeurtenissen en dat de gebruikte namen bestaande namen zijn. Zo wordt de serie ook afgesloten met een interview met werkelijke mensen achter de namen en hoe hun leven op de dag van vandaag is, zoveel jaren na de gebeurtenissen in hun leven.

The Corner werd bekroond met heel wat Emmy’s, waarbij deze voor script, regie en deze voor beste miniserie. Het succes van deze serie lag zeker en vast aan de basis van de serie The Wire, die verder ingaat op de drugproblematiek die Baltimore kent. Maar terwijl The Wire dieper ingaat op mensen met macht, laat deze serie vooral zien wat het effect is van drugs op de gewone man in de straat. Het is enorm realistisch en enorm aangrijpend en voor wie eens wat inhoud op televisie wil zien en wie kwaliteit wenst, moet deze serie zeker gezien hebben.

The Corner is verkrijgbaar op DVD en is uitgegeven bij Warner Home Video. De serie is makkelijk te bestellen via internet, zoals op www.mediadis.com waar de serie aan de héél voordelige prijs van 9,99 euro te verkrijgen is. Zo weinig geld voor zoveel kwaliteit. U weet dus waar u een koopje kan doen.

Anthony Hamilton - Ain't nobody worryin'