SASA - De finale

De nieuwe sterartiest is gekend en het is Free Souffriau geworden. Een verdiende zege na een fantastisch parcours en een schitterende finale. Dat ze gewonnen heeft, was niet echt zo’n grote verrassing. De vraag wie haar mocht vervoegen in die finale was een stuk spannender. En het sms’ende publiek koos voor Guillaume Devos. Dat betekende ook meteen het einde van het parcours van Eline De Munck die dus een derde plaats veroverde. Een zeer verdiende plaats, al had ik haar een plaatsje in de finale gegund. Maar polls en commentaren op de verschillende websites en fora toonden al aan dat vooral de meisjes en vrouwen massaal voor Guillaume kozen en niet op Eline gingen stemmen. Een jammere zaak, want als we een antwoord zochten op de vraag wie nu de grootste ontdekking van de wedstrijd was, moesten we wel uitkomen bij Eline. Totaal onbekend, maar meteen veroverde ze het podium met haar fantastische zwarte stem, haar uitstraling, haar heupbewegingen, haar hippe uitstraling, kortom een echte sterartieste. Ik hoop dan ook dat het hier niet moet eindigen, maar een begin kan zijn van een fantastische muzikale carrière. Hopelijk krijgt ze de juiste nummers en kan ze zichzelf blijven in haar muziek. En dan hebben we misschien een tweede Natalia gevonden.

Hij verloor de eerste plaats, maar heeft de tweede plaats gewonnen. Dat waren de woorden van Guillaume Devos in de radioshow van Sterartiest, Steracteur bij Donna. Een terechte conclusie van zijn parcours. Hij heeft er moeten voor vechten voor die tweede plaats, maar ze was oververdiend. Hij heeft ook de meeste vooroordelen moeten overwinnen. Hij had in het begin de jury tegen en die hadden duidelijk heel wat moeite om hun fout in te zien en hebben hem pas de laatste twee weken een finaleplaats gegund (en dan nog met enige moeite). Bovendien heeft hij vier keer de pijnbank moeten beleven en telkens wist hij ze te overleven. Mede dankzij de bakvissen natuurlijk die in hem een nieuw Joepie-idool zagen, maar volgens mij kon hij een breder publiek aanspreken omdat hij zo’n sympathieke knul was en een uitstekende zanger. En dat hij een uitstekende zanger is, mocht hij nog eens bewijzen in de finale. Het publiek koos voor hem She bangs van Ricky Martin. Zouden de bakvissen daar voor iets tussen hebben gezeten in de hoop dat hij zijn T-shirt nog eens verscheurde en ze zijn borstkas nog eens mochten aanschouwen? Ik denk het wel, maar ze zullen ontgoocheld zijn geweest dat hij die stunt niet herhaalde. En in feite was die stunt ook niet nodig, want hij deed het geweldig. Het swingde als een tiet en er zat een leuke vaart in. En wat ik zo goed vind aan Guillaume is het feit dat hij zo beheerst zingt. Hij staat waarschijnlijk onder een grote druk, maar je hoort het helemaal niet. Bovendien zingt hij niet alleen de juiste noten, maar ook met het nodige gevoel en de nodige benadrukking. En daardoor klinkt hij warm en vol. En dat was ook het geval bij Angels van Robbie Williams. In dit lied bewees hij dat hij een terechte finalist was omdat dit ontzettend goed gezongen was. Het is niet één van mijn lievelingsliedjes en dat heeft hij niet kunnen veranderen, maar ik luisterde toch heel geboeid. Terug weer goed gezongen met veel gevoel en je merkt dat hij een voorkeur heeft voor musicalachtige versies. En dat gaat hem ook het beste af. Maar verrassen deed hij met zijn versie van Rain down on me van Kane. Ik vond het de vorige keer goed, maar nu vond ik het ronduit fantastisch. Heel straf gezongen en bij momenten vlijmscherp. Er straalde de nodige kracht en energie van uit en voor het eerst vond ik een rocknummer echt goed passen bij Guillaume. Echt chapeau voor deze prestatie! De laatste prestatie van de avond was Rood van Marco Borsato. Terug niet een van mijn lievelingsnummers (ik vind het eigenlijk maar een draak van een hit), maar het paste Guillaume wel. Omdat het een tikkeltje theatraal is en dat gaat hem wel goed af. Hij kan er gevoel in steken en weet dat ook over te brengen. Bovendien hoor ik hem graag in het Nederlands zingen en dat lukt maar weinig artiesten. Door het liedje vond ik het niet zijn allerbeste prestatie, maar door de mooie show en backings vond ik dit een finalewaardige performance. Hij is het uiteindelijk niet geworden, maar ik hoop dat dit ook voor hem niet het einde moet betekenen, maar juist het begin van iets moois. Ik denk dat hij nu best eens moet gaan nadenken wat hij precies wil en wat voor muziek hij wil gaan maken en dan zien of er partners zijn die hem op dat pad willen volgen. Hij heeft een voorkeur voor musical en de vorige weken heeft hij bewezen dat dit hem goed afgaat. Hij heeft de kwaliteit om een lied naar een verhalend niveau te brengen en subtiele gevoelselementen in het nummer te brengen waardoor het heel musical aanvoelt. Maar ik hoop toch ook dat hij naast musical ook gewone popmuziek gaat maken. Eventueel in het Nederlands, al springt nu iedereen in dat gat dat het dikbevolkt gaat zijn. Maar ik denk in de Engelstalige gevoelige nummers afgewisseld met de positieve popvibes moet het wel gaan lukken.

Free Souffriau is dus gekroond tot sterartiest en heeft haar favorietenrol kunnen waarmaken. Ze stond er vanaf aflevering 1 en heeft steeds weer een hoog niveau kunnen halen in de loop der weken. Ze was voor mij niet echt de revelatie van de show, ze heeft ook niet de grootste vorderingen gemaakt, maar ze was van het begin af aan de beste stem en dat is altijd zo gebleven. Ze heeft ook bewezen dat ze een heel flexibele zangeres is die zich in meerdere genres thuis kan voelen. Ze heeft de stem om commerciële pop à la Kylie te brengen, ze weet in het Nederlands te ontroeren à la Trijntje Oosterhuis, ze kan disco brengen à la Sister Sledge. Ze heeft zich ook de voorbije weken kunnen profileren als een lief poppetje dat heel lief zingt en dat heeft zeker bijgedragen tot haar populariteit. De enige keerzijde daarvan is misschien dat ze soms iets te lief was op momenten dat ze iets uitbundiger of krachtiger mocht zijn. Maar ze is een verdiende winnares en dat bewees haar finaleprestaties. Vooreerst was er de keuze van het publiek en die koos terecht voor I will always love you van Whitney Houston. De song die haar toch bevestigde in haar favorietenrol en misschien wel het hoogtepunt van de hele show. En dat gevoel kreeg ik gisteren terug. Het werd ontzettend stil bij het begin en het was een echt kiekenvleesmoment. Je hoorde op het einde bij de laatste noot wel dat ze last had van de zenuwen, want die sputterde even tegen, maar het was een echte prachtprestatie en ik vermoed dat dit nummer haar de overwinning heeft bezorgd. Daarna koos haar mama voor Ne partez pas sans moi van Celine Dion en ik vond ze hier net dat tikkeltje minder. Ze heeft niet die krachtige stem van Celine Dion en dat maakte dat het lied net iets minder energiek en krachtig was. Maar eigenlijk is dat oneerlijke kritiek, omdat je er niet kan doen dat je stembereik niet zo hoog ligt als dat van Celine Dion. Maar het miste toch een beetje vaart. Dat maakte ze dan weer volledig goed met Don’t stop me now van Queen, het lied waarmee ze de wedstrijd begon. Een fantastische song en ook eentje dat ze geweldig goed deed. Het begon heel rustig en prachtig, maar dan bloeit het nummer helemaal op en dat deed Free eveneens. Het is zeker één van haar beste performances dat ze heeft gedaan. Ze weet het nummer naar een hoger niveau te brengen en of het nu rustig of wat wilder aan toe gaat, haar stem blijft overeind en blijft even prachtig klinken. Haar laatste performance van de avond was het shownummer, nl. Don’t leave me this way van The Communards en het was de kers op de taart. Ik vond dit heel verrassend van Free. Het was niet echt iets wat ik haar meteen zag doen, maar ze deed het fantastisch. Het hele showgedeelte errond zorgde ook dat de prestatie naar een hoger niveau werd gelicht. Naar het einde toe vreesde ik er wel even voor dat ze buiten adem ging zijn, maar het eindigde net op tijd. En dat zorgde ervoor dat ik met een overweldigend gevoel bleef zitten. Een prachtprestatie van een verdiende winnares!

De opbrengst van de wedstrijd

1. Free - Cliniclowns: € 9675,78 + € 25 000 = € 34675,78
2. Guillaume - Hartekamp: € 17306,15
3. Mark - Chiro St.Jozef Merksem: € 13038,23
4. Eline - Habbekrats: € 9805,39
5. Daisy - Kamiano: € 7327,66
6. Geert - Greenpeace: € 5629,86+ € 1000* = € 6629,86
7. Hein - Natuurhulpcentrum: € 3128,38
8. Mattias - SOS kinderdorpen: € 2542,5
9. Viv - Stortkinderen: € 2394,38
10. Kobe - Unicef: 2271,75
11. Johan - Mobile School: € 1924,16
12. Britt - Autistem: € 1664,07
13. Cathérine - Vereniging voor bos in Vlaanderen: € 1147,31

PS: Mijn excuses dat het deze keer wat ingekorter is en misschien ook wat chaotischer.

SASA - show 11: de halve finale

Er zaten al twee meisjes in de halve finale. Daar moest natuurlijk nog een man bijkomen en er was keuze tussen de ervaren rot Mark Tijsmans en de jonge snaak Guillaume Devos. De afgelopen week kwam vooral Mark in de picture te staan om stemmen te ronselen met een optreden bij Debby & Nancy als hoogtepunt. En ik had bij momenten het gevoel dat de VRT er alles aan deed om de laatste VTM-ster uit de wedstrijd te houden en Mark te bevoordelen. Resultaat was een spannende strijd waar het volgens Katja vaak haasje-over was in de tussenstand. Uiteindelijk was het toch Guillaume die door mocht, zij het met een heel nipt verschil. Mark kreeg zijn gevraagde eerherstel dus niet en moest naast zijn beste vrienden van de jury gaan zitten. Met het vertrek van Mark verliest de wedstrijd één van de meest besproken kandidaten. Hij was overtuigd van zijn eigen kunnen in de eerste aflevering en dacht de wedstrijd op één been te kunnen winnen, maar daar kwamen meteen de eerste negatieve jurycommentaren. En die kon Mark maar moeilijk slikken en het leidde tot een oorlog tussen hem en de jury. Met als resultaat dat Mark meer en meer arroganter overkwam en dat maakte dat hij ook één van de minst geliefde steracteurs werd in de wedstrijd. Je kreeg echt een tweestrijd. Er waren de fans die erop wezen dat hij een goede zanger was en recht van spreken had. Aan de andere kant waren er de niet-fans die zich ergerden aan het gedrag en de uitspraken van Mark. En ik denk dat die tweestrijd er voor gezorgd heeft dat het een spannende strijd werd deze week, maar dat uiteindelijk hij toch aan het kortste eind moest trekken.

Guillaume Devos mocht dus de halve finale vervoegen, maar kampte met stemproblemen. Een bezoek aan het ziekenhuis en een injectie cortisone dienden er aan te pas te komen. Met resultaat, want je hoorde weinig van zijn problemen in de liedjes. Zoals in het door het publiek gekozen Beautiful day van U2. Ok, de eerste zin had last van geluidsproblemen, maar daarna bewees Guillaume wat voor een goede zanger hij wel is. En vooral hoe hij een beheerste zanger is. Hij wist het nummer prachtig op te bouwen van heel ingetogen naar heel energiek. En daar schuilt het grote talent van Guillaume in. Hij heeft oog voor de opbouw van een lied en weet door zijn opbouw het lied en zichzelf te laten opbloeien en te imponeren. Bovendien vond ik dat in dit rocklied de puzzelstukken prachtig in elkaar vielen. In vorige rocknummers vond ik Guillaume wel goed zingen, maar ergens wrong het toch wel. Maar nu had ik echt de indruk dat Guillaume met zijn beide voeten in het liedje stond en zichzelf overtrof. Kortom, ik vond dit een prachtprestatie en zelfs finalewaardig. And the best has yet to come. Voor de dansopdracht koos de jury voor Big girls (you are beautiful) van Mika. Guillaume deed vorige week een oproep naar de big girls van Vlaanderen en er werden 13 meiden gekozen die Guillaume mochten vervoegen op het podium. Iets wat de echte Mika ook bij zijn eigen optredens doet. Mark Tijsmans weet sinds vorig week hoe moeilijk het is om Mika te evenaren en gelukkig probeerde Guillaume dat niet te doen. Ik vond het uitstekend dat hij het nummer op zijn eigen manier probeerde te brengen. Toch blijf ik de versie van Mika beter klinken. Maar voor de rest is er niets dan positiefs over te melden. Ik vond dat je echt hoorde en zag dat Guillaume zich amuseerde op het podium en echt plezier beleefde aan deze dansopdracht en aan het lied. Daarnaast vond ik ook dat je het niet hoorde dat hij moest dansen en zingen tegelijkertijd. OK, in vergelijking met de meisjes vergde de choreografie misschien iets minder inspanning en was ze vrijer, maar ik denk dat de meeste van ons problemen zouden hebben om te dansen en te zingen en de aandacht bij beide te houden. Een zeer geslaagde opdracht dus voor Guillaume. Goed gezongen, leuk op beeld en een uitstraling van positivisme. Maar the best has yet to come en die kwam er in het duet samen met Stan Van Samang. Ze kozen beiden voor The show must go on van Queen en Guillaume zette er voor mij één van zijn beste prestatie in de wedstrijd neer. Ik vond dat het heel strak zat en dat er spanning in het lied werd opgebouwd. Er zit enige tragiek in het lied en dat kwam perfect tot uiting in dit duet. En qua duet was ik meer onder de indruk van de vocale prestaties van Guillaume dan die van Stan. Al is dat misschien wel de prestatie van Stan. Guillaume heeft een heel warme stem, terwijl die van Stan iets scherper klinkt. En ik heb de indruk dat Stan dat scherpe iets meer heeft afgevijld voor Guillaume, waardoor Guillaume mooier uit de verf kwam. Maar het is vooral het beheerste dat ik in de prestaties van Guillaume imponerend vind. En in dit lied past dit perfect vermits hij hierdoor die tragiek van het lied kan bereiken. Zijn musicalervaring zal hem hierbij zeker geholpen hebben. Rekening houdend met dat alles heb ik de indruk dat deze prestatie uitsteeg boven het finalewaardige en boven alles wat we tot nu toe gezien hebben van Guillaume. Een zeer prachtige prestatie!

Free Souffriau kreeg de laatste vrijstelling in het programma en kon gerust naar de halve finale toewerken. Haar eerste liedje van de avond was The voice within van Christina Aguilera. Het origineel is verpakt met heel wat krullen en versieringen en bespelingen van de toonladder waardoor je u soms ergert aan Christina Aguilera. Ik vreesde er even voor dat Free in die valkuil zou trappen, maar ze wist de kuil te omzeilen. Ze hield de noten ook wat langer aan. Alleen heeft ze de stem ervoor om dit te doen zonder dat het u ergert. De voorbije weken had ik ook de commentaar dat ze weinig kracht kan zetten op haar stem, maar gisteren bewees ze dat ik er toch misschien wat naast zat. Ik vond het juist wel krachtig gezongen en het kwam ook zo over. Ik ben geen echte fan van het lied, maar Free heeft alle vrezen rond dit lied ontkracht en heeft er een prachtige, eigen versie van gemaakt. Ze bewees dat ze een uitstekende zangeres is die mooi de toonladders kan bespelen zonder dat het irritant wordt en dat ze een prachtige stem heeft die vaak frêle klinkt, maar die ook krachtig kan klinken als het liedje het vereist. Eerste opdracht dus geslaagd, maar ik vrees dat ze met wat minder zelfvertrouwen naar de dansopdracht keek. Ze kreeg het nummer Flashdance…what a feeling van Irene Cara mee. Bekijken we dit lied enkel maar vocaal, dan is het een nummer dat perfect bij de stem van Free past. En dat kwam gisteren ook nog eens tot uiting. Ze heeft die popkorrel in haar stem om dit nummers te brengen. Bekijken we enkel naar de dansprestaties, dan valt het toch op dat Free aan ballet heeft gedaan en die sierlijke bewegingen en pasjes kan doen. Ik had wel de indruk dat ze zich enigszins door haar zwangerschap geremd voelde en daardoor haar bewegingen niet zo sterk benadrukte. Combineren we zang en dans tezamen, dan moet ik toch wel zeggen dat je het hoorde wanneer ze inspannender begon te bewegen. Haar ademhaling en noten stokte af en toe, maar het positieve is wel dat ze niet uit de bocht begon te vliegen. Ik was dan ook heel tevreden over deze prestatie en ik denk dat ze terug een ander facet heeft laten zien die een winnaar waardig is. De laatste opdracht van de avond voor haar was het duet samen met Stan Van Samang en samen kozen ze voor Time after Time van Cyndi Lauper. Het is een rustig, maar prachtig nummer en zo kwam ook het duet over. Het was een rustig, maar prachtig duet. Toch vond ik het van de drie duetten toch net de mindere. Het was door beiden zo keurig en perfect gezongen dat het iets te glad werd en te weinig vonken van afschoten. Je zag een mooi zangeres en een mooie zanger een mooi duet zingen, maar dat was het dan ook. Je werd niet overdonderd en dat kwam misschien omdat er weinig verrassingseffect in het duet zat. Beiden deden hun ding wat we van hen verwachtten en ze deden het goed, maar er was geen tikkeltje meer. Ik vond dat wel jammer, ondanks het feit dus dat het zeer goed gezongen was. Misschien had een ander, verrassender nummer wel voor die extra vonk kunnen zorgen.

De laatste halve finaliste was Eline Demunck. Het publiek koos voor haar eerste nummer het liedje Me and Ms Jones van Billy Paul. En dat zong ze in het begin heel open en dat is toch iets heel anders dan dat we van haar gewend zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar zo ook iets minder graag hoor. Maar geleidelijk aan greep haar donkere, zwarte stem terug de overhand en klonk ze bij momenten terug als de Vlaamse Joss Stone. En zo hoor ik haar het liefst. Ze heeft iets warm in haar stem die in haar uithalen dan weer lekker vet of rauw wordt. In dit lied moest ze iets minder uithalen, maar moest ze meer beheerst zingen. En dat deed ze ook. Ik vond het knap gezongen. Rustig, maar met een heel warm gevoel. En dat in combinatie met haar schoonheid en het feit dat ze enorm goed pakt op het scherm, maakt dat ze onweerstaanbaar is. Henny Huisman vertelde dat ze meedeed aan Idool, maar niet geselecteerd geraakte. Je vraagt u meteen af hoe geloofwaardig die show in feite wel is. Voor het dansnummer kreeg ze Crazy in love mee van Beyoncé. Een ongelofelijk moeilijk nummer om het dansen en het zingen samen te combineren. En dat zorgde er ook voor dat Eline een paar stukken aan de backings overliet om zichzelf te kunnen concentreren op de dans. Iets wat de grote artiesten natuurlijk ook doen. Maar natuurlijk valt het in een wedstrijd wel op als de anderen wel zingend blijven dansen, terwijl zij ervoor kiest om even niet te zingen uit de vrees uit de bocht te gaan. Maar laten we dit even buiten beschouwing en dan zagen we een mooie performance en ééntje waar vele meisjes van 9 tot 16 jaloers op zouden zijn. Het was ook een performance zoals Beyoncé die zou kunnen doen op de MTV Music Awards of tijdens haar optredens. Ik vond het dus van de drie dansopdrachten het best visuele. Een keerzijde van de medaille is wel dat je bij Eline het best hoorde aan haar ademhaling had dat ze moeite had om te dansen en te zingen. Maar nogmaals, het lied gaat aan een zeer hoog tempo voorbij en om dat hoge tempo te kunnen combineren met dansen, dat is wel een zeer moeilijke opdracht waar maar weinigen echt zouden in slagen. Het was al bij al dus wel een zeer goede prestatie van Eline. Laatste prestatie van de avond voor haar was haar duet samen met Stan Van Samang en dit in het lied I alone van Live. Een rocknummer en dat is toch een genre waarin we Eline nog niet echt hebben weten in te schitteren, maar in haar duet met Stan was het er toch regelrecht op. Ze kan de kracht op haar stem zetten die dit nummer nodig heeft en ze kwam echt tot haar recht als rockbitch. Bovendien was de chemie tussen haar en Stan mooi om te zien. Je voelde meteen aan dat dit nummer Stan het beste lag en door het feit dat Eline zo sterk uit de hoek kwam, liftten ze dit duet naar een hoger niveau. Niet zo hoog als dat van Guillaume, maar het kwam toch zeer dicht in de buurt. Het was energiek, krachtig, verrassend, prachtig. Kortom, dit was een finalewaardige performance van Eline.

Ik vond het een zeer prachtige show en een halve finale van een zeer hoog niveau. Ik vond dat ze alledrie hebben laten zien waarom ze terecht in de halve finale stonden. Het was ook mijn droom halve finale, want ik hoopte op voorhand al dat deze drie het tegen elkaar konden uitvechten. Natuurlijk is de vraag wie er nu moet winnen. De stemming van gisteren maakte al veel duidelijk. Er werd namelijk geen vrijstelling meer uitgedeeld en de kijkers konden al na de eerste opdracht beginnen te stemmen. Wie deze vox populi won, mag al vrij zeker zijn van zijn of haar overwinning volgende week. En het publiek koos massaal voor Free Souffriau. Haar kansen dat zij de nieuwe sterartiest wordt, zijn na gisteren flink gestegen. Voor de laatste finaleplaats wordt het nu nog strijden tussen Guillaume en Eline. Ik heb de voorbije weken zwaar campagne gevoerd voor Guillaume, omdat ik hem een sterke kandidaat vond die heel erg is gegroeid is in de wedstrijd en je zag vandaag wat voor een hoog niveau hij wel kan behalen. Maar voor de finale gaat mijn voorkeur toch uit naar Eline. Ze was de revelatie van de wedstrijd, is een ontzettend groot talent, kan heel goed zingen en klinkt soms als de Vlaamse Joss Stone en heeft voor mij het meeste patent op de kwaliteiten van een sterartiest. Ik hoop dan ook dat ze de finale kan halen en dat de fans van Guillaume massaal voor haar gaan stemmen in de finale. Maar ik zou het dus ook zeer verdiend vinden, mocht Guillaume de finale halen. Hij zou dat schitterend doen en hij kan zeker dan op mijn steun rekenen. Kortom, het maakt eigenlijk niet uit wie van de twee het haalt, want ze zijn alletwee heel finalewaardig. En wie van de drie het ook uiteindelijk schopt tot sterartiest, ik denk dat we het mooiste podium hebben kunnen bereiken wat er in deze wedstrijd in zat.

Het goede doel van de finalisten:

Guillaume Devos zingt voor Hartekamp. Dit is een organisatie die vakanties en activiteiten organiseert voor chronisch zieke kinderen en kinderen met een ernstige sociale, fysieke of mentale handicap. Door hun ziekte of handicap kunnen deze kinderen niet mee op een gewoon kamp van de jeugdbeweging of zelfs niet op vakantie met hun ouders. Hartekamp maakt dit wel mogelijk en staat in voor de organisatie van het kamp, de medische begeleiding, …. Hiervoor rekenen ze op steun van sponsors en sympathisanten. De kinderen zelf zouden graag naar het buitenland willen gaan, maar daarvoor heeft de organisatie niet genoeg middelen. Mocht Guillaume winnen dan zou dit met de 25.000 euro wel mogelijk zijn. Je kan de organisatie natuurlijk ook buiten de wedstrijd om steunen door een gift te storten op rekeningnummer 390-0966580-30. Meer info vind je op de website.

Eline Demunck zingt voor de jeugddienst Habbekrats. Zij willen dat er een jeugdvriendelijke maatschappij komt en bieden jongeren een forum aan waar ze hun vrienden kunnen ontmoeten. Maar Habbekrats is ook een vormingsdienst en organiseert tal van activiteiten en projecten waarbij jongeren worden geholpen worden bij het bepalen en het uitbouwen van hun toekomst binnen een ingewikkelde samenleving. De dienst is vooral actief in Oost-Vlaanderen, maar in 2008 start er ook een afdeling in Antwerpen. De dienst heeft al een gebouw aangekocht, maar met de 25.000 euro kan de dienst verder uitgebouwd worden en kan het gebouw ingericht worden op maat van de jongeren. De jeugddienst kan altijd een extra steuntje in de rug krijgen en dat kan door een gift te storten op het rekeningnummer 290-0304050-10. Meer info vind je op de website.

Free Souffriau zingt voor de Cliniclows. Iedereen kent ondertussen al het fenomeen van de clowns die op de kinderafdelingen van de ziekenhuis de zieke kindjes komen verblijden met hun gezelschap en hen even de pijn en het lijden doen vergeten. Ondertussen heeft de organisatie 18 clowns in dienst die per jaar zo’n 18.000 keer een kind blij maken. De organisatie staat in voor de loonkost van de clowns en is daarvoor helemaal afhankelijk van de giften van de mensen. De 25.000 euro die Free kan winnen, is dan ook een serieuze steun in de rug en zou ervoor kunnen zorgen dat er elke week 30 kinderen meer gelukkiger worden gemaakt. Je kan de organisatie ook steunen buiten de wedstrijd en dit door een gift te storten op rekeningnummer 320-1111111-46. Meer info vind je op de website.

De liedjes in de finale:

Eigen keuze
Guillaume: Rain down on me van Kane
Free: Don't Stop Me Now van Queen
Eline: I say a little prayer van Dionne Warwick

Keuze van de jury
Guillaume: Rood van Marco Borsato
Free: Don't leave me this way van Communards
Eline: Land of the 1000 dances van Wilson Picket

Publiekskeuze:
Kies een favoriet nummer voor de drie kandidaten via de website van het programma. Dit waren alvast mijn keuzes:
Guillaume: Hou me vast van Volumia
Free: I will always love you van Whitney Houston
Eline: You had me van Joss Stone

SASA - show 10

De afvallingsrace is voorbij gevlogen, want we zitten ondertussen al aan de kwartfinale van Steracteur, Sterartiest. Er moest nog gestreden worden voor de laatste plaats in de kwartfinale tussen Daisy en Guillaume en beiden hadden de voorbije week allerlei acties op poten gezet om stemmen te ronselen. Uiteindelijk diende Daisy toch de duimen te leggen tegenover Guillaume. Of het aan de jonge sms’ende meisjes lag, zullen we nooit weten. Feit is wel dat Daisy zich een zeer goede kandidaat heeft getoond de voorbije weken. Een klokvaste stem en heel energiek op het podium. Voor mij persoonlijk iets te energiek bij momenten, maar ze heeft de kijker de voorbije weken toch mooi weten te entertainen en die heeft dat enorm geapprecieerd door haar tot plaats 5 te stemmen. Ik ben benieuwd of dit voldoende zal zijn om de aandacht te trekken van evenementenbureau’s zodat ze haar droom kan waarmaken om met een bandje het land te doorkruisen en op te treden. Het is haar alvast van harte gegund. En ik hoop dat haar deelname ook veel geld heeft opgebracht voor haar goede doel, Kamiano. Een goed doel dat haar toch trouw aan het hart lag, want terwijl andere afvallers vooral om persoonlijke redenen wilden verder doen, noemde Daisy consistent haar goede doel als haar eerste beweegreden.

Guillaume Devos zit dus in de kwartfinale en kon niet lang genieten van zijn overwinning, want hij moest meteen het podium op met Mr. Bojangles van Jerry Jeff Walker. Een echt grote fan van het liedje ben ik nooit echt geweest en Guillaume heeft daar nu niet meteen grote verandering in gebracht. Maar dat betekent niet dat ik het niet goed vond of apprecieer. Ik vond het uitstekend gezongen en zeer goed gebracht. Beheerst, maar toch indrukwekkend. Af en toe had ik wel een beetje het gevoel dat het liedje een injectie adrenaline kon gebruiken en dat het tempo iets hoger mocht liggen. En ik weet niet of Guillaume dat ook vond. Want ik had af en toe het gevoel dat hij iets meer punch wou brengen, terwijl hij het toch heel laidback moest zingen. Misschien zit de ingehouden vreugde na de pijnbank daar voor iets tussen, want zijn uitbarsting na het liedje sprak echt wel boekdelen. Maar over het algemeen vond ik dit wel een knappe prestatie van hem. Ik blijf echt wel fan van hem. Het enigste probleem waarmee ik een beetje zit, is het feit dat hij al heel wat verschillende facetten heeft laten zien en allemaal goed, maar er is nog niet echt één duidelijke richting naar voren gekomen. Het is nog niet echt duidelijk in welke richting hij na de wedstrijd verder moet, al hoorde ik hem enorm graag in zijn versie van Hou me vast. Voor de akoestische ronde werd er gekozen voor It’s my life van Bon Jovi. Een vrij moeilijke opdracht lijkt mij, omdat we het helemaal niet kennen in een akoestische versie, maar wel in de leuke up-tempo rockversie. Het begin van de song vond ik gewoonweg ronduit schitterend. Heel ingetogen en rustig, maar vooral enorm imponerend. Volgens mij was dit echt één van de hoogtepunten uit de doortocht van Guillaume. Na dat geweldige begin bloeide het nummer helemaal open en werd het meer energiek. En hierin bewees Guillaume vooral hoe overtuigend hij wel kan zingen. Het was echt gemeend wat hij zong. Wat ik wel moet zeggen, is het feit dat hij af en toe wat struikelde over het ritme. Volgens mij zat hij af en toe wat te vaak met het origineel in zijn hoofd en lette hij niet echt op de akoestische versie. Maar ik wijt dat echt aan de onervarenheid die Guillaume heeft. Het is volgens mij echt niet makkelijk om zo’n echte hit om te toveren tot een akoestische versie en daarvoor heb je toch al enige ervaring voor nodig. Maar voor mij heeft hij met dit nummer nog eens bewezen wat een goede zanger hij wel is, dat hij een goede stem heeft en dat die top 3 nog steeds verantwoord is. Finale lijkt mij evenwel net iets te hoog gegrepen, vermits de vrouwelijke kandidaten daarvoor toch nog net dat trapje hoger staan.

Eén van die vrouwelijke kandidaten is Free Souffriau. Zij ligt nog steeds op ramkoers richting finale, maar moet nu nog de laatste hindernissen proberen te ontwijken. De eerste hindernis was Dancing Queen van Abba. Een ontzettend moeilijk nummer, waarbij het origineel dan nog eens werkt met twee verschillende stemmen, terwijl Free het natuurlijk solo moest doen. Maar ze liet er zich niet door afschrikken en bracht een knappe versie van het nummer. Haar hoge, frêle stem past perfect in dit soort van nummers en ze bewandelde weer mooi de toonladders. Waar ze echter wel mee sukkelt bij haar stem is het feit dat ze moeilijk kracht achter haar stem kan zetten en dat viel de voorbije weken al meerdere malen op. Bovendien mist ze ook wat kracht in haar performances. En daardoor komen haar liedjes en performances nog al vaak wat braafjes en mat over. En dat gevoel had ik toch ook wel bij Dancing Queen. Free zingt echt wel als een engeltje, maar toch blijf je ergens wat op je honger zitten. Je mist wat vuurwerk op het podium en in haar performances. Dat maakt ze ruimschoots goed door haar uitstekende zangprestaties, ze is ongetwijfeld de beste zangeres van de hoop en haar versie van I will always love you is nog steeds een hoogtepunt uit de reeks, maar soms mis ik juist dat tikkeltje meer. Voor haar akoestische ronde kreeg ze het nummer Lady Marmalade van Labelle mee. En mijn commentaren blijven een beetje in dezelfde richting liggen. Ze zingt quasi perfect, maar toch miste ik een rauw kantje in haar versie. Haar stem is zo frêle dat ze dreigt schel te klinken in de hoge noten en dat het nummer de vettige grols ontbreekt die andere artiesten die dit nummer brachten wel hebben. Maar haar vocale kwaliteiten maken dus veel goeds. Ze moest de eerste noot praktisch a capella grijpen en ze greep die perfect. Bovendien bleef ze ook perfect overeind in een ontklede, akoestische versie en je ziet dat dit genre haar enorm goed afgaat. Ze heeft niet veel backing nodig om te schitteren. Alleen moet ze dus wat geluk hebben met de liedjes. Echt krachtige liedjes zijn niet aan haar besteed en dat is de voorbije weken meer dan één keer duidelijk geworden, maar ze heeft wel een prachtige stem waar ze bij gevoelige liedjes mee kan ontroeren. En ondanks die kanttekeningen denk ik dat ze nog steeds op ramkoers ligt richting finale en dat ze wel eens grote kans kan maken om die te winnen.

Die andere grote kanshebber voor de finale is Eline Demunck. Zij mocht zich deze week wagen aan I don’t need a man van Pussycat Dolls. Een zeer vlot up-tempo nummer en het ging Eline ontzettend goed af. Ze straalde weer op het podium en stond er zoals vele meisjes dromen om op een podium te staan. Vocaal bewees ze nog een keer dat ze een echte goede zangeres is die perfect thuis is in die hedendaagse R&B-dingetjes. Ze heeft er dan ook de stem voor. Ik moet wel zeggen dat je af en toe hoort dat ze naar adem moet happen of dreigt zonder zuurstof te vallen door het zingen en dansen tegelijkertijd. Maar haar versie van deze hit benadrukte dus nog eens dat ze de ongeëvenaarde princess of pop van deze wedstrijd is. Ik kan de commentaar van Bart wel enigszins begrijpen dat ze al een hele tijd in dezelfde vijver aan het vissen is, maar het is echt wel de vijver waaruit ze moet vissen. Ik denk niet dat Eline iets te zoeken heeft in de rockmuziek of de Celine Dion-ballads. Neen, ze heeft iets te zoeken in de soulvolle en krachtige pop-, funk-, soul- en R&B-liedjes. Voor de akoestische ronde werd er gekozen voor I just want to make love to you van Etta James en hiermee nam ze volgens mij een optie op de eindoverwinning. Ik vond dit ronduit subliem gedaan. Heel funky en soulvol gezongen waarbij haar zwarte stem uitstekend tot haar recht kwam. Bovendien weet ze de toonladder aardig te bespelen zonder dat het te overweldigend wordt of irritant begint te worden. En dan zwijg ik nog maar over haar heerlijke vettige grollen, iets wat ik dus duidelijk mis bij Free. Tenslotte krijg je ook bij haar telkens weer dat tikkeltje meer op het podium. Ze beweegt heel naturel, weet zeer goed te flirten met de camera en is duidelijk geboren om op een podium te staan en dat weet ze ook heel goed over te brengen. Eline mag dan ook volgens mij terecht de revelatie van deze wedstrijd genoemd worden en moet in de finale staan. En volgens mij kan ze dit omdat ik denk dat ze ook kan rekenen op een hele horde jonge meisjes die in haar toch een verwezenlijking van hun eigen droom kunnen zien.

Laatste in de rij is Mark Tijsmans en daar waren deze week allerlei spanningen rond geweest met regelrechte aanvallen van juryleden in de boekjes en wederzijdse haatgevoelens. Dat er een probleem is tussen beiden was al langer duidelijker, maar er werd wijselijk besloten om de strijdbijl te begraven. En dus kon Mark zijn energie kwijt in I want to break free van Queen. En dat deed hij eigenlijk best vrij aardig. Ik vond het zeer goed gezongen en ik vond het ook erg goed dat hij er een eigen versie van maakte en niet probeerde Freddy Mercury te imiteren. Maar wat vooral ontzettend goed was gevonden, was de humor die in de act gestoken werd. Het lied werd ompakt in een semi-striptease en werd met de nodige knipogen gebracht zonder dat het echt een beschamende parodie werd. En die aanpak loonde, want ik vond ik dit heel aangenaam om naar te kijken en naar te luisteren. Het probleem bij Mark blijft wel enigszins liggen in het feit dat hij een stijve hark is. De bewegingen komen er niet zo vlot uit en hij spat dan ook niet van het scherm. Bovendien vond ik dit wel leuk voor één keer, maar hij bouwt hiermee nog geen echt muziekrepertoire mee op en zeker niet voor een cd mee op te vullen. En dat blijft toch ook een ander probleem van Mark. Hij kan goed zingen en is een goed artiest, maar hij mist de uitstraling om een echte live-artiest te zijn en aan de andere kant mist hij wat diepgang qua muziekkeuze om een echte cd-artiest te zijn. Hij is goed, maar valt toch tussen twee stoelen in. En het gebeurt niet vaak dat hij de mist in gaat, maar bij de akoestische versie van Grace Kelly van Mika gebeurde dit wel en hoe. Het is natuurlijk een onmogelijke opdracht om zo hoog te zingen als Mika. Dat betekende dan ook dat het nog redelijk goed ging in de strofe, maar dat hij bij de hoge noten genadeloos door het ijs viel. Het deed ontzettend veel pijn aan de oren. En toch kun je het hem niet verwijten. Hij heeft tenminste geprobeerd, maar het lukte niet. Je kon je afvragen of hij niet beter het een paar tonen lager had gezongen en zo op zijn eigen manier, maar zijn poging was toch bewonderenswaardig. Bovendien wil ik er toch op wijzen dat de rest van het liedje aardig gezongen was en dat hij er de nodige swung in kon steken. Maar natuurlijk blijft het mislukte langer hangen, ook al omdat het een komisch effect kreeg. Maar het zou dus zonde zijn om Mark met het oog op de finale hem daar op af te rekenen.

En alles begint nu in het teken van de finale te staan. Volgende week is het de halve finale met drie kandidaten, wat dus ook betekende dat er een laatste vrijstelling kon gegeven worden. Die ging al niet naar Eline, omdat ze die vorige week kreeg, en ook niet naar Guillaume, omdat die net van de pijnbank kwam. Daisy moest dus kiezen tussen Free en Mark en liet daarvoor het lot kiezen met een muntje (iets wat op bepaalde fora haar niet in dank werd afgenomen). Het lot besliste dat Free de vrijstelling kreeg en dat de overige drie dus op de gunst van de kijker moesten rekenen. De kijker stemde massaal voor Eline en die mocht dus de pijnbank ontwijken. Het is dus nu nog een strijd tussen Mark en Guillaume voor de top 3. Ik gaf het de voorbije weken al meerdere keren aan dat ik graag het trio Guillaume-Free-Eline naar de halve finale zag gaan en daar blijf ik nog steeds bij. Mark is ook wel goed, maar ik heb het al in mijn commentaar geschreven; ik vind dat hij wat tussen twee stoelen in valt. Bovendien is het inderdaad niet mooi wat Henny Huisman allemaal verkondigde, maar Mark toonde zich de voorbije weken toch ook vaak arrogant en onsympathiek. En dat speelt toch ook mee in mijn beoordeling. Maar de belangrijkste factor is het feit dat ik Guillaume een ontzettend goede zanger vind, die enorm gegroeid is tijdens de wedstrijd. Hij moet zijn weg nog een beetje vinden in de muziekwereld, maar ik hoor en zie hem toch graag bezig. Ik hoop dan ook dat iedereen massaal gaat sms’en, nl. GUILLAUME naar 3470. Voor de finale en de eindoverwinning zet ik dan weer al mijn hoop op Eline, dé echte revelatie van de wedstrijd.

Het goede doel van de mogelijke afvallers:

Guillaume Devos zingt voor Hartekamp. Dit is een organisatie die vakanties en activiteiten organiseert voor chronisch zieke kinderen en kinderen met een ernstige sociale, fysieke of mentale handicap. Door hun ziekte of handicap kunnen deze kinderen niet mee op een gewoon kamp van de jeugdbeweging of zelfs niet op vakantie met hun ouders. Hartekamp maakt dit wel mogelijk en staat in voor de organisatie van het kamp, de medische begeleiding, …. Hiervoor rekenen ze op steun van sponsors en sympathisanten. De kinderen zelf zouden graag naar het buitenland willen gaan, maar daarvoor heeft de organisatie niet genoeg middelen. Mocht Guillaume winnen dan zou dit met de 25.000 euro wel mogelijk zijn. Je kan de organisatie natuurlijk ook buiten de wedstrijd om steunen door een gift te storten op rekeningnummer 390-0966580-30. Meer info vind je op de website.

Mark Tijsmans heeft een ongewoon goed doel gekozen, namelijk de Chirojongens van Sint-Jozef in Merksem. In 2007 werd er brand gesticht in hun lokalen waardoor enkel het meest bouwvallige deel overeind bleef. Met het geld van de verzekering en subsidies hebben ze ondertussen al een eerste nieuw lokaal kunnen bouwen. Maar het complex is natuurlijk nog niet af en er zijn nog voor 110.000 euro werken nodig. Die bouw van die nieuwe lokalen kan maar voortgezet worden naargelang het geld binnenkomt. De 25.000 euro die Mark kan winnen, kan er dan ook voor zorgen dat de bouw versneld kan worden. Mark is trouwens oud-lid van de Chiro Sint-Jozef in Merksem. Meer info vind je op de website.

De liedjes van volgende week:

Guillaume: Beautiful day van U2 en Big girls van Mika
Mark: Far from over van Frank Stallone en Brand new day van Wiz kids
Free: The voice Within van Christina Aguilera en Flashdance…What a feeling van Irene Cara
Eline: Me and Ms Jones van Billy Paul en Crazy in love van Beyoncé

De kandidaten brengen ook een duet samen met Stan Van Samang.

SASA - show 9

Wie valt er net buiten de top 5? Mark of Geert? Dat was de vraag die aan het begin van de alweer negende show van Steracteur, Sterartiest werd gesteld. En het antwoord op de vraag luidde Geert. 4 keer op de pijnbank gezeten, was net een keer te veel. Onverdiend uit de wedstrijd gevlogen was het nu toch ook niet. Hij was zangtechnisch de mindere zanger van de twee, maar wist dat de vorige weken goed te compenseren met charisma en doorzettingsvermogen op het podium. Maar ik denk dat we nu op een punt zijn gekomen dat charisma niet alleen meer telt. Voor een top 5 mogen we een perfecte zanger verwachten met dat tikkeltje meer op het podium. Geert had dat tikkeltje meer, maar was geen perfecte zanger. Toch mag hij heel tevreden terugkijken op zijn deelname en ik denk dat hij net als mij nooit had gedacht dat hij zo ver zou geraken.

Deze week kregen de kandidaten twee opdrachten mee. Eén was het keuzenummer van het publiek en het tweede nummer moesten ze brengen in een door de jury opgelegd genre. Mark Tijsmans overleefde de pijnbank en moest dus als eerste de arena in. Het publiek koos voor hem I don’t like Mondays van Boomtown Rats en ik weet niet goed wat ik van Mark’s versie moest vinden. Ik vond het zeer goed gezongen en ik vond de dramatische toets in het lied wel goed gevonden. Maar toch bleef het maar braafjes en vooral heel statisch. Hij stond stokstijf op het podium en ik vond dat maar raar overkomen. Bovendien mocht het nummer wat meer naar het origineel leunen en snediger gezongen worden. Nu was het eerder de versie gezongen door een brave koorjongen. Niet slecht, maar je voelde in de toppen van je tenen dat Mark veel meer uit dit nummer kon halen. De tweede opdracht voor Mark was dus een lied uit een genre gekozen door de jury en die kozen hardrock voor hem. Een genre dat mijlenver wegstaat van Mark, die je toch geen rockerskwaliteiten kunt toedichten. Hij koos voor het nummer Highway to hell van AC/DC en het werd een ware verrassing. Ik vond dit enorm goed en sterk gezongen met enig rockgehalte. En wat ik nog belangrijker vond, was het feit dat dit geen parodie of komische bedoening werd. Wat natuurlijk wel het geval is, is dat hij op het podium weinig hardrock uitstraalt. Kijk maar stilistisch en je geeft Henny volkomen gelijk. Doe je ogen dicht en je hoort hardrock, maar doe je ogen open en er blijft een verkoper van diepvrieskasten op het podium staan. Maar het feit dat hij vocaal zo verrassend uit de hoek kwam, maakt dat je daarover kijkt. Het verrassingseffect en het feit dat hij het zo goed bracht, maakt dat je hier enkel en alleen maar positief kan over zijn. Knappe prestatie dus!

Het publiek koos vorige week voor Eline Demunck Umbrella van Rihanna. En meteen bij de eerste noot wist ik terug dat we hetzelfde gingen krijgen als bij Toxic van Britney Spears. Een song die vooral sterk is geworden door de postproductie waarbij men werkte met heel wat stemeffecten en producerstrucjes. Maar als het dan live moet gebracht worden, komt het nooit zo goed over als op de plaat. Bovendien hoorde je ook dat het in feite geen makkelijk nummer is om live te zingen en ik had af en toe het gevoel dat ze even naar adem moest happen. Met dit in het achterhoofd vond ik het eigenlijk wel ontzettend goed gedaan en gezongen door Eline. Maar het was vooral de verpakking errond die haar prestatie zo sterk maakte. Als enige slaagt ze erin een podiumperformance errond te bouwen en er te staan als een echte popdiva die een optreden geeft. Ze weet telkens dat tikkeltje meer te geven dan gewoon een liedje te zingen en dat maakt dat ze bij mij daarom ook extra punten krijgt als het gaat om wie de wedstrijd nu moet winnen. Die podiumpresence bleek ook bij het opgelegde genre, namelijk musical, een surplus te zijn. Eline koos voor My favourite things uit The Sound of Music. Ze zong dit lied met een meer open en heldere stem, maar ze kon het niet laten om af en toe te grollen in haar lied. Gevaarlijk voor knobbeltjes op de stembanden volgens Geena Lisa, maar ik hou er wel van om zo krols uit de hoek te komen. Wat ik wel vond, was dat het een braaf nummer uit het musicalgenre was en een iets te makkelijke keuze. Ik had meer een grotere uitdaging van Eline verwacht met meer pathos en meer bespelen van de toonladder. Dat vond ik toch wel jammer, maar ze heeft dit nummer ontzettend goed gebracht, al had ik de indruk dat ze op een bepaald moment een loopje nam met de tekst. Volgens mij is ze nog altijd op ramkoers naar de finale.

Free Souffriau mocht van het publiek het podium op om River deep, mountain high van Ike & Tina Turner te vertolken. Het is geen makkelijk nummer, maar wel een heel zalig nummer. Alleen bleek dit nummer totaal ongepast te zijn voor Free Souffriau. Op geen enkel moment bleek haar stem dit krachtige lied te kunnen dragen. Haar stem is te frêle en te zacht, terwijl je juist kracht op je stem moet kunnen zetten in dit lied en scherp moet kunnen uithalen. Dat lukte Free niet, ook al probeerde ze wel en op haar manier lukte dat wel. Maar het kwam niet zo sterk over. Bovendien stond ze ook ietwat braafjes op het podium, terwijl het toch iets beweeglijker mag zijn. Maar dat is juist Free Souffriau. Een zeer goede zangeres, maar iemand die lief en braaf op het podium staat. En die dus ook lieve en brave nummertjes moet krijgen, wil ze volledig tot haar recht komen. Rap is dan niet meteen het genre dat je haar zou toevertrouwen, maar toch werd dit het genre dat de jury voor haar koos. Ze koos voor Rapper’s delight van Sugar Hill Gang en bracht een grappige versie van dit nummer. Grappig, omdat dit zo ver van Free’s bed staat dat je dit gewoon al geweldig vindt omdat ze het doet. En ik vond dat dit redelijk goed gerapt was voor iemand die dit normaal nooit doet. Ik geef wel toe dat ik het eerder wat gezongen vond dan echt gerapt en dat ze niet echt de uitstraling en attitude heeft van een rapper, maar ik denk dat we op het niveau van Free gezien hebben dat ze boven zichzelf uitsteeg en mooi buiten de lijntjes kleurde. Ze had de moeilijkste uitdaging van de vijf kandidaten en ik vond dat ze daarom ook het meeste pluimen ermee verdiende. En het deed haar mindere prestatie van River deep, mountain high ietwat vergeten.

Monsoon van Tokio Hotel kreeg Guillaume Devos op eigen verzoek voorgeschoteld. Een rocknummer en Guillaume heeft niet echt een rockstem. Net als bij Free vreesde ik dan ook dat dit nummer eigenlijk totaal ongepast zou zijn voor Guillaume. Maar het viel in feite veel beter mee dan bij Free. Hij is niet verdronken in het lied. Het was ontzettend goed gezongen met het nodige gevoel. Weliswaar een beheerst gevoel, terwijl het nummer best wat krachtiger en snediger mocht zijn zoals het origineel. Er mocht wat meer ingehouden woede in zitten. Het was zoals Bart De Pauw zei, het mocht een beaufortje meer zijn. Maar toch weet hij om er mee weg te komen. Terwijl je bij Free aanvoelde dat het lied wrong, zorgde Guillaume er echter voor dat hij meer het nummer op zijn manier kon brengen en er op zijn manier het beste van trachtte te maken. En ergens slaagde hij daar meer in dan Free. Ik vond dat hij meer het gevoel kon overbrengen dat hij met beide voeten in het nummer stond en van het nummer een eigen versie kon maken. Een bravere versie weliswaar, maar toch werd ik helemaal ingepakt door hem. Voor zijn genre-opdracht koos de jury voor reggae en binnen die sector koos hij voor de hit Sweat van Inner Circle. En van al de kandidaten in de genre-opdracht vond ik dat Guillaume zich het meest amuseerde. Je zag echt de pretlichtjes in zijn ogen toen hij het nummer bracht. Misschien omwille van de positieve vibe die het nummer uitstraalt. Maar ik vond dit ontzettend goed gezongen en ontzettend heel laidback wat heel goed paste in dit genre. Het viel wel op dat hij met een accent zingt, iets wat ik de voorbije weken ook al meerdere keren opmerkte. Maar ik denk dat we twee belangrijke dingen hebben gezien bij deze performance. Eén: iemand die een ontzettend goede zanger is die zich ook in dit genre zijn plan kan trekken. En twee: iemand die plezier beleeft aan zijn optreden. En als hij die twee kan vasthouden de komende weken, dan zie ik hem nog in de finale staan.

Laatste in de rij deze week is Daisy Thijs. Zij bracht als eerste song het lied Finally van Ce Ce Peniston. Een discoklassieker uit de jaren ’90 en dat straalde ze ook met de nodige glitter en glamour uit op het podium. Maar qua zang vond ik het net iets minder. Ik vond het op de duur eentonig en log begon te worden. Ik verloor al gauw mijn aandacht bij dit nummer. En dit is niet de eerste keer in de wedstrijd bij Daisy. Vooral de laatste weken kan zij mij iets minder bekoren. Ik denk dat dit komt omdat het verrassingseffect een beetje weg is bij haar en er meer gewenning optreedt. Ten tweede ergerde ik mij de voorbije weken ook al aan haar te uitbundig gedrag op het podium. Na Walking on sunshine waar ze als een Duracellkonijn op speed op het podium staat, is het nooit meer goed gekomen. Het is vaak net dat tikkeltje teveel op het podium. Gisteren vond ik het al bij al meevallen qua energiek gehalte, maar dus nu viel de zang dan weer wat tegen. Dit kon ze nog rechtzetten in haar genre-opdracht. De jury koos voor country en laat dat net een genre zijn waarbij ze kotsneigingen krijgt. En ik vond dat dit wel wat voelbaar was in haar performance. Het leek op bepaalde momenten wel alsof ze het met vingers op de neus aan het zingen was. Nochtans vond ik haar nog goed passen in haar versie van Jambalaya van Hank Williams. Het genre lijkt haar wel te liggen. Het was goed gezongen en straalde enige country uit, al kon het misschien nog iets beter. Maar het was in feite fun en dat straalde ze uit. Ik vond het kortom in feite een goede performance van Daisy. Misschien omdat het ook iets heel anders was dan dat ze tot nu toe deed, waardoor er toch weer een verrassingseffect is. En dat lijkt Daisy dus nodig te hebben voor mij wil ze naar de finale gaan. Dan zal ze mij moeten blijven verrassen én moet ze haar energiepeil wat onder controle te houden.

We zijn maar met 5 meer en dus wordt de kans op een pijnbank wel heel groot. De vrijstelling krijgen is dan ook belangrijk. Geert Hunaerts gaf deze vrijstelling deze week aan Eline, die dus met een gerust hart naar de kwartfinale kan. Het valt al enkele weken op dat de vrijstelling enkel nog naar haar en Free lijkt te gaan. Weliswaar terecht, maar er zijn ook nog andere sterke kandidaten. De pijnbank van deze week is perfect te achterhalen door logische deductie. Eline krijgt dus de vrijstelling. Haar grote concurrent Free Souffriau heeft de voorbije weken zich perfect weten te profileren en van haar kunnen we dus ook vrij zeker zijn dat ze doorgaat. Dan resten ons nog Mark, Guillaume en Daisy. En omdat Mark vorige week op de pijnbank zat, zullen de fans deze week flink hun best hebben gedaan en dat loonde ook. De pijnbank is dus tussen Guillaume en Daisy. In deze fase is er eigenlijk geen sprake meer van terecht of onterecht. Nu komt het er echt op aan om geluk te hebben en blijkbaar hebben beiden deze week wat minder fans kunnen mobiliseren. Mijn voorkeur blijft uitgaan naar Guillaume Devos, omdat hij voor mij een goede zanger én een sympathieke verschijning blijft dat ik het leuk blijf vinden om hem bezig te horen en te zien. Daisy is mij iets te energiek en werkt met haar gedrag mij iets meer op de zenuwen. Mijn boodschap voor deze week is dan ook om massaal GUILLAUME te sturen naar 3470 om hem tot in de top 3 te loodsen. Dan mag mijn favoriet trio, Guillaume-Free-Eline, het onder elkaar uitvechten.

Het goede doel van de mogelijke afvallers:

Guillaume Devos zingt voor Hartekamp. Dit is een organisatie die vakanties en activiteiten organiseert voor chronisch zieke kinderen en kinderen met een ernstige sociale, fysieke of mentale handicap. Door hun ziekte of handicap kunnen deze kinderen niet mee op een gewoon kamp van de jeugdbeweging of zelfs niet op vakantie met hun ouders. Hartekamp maakt dit wel mogelijk en staat in voor de organisatie van het kamp, de medische begeleiding, …. Hiervoor rekenen ze op steun van sponsors en sympathisanten. De kinderen zelf zouden graag naar het buitenland willen gaan, maar daarvoor heeft de organisatie niet genoeg middelen. Mocht Guillaume winnen dan zou dit met de 25.000 euro wel mogelijk zijn. Je kan de organisatie natuurlijk ook buiten de wedstrijd om steunen door een gift te storten op rekeningnummer 390-0966580-30. Meer info vind je op de website.

Daisy Thijs zingt voor Kamiano, een daklozenrestaurant in de Antwerpse Kammenstraat. Zij geven twee keer per week een gratis warme maaltijd aan de allerarmsten en de daklozen kunnen daar terecht voor wat gezelschap. Op speciale gelegenheden, zoals kerstavond dat er binnenkort weer aankomt, doet Kamiano een extra inspanning door een groot kerstfeest te organiseren waar ongeveer 1.000 daklozen een feestelijke driegangenmenu krijgt. Tijdens de week komen ongeveer 300 mensen eten wat ervoor zorgt dat er jaarlijks 30.000 maaltijden worden aangeboden. De 25.000 euro die Daisy kan winnen is dan ook heel welkom omdat Kamiano ontzettend afhankelijk is van giften die mensen geven. Voor deze winter kunnen zij dan ook uw gift goed gebruiken. Steun hen dan ook door een gift te doen op rekeningnummer 409-8563756-58 (KBC) of 220-0037004-83 (Fortis). Giften van 30 euro of meer geven recht op een fiscaal attest. Meer info over Kamiano vind je op deze webpagina.

De liedjes voor volgende week:

Daisy: I try van Macy Gray en Tainted love van Soft Cell
Guillaume: Mr. Bojangles van Jerry Jeff Walker / Robbie Williams en It’s my life van Bon Jovi
Mark: I want to break free van Queen en Grace Kelly van Mika
Eline: I don't need a man van the Pussycat Dolls en I just want to make love to you van Etta James
Free: Dancing queen van ABBA en Lady Marmalade van Labelle

SASA - show 8

Historisch spannend en nipt. Zo noemde Thomas Vanderveken de strijd tussen Hein Blondeel en Guillaume Devos. Beiden spreken natuurlijk de bakvissen heel erg aan en bovendien zijn ze alle twee goede zangers. Uiteindelijk was het toch Hein die de duimen moest leggen. Misschien lag het feit dat Hein van beiden toch de meest onbekende was aan de basis van zijn uitschakeling. Alhoewel, van Guillaume Devos had ik voor deze wedstrijd ook nog nooit gehoord en ik denk dat voor een groot deel van het één-publiek ook wel zo zal zijn geweest. Zelf had ik het niet zo voor Hein. Hij is een goede zanger natuurlijk, maar zijn stem lag mij niet. Bovendien vond ik hem ook ietwat arrogant en ergerlijk overkomen. Naast hem is Guillaume Devos natuurlijk weer de sympathie zelve. De brave, zachte en bedeesde jongen die naast de bakvissen ook de oudjes zal aanspreken. Misschien daarom ook dat hij mocht blijven zingen.

En zingen mocht hij doen met het liedje Jij bent zo van Jeroen Vanderboom. Bij zijn vorige Nederlandstalige nummer wist Guillaume zichzelf te overtreffen. Hier lag het toch wel wat moeilijker. Iedereen kent de earcatcher natuurlijk en denkt dat het een zeer makkelijk nummer is omdat je het altijd zelf spontaan begint mee te zingen. Maar Guillaume bewees gisteren dat het in feite een heel moeilijk nummer is om het live te brengen. Het komt nooit zo goed over als op de plaat. Maar als je voorbij dit heen ziet, hoorde je toch vooral een heel straf zingende Guillaume die niet verdronk in het lied of de hoge toonaarden. Dat was dus perfect gedaan, maar ik hoor hem toch graag zoals hij gewoon zingt. Nu moest hij zich echt inspannen om zo hoog te zingen en dat laat misschien wat minder ruimte over om daar nog gevoel in te steken. Geef mij dus maar een Guillaume die Volumia zingt met heel veel gevoel in plaats van deze single. Maar hij heeft wel in deze wedstrijd bewezen dat hij dit niveau dus ook aankan en dat hij een ontzettend goede zanger is.

Eline Demunck had vorige week technische probleempjes met haar oortjes, wat tot een huilbui leidde, en ik zag dat ze er deze week toch niet helemaal gerust in was. Maar ze hoefde zich weinig zorgen te maken. Haar versie van Don’t let go van En Vogue was weer tip top in orde, zoals we van haar kennen. Ze heeft misschien niet de even krachtige stem als de zangeressen van En Vogue, maar haar stem is krachtig en zwart genoeg om een lied als dit te brengen. Het gaat haar ook zo makkelijk af of zo komt het toch over. De nummers liggen haar echt. Bovendien vind ik dat ze enorm goed overkomt op een podium en op het scherm. Ze beweegt heel natuurlijk waardoor het niet lijkt alsof ze een ingestudeerd nummertje aan het opvoeren is. Er zijn, denk ik, twee problemen waardoor ze de finale misschien niet zal halen. Ten eerste, en dat ondervond ze vorige week, mist ze nog wat maturiteit op het podium. En ten tweede vist ze al weken in dezelfde vijver qua liedjes en dat maakt dat mensen misschien weinig vooruitgang zien en er een gewenning optreedt. Toch blijf ik erbij dat ze één van de revelaties is van de wedstrijd die ontzettend getalenteerd is. En die vele kenmerken heeft om een sterartiest te worden.

Technische problemen kunnen natuurlijk altijd voorkomen. Vorige week was het het geval bij Eline, deze week kreeg Free Souffriau haar deel. De oortjes werkten niet meteen bij haar versie van Why do fools fall in love van Diana Ross waardoor ze in het begin helemaal de mist in ging. Natuurlijk brengt zo’n kleine tegenslag je altijd een beetje uit balans, zeker als je live moet gaan zoeken naar de juiste toon en die trachten aan te houden. Maar in tegenstelling tot Eline vorige week kon ze zich er snel overheen zetten. En dan zagen we een Free die een perfect nummer voor haar zong. Het is allemaal zo sweet en lovely en dat past wel bij het imago van Free. En dat straalde ze dan ook uit. Het was precies een klein poppetje dat lief een teder liedje zong. Knap gedaan dus en ze zet haar race voor de finale verder. En volgens mij maakt ze enorm veel kans om in die finale te zitten omdat ze zowel de stem als het imago als de liedjes mee heeft. Ze past perfect in die lieve liedjes, maar ze heeft met I will always love you en vorige week nog met Trijntje Oosterhuis bewezen dat ze ook de straffere en moeilijke nummers aan kan. Volgens mij is ze dan ook de te kloppen favoriete.

Geert Hunaerts was zo edelmoedig om het publiek eens zelf te laten kiezen voor deze week en maakte zijn keuze niet kenbaar. Het publiek koos voor het mooie Hard Times van The Scabs en schotelde hem daarmee een moeilijke klus voor. Want Geert is zangtechnisch niet de meest onderlegde zanger en in die trage ballads komt dit natuurlijk naar boven. Zo ging hij meermaals uit de bocht en werd het een pijnlijke bevalling. Geena Lisa heeft natuurlijk wel gelijk door te stellen dat hij zich kan verschuilen achter zijn uitstraling en charisma. Hij staat steeds steviger op het podium, het slappe handje durft al vaker weg te blijven en hij komt goed over op het scherm. Maar ik denk dat het iedereen wel opvalt dat hij de zwakke is in de groep als je voor hem en na hem een uitstekende zanger of zangeres plaats. Je voelt dan echt dat er een niveauverschil is en in het duet zal dat nog sterker benadrukt worden. Ik denk dus dat de mensen door de wedstrijd gedwongen worden om verder dan hun neus te kijken en dat het charisma alleen niet volstaat en dat hij daarom reeds drie maal op de pijnbank heeft gezeten.

Daisy Thijs mocht de arena in met Hot Stuff van Donna Summer. En meteen viel mij iets op. Niet dat ze niet goed zingt of zo, want het was weer ontzettend goed en krachtig gezongen. Maar het komt allemaal heel ingestudeerd over. Bij Eline zie je dat het heel natuurlijk overkomt, die danspasjes. Bij Daisy is dat heel wat minder het geval. En de voorbije weken sluimerde dat allemaal wel al een beetje in mijn achterhoofd, maar deze week viel het mij echt duidelijk op. En ergens is dat jammer omdat het heel wat van haar naturel en spontaniteit wegneemt. Bovendien heeft ze de neiging om misschien een beetje te overdrijven in haar bewegingen. Daar moet ze dus wel nog aan werken. Maar voor de rest was er weer weinig op aan te merken. Ze staat zelfzeker op het podium en heeft een krachtige stem bij wie deze liedjes goed passen. Ze is dus wel goed op weg naar de finale, maar toch twijfel ik of ze er ook gaat geraken. Ik heb het gevoel dat iedereen Daisy ontzettend goed vindt, maar dat niet iedereen haar op de eerste plaats zet. Dus ik verwacht dan ook dat ze volgende week op de pijnbank zal terechtkomen.

De laatste in de rij voor de soloprestaties was Mark Tijsmans met het mooie Can you feel the love tonight van Elton John. De vorige weken vond ik Mark een beetje minder in de shows. Niet alleen qua houding en karakter, maar ook vocaal. Hij kreeg een paar liedjes voorgeschoteld waarmee hij niet goed weg mee wist en die hem duidelijk minder lagen. Maar met deze song was het er weer boem op. Ik vond het ontzettend goed gezongen en het behoorde zeker tot zijn sterkste prestaties in de wedstrijd. En het lied ging hem natuurlijk ontzettend goed af. Dit is een lied voor echte zangers die met veel gevoel de toonladders kunnen bespelen zonder dat ze daarbij vreemde bewegingen moeten doen. Dit is het soort van liedjes waarmee hij een carrière moet najagen. De vraag voor de finale is of hij met dit lied al het vorige heeft kunnen wegspoelen en de mensen zijn arrogant gedrag van de voorbije weken heeft doen vergeten.

Naast de soloprestaties was het deze week ook tijd voor duetten. Na een hilarisch duet tussen Thomas en Katja was het tijd voor echte zangers en zangeressen. Het eerste duet was er eentje tussen Eline Demunck en Guillaume Devos. Samen brachten ze The time of my life van Bill Medley & Jennifer Warnes. Wat meteen opviel in dit duet was de grote fout die je kunt maken in een duet, namelijk dat je niet voor elkaar zingt, maar je focus legt op de camera en het publiek. Vooral Guillaume bezondigde zich hier sterk aan. Eline probeerde vaak oogcontact te zoeken met Guillaume, maar ze kreeg weinig gehoor. En dat was jammer. Vocaal waren beiden ook minder op elkaar afgestemd. Guillaume bracht meer de klassieke versie van het nummer, terwijl Eline er meer een eigentijds tintje aan gaf door met de toonladder te spelen. Hier konden beiden dus beter op elkaar ingespeeld geraken. Ik had dan ook het gevoel dat niet een echt 100% geslaagd duet was, ook al behoren ze beiden tot het beste wat de wedstrijd te bieden heeft. Ik denk dat met wat meer ervaring en wat meer begeleiding en raad ze er een veel beter duet van konden maken.

Geert Hunaerts werd gekoppeld aan Daisy Thijs en beiden kozen voor One van U2 feat. Mary J. Blige. En tja, als je met een minder getalenteerde zanger zit die onderuit durft te gaan in ballads, dan hoeft het niet zo te verwonderen dat dit duet totaal de mist in ging. Beiden maakten ook de fout om het lied niet echt voor elkaar te zingen, maar eerder individueel te blijven, al verbeterde dit wel naar het einde toe. Maar vocaal ging Geert dus echt de mist in, terwijl Daisy met veel moeite trachtte de kracht van Mary J. Blige te evenaren, maar op geen enkel moment daar in slaagde. Ze probeerde een rauwe toon aan haar zang te geven, maar ik vond dat ze hierdoor zichzelf alleen maar trachtte te forceren. Echt gelukkig met dit duet was ik dus niet. Ik denk dat beiden beter kozen voor een up-tempo duet omdat dit hun beiden beter afgaat. Beiden zouden dan meer flair en swung in hun prestatie hebben kunnen leggen wat misschien, vooral in het geval van Geert, wat tekortkomingen had kunnen verdoezelen.

Het laatste duet was er eentje tussen Free Souffriau en Mark Tijsmans en hun versie van Everytime I think of you van Marco Borsato en Lucie Silvas was meteen ook het beste duet van de avond. Van het moment dat beiden op het podium staan, beginnen ze het lied voor elkaar te zingen zonder aandacht te schenken aan het publiek of de camera. Vocaal gezien was dit een overweldigende prestatie van Free die meteen de juiste toon te pakken had en iedereen van het podium wegblies, inclusief Mark die ze echt wel vocaal overtroefde. Dat betekent niet dat Mark daarom minder was, maar het is duidelijk dat zijn stem die vette grol mist in zijn uithalen. Mark heeft niet de stem om scherp uit te halen en dat merkte je wel. Maar ik vond dat beiden het ontzettend goed hadden gedaan en dat het ontzettend goed overkwam op het podium. Beiden hebben de ervaring en zangtechnische kwaliteiten in huis en dat toonden ze in dit duet.

Er zijn nog 6 kandidaten in de wedstrijd en uit mijn commentaren zal je wel hebben kunnen opmaken dat Geert onderaan dat lijstje bengelt. Hij werd dan ook terecht deze week naar de pijnbank verwezen. Voor die andere plaats wordt het natuurlijk elke week spannender. Voor mij blijft het trio Devos-Demunck-Souffriau de top 3 van de wedstrijd. Blijven natuurlijk Daisy en Mark over en blijkbaar denkt het publiek daar ook zo over. Daisy werd al eens naar de pijnbank doorverwezen en nu was het de beurt aan Mark. Nochtans had hij zeker geen slechte avond gehad, maar als er steeds minder plaatsen vrij zijn, stijgt de kans op een pijnbank natuurlijk. Bovendien heeft Mark zich nooit in deze wedstrijd kunnen profileren als echte leider in de wedstrijd. Zijn gedrag heeft daar een grote rol ingespeeld, maar het duet maakte ook duidelijk dat hij door Free werd overtroefd. De vraag is natuurlijk wie het volgende week moet halen. Geert is zangtechnisch de mindere, terwijl Mark dan heel wat minder scoort op de sympathiemeter. Ik hoop toch dat Mark het nog mag halen omdat het een zangwedstrijd blijft.

De goede doelen van de mogelijke afvallers:

Greenpeace is het nobele doel dat Geert Hunaerts uitkoos van de wedstrijd. Iedereen kent ondertussen Greenpeace al wel. Deze internationale milieuorganisatie zet zich overal ter wereld in voor het behoud van onze planeet door acties te voeren tegen kernafval, de jacht op zeehonden en walvissen, de opwarming van de aarde, …. Men heeft verschillende thema’s waarrond men werkt en Geert speelt specifiek voor het thema Oceanen en Zeeën. De 25.000 euro die hij kan winnen, zal gebruikt worden in de strijd om de walvisvangst stop te zetten.
Daarvoor is Greenpeace ook van plan om een 20-tal walvissen per satelliet te volgen om zo aan te tonen dat wetenschappelijk onderzoek op walvissen ook mogelijk is zonder dat men ze daarvoor hoeft te doden. Greenpeace heeft natuurlijk ook buiten de wedstrijd om uw steun nodig en dat kan door een gift te storten op het rekeningnummer 001-1380706-84. Meer info vind je op de website.

Mark Tijsmans heeft een ongewoon goed doel gekozen, namelijk de Chirojongens van Sint-Jozef in Merksem. In 2007 werd er brand gesticht in hun lokalen waardoor enkel het meest bouwvallige deel overeind bleef. Met het geld van de verzekering en subsidies hebben ze ondertussen al een eerste nieuw lokaal kunnen bouwen. Maar het complex is natuurlijk nog niet af en er zijn nog voor 110.000 euro werken nodig. Die bouw van die nieuwe lokalen kan maar voortgezet worden naargelang het geld binnenkomt. De 25.000 euro die Mark kan winnen, kan er dan ook voor zorgen dat de bouw versneld kan worden. Mark is trouwens oud-lid van de Chiro Sint-Jozef in Merksem. Meer info vind je op de website.

De liedjes voor volgende week:

Geert: Ik wil niet dat je weggaat – Clouseau
Mark: I don’t like Mondays – Boomtown Rats
Guillaume: Monsoon – Tokio Hotel
Eline: Umbrella – Rihanna
Daisy: Finally – Ce Ce Peniston
Free: River deep mountain high – Ike & Tina Turner

SASA - show 7

De zevende show van Steracteur, Sterartiest zat in een kerstsfeertje, maar was vooral een moeilijke bevalling met de nodige problemen, tranen en een verrassende pijnbank. De show moest het helaas stellen zonder Johan Terryn, die nochtans zijn snor liet staan voor het Turkse Simarik. Maar de extra lessen Turks mochten dus niet baten. Als ik nu op zijn parcours terugkijkt, moet ik zeggen dat men het hem niet gemakkelijk heeft gemaakt met moeilijke nummers, vreemde talen, heel diverse stijlen. En ik heb het gevoel dat hij zangtechnisch niet zo onderlegd is om dat parcours zonder uit te glijden te kunnen afleggen. Bovendien is het moeilijk om te zeggen wat er nu best past bij Johan. Hij heeft niet echt kunnen uitblinken in een bepaald genre waarbij je het gevoel hebt dat dit hem op het lijf is geschreven. Tenslotte moest hij strijden tegenover Geert waarvan je fysiek ziet dat hij inspanningen doet. Johan deed ongetwijfeld ook heel hard zijn best, bewijze daarvan ook zijn Italiaanse en Turkse lessen, maar er werd minder de nadruk opgelegd en het lag er minder vingerdik op. En ik denk dat het geheel van deze factoren hem de das heeft omgedaan.

Voor Geert Hunaerts was het alvast wel goed nieuws, want drie keer de pijnbank overleven is een hele prestatie. Hij mocht zich dan ook meteen gaan uitleven op Let’s go crazy van Prince. Met Prince-nummers moet je natuurlijk altijd een beetje oppassen, want het is moeilijk om het origineel te evenaren. Nu, Geert deed dat redelijk goed en deed vooral hard zijn best. Ik vond er best wel wat vaart in zitten en vooral veel power. Maar hij had één groot probleem en dat was de muziek te overstemmen. Hierdoor was het op bepaalde momenten onverstaanbaar, terwijl op andere momenten het nogal schreeuwerig overkwam. Ik denk dat wanneer de geluidsbalans wat meer in evenwicht zou zijn geweest het fantastisch zou zijn geweest. Nu vond ik het wel goed, en voor Geert zelfs heel goed, maar zat er een grote chaosfactor in waardoor het toch niet helemaal overkwam zoals het zou moeten overkomen. Dus neen, ik zou nog altijd niet voor Geert stemmen.

Guillaume Devos kreeg, op zijn eigen verzoek, de song Your song van Elton John voorgeschoteld. En hij maakte een heel ongelukkige keuze door te kiezen voor de musicalversie uit Moulin Rouge. Ongelukkig, omdat ik vind dat het nummer eigenlijk niet zo goed overkomt als het origineel. Het is met veel pathos gezongen en ik hou er gewoonweg niet zo van. In andere liedjes wel, maar ik vond dit niet zo’n mooie versie. Aan de andere kant was het dan wel weer een moedige keuze omdat hij op deze manier kon bewijzen dat hij ontzettend goed kon zingen. En dat deed hij toch wel ongelofelijk goed! Zangtechnisch was dit een zeer straffe prestatie waarbij hij met veel gevoel zong zonder te overdrijven. Ik vond het niet zoals Bart een te brave versie, maar wel een correcte versie. Maar het overheersende gevoel blijft toch wel dat de musicalversie niet zo aantrekkelijk is als het origineel en ik denk dat dit hem de das heeft omgedaan zodat hij deze week op de pijnbank geraakte.

SASA is een live-show en in zo’n show kan er dus al eens iets mislopen. Eline Demunck heeft dit deze week ondervonden bij haar versie van Get the party started van Pink. Haar geluidsbakje viel op de grond, waardoor ze zichzelf niet meer hoorde zingen en even wist ze niet meer wat doen. Geena Lisa maakte haar nog duidelijk dat ze verder moest doen, maar het shockeffect had wel invloed op haar prestatie. Ze herpakte zich nog wel, maar was duidelijk van slag. Na haar prestatie moest ze dan ook vechten tegen haar tranen, een strijd die ze na een poosje verloor. Natuurlijk zagen we hierdoor voor de eerste keer een mindere Eline. Nu, ik had ook de indruk dat het nummer haar eigenlijk niet zo goed lag. Ik beken eerlijk dat het nummer ook geen favoriet van mij is, maar ik vond dat Eline er weinig mee aankon. Ze probeerde wel de funfactor uit te stralen, maar je voelde toch dat het een beetje wrong. En ik denk niet alleen dat dit komt doordat haar geluidsbakje was gevallen. Ik heb dus wel begrip voor de situatie, maar ik denk dat we anders ook een mindere Eline zou hebben gezien. Nu, iemand die week op week al straffe prestaties heeft geleverd, mag ook al eens een mindere prestatie maken zonder daarvoor afgestraft te worden.

Daisy Thijs heeft ondertussen een week kunnen bekomen van een pijnbankmoment en kon zich dus helemaal toeleggen op A natural woman van Aretha Franklin, een lied dat ze speciaal voor haar man zong. Dat maakte het natuurlijk dat het een heel persoonlijke versie werd. We weten ondertussen van Daisy Thijs dat ze enorm goed kan zingen en er viel gisteren weer niets op aan te merken. En toch, ondanks dat het gemeend gezongen was, vond ik het niet helemaal goed overkomen. Ik had ook hier het gevoel dat er iets wrong. Was het het feit dat ze op een stoel zat en niet recht durfde te staan, ook al wou ze dit? Ik weet het niet, maar het was alsof ze zich een beetje geremd voelde door iets. Daardoor vond ik deze versie niet zo magistraal als haar versie van Get Here van Oleta Adams. Het kwam ook minder straf over, zeker als je de versie van Aretha Franklin hoort, maar ook in andere versies heb ik al straffere versies gehoord dan deze versie. Kortom, het was wel goed, maar er zat volgens mij iets meer in dan dit.

Mark Tijsmans heeft het met verschillende mensen aan de stok gekregen tijdens deze wedstrijd, waaronder ook bij mij als kijker. Ik vond hem de voorbije weken een arrogante, verwaande persoon die het op zes afleveringen heeft gepresteerd al mijn sympathie voor hem te verliezen. Ik zag er dan ook tegen op om hem Come on Eileen van Dexy’s Midnight Runners te horen brengen. Maar hij heeft bij mij een klein beetje van mijn sympathie teruggewonnen. Omdat hij met dit nummer eigenlijk wel iets anders liet zien van hem dan dat we gewoon zijn. Dat betekent niet dat het daarom goed was wat we zagen. Ik had in het begin mijn twijfels, maar hij zong dan terug een zalige bridge en ineens was ik weer verkocht. Bovendien bewoog hij eens op het podium en zijn handen gingen alle kanten uit en dat is goed voor hem, maar het blijft toch nog wat gekunsteld en stroef. Maar hij doet het toch maar weer. Dat betekent toch dat de jurycommentaren van de voorbije weken bij hem een belletje hebben doen gaan en dat hij toch een grens durft te overschrijden. En nu beseffen we ook wel weer dat dit hem eigenlijk niet zo goed afgaat, het kwam dan ook over als een polonaise, en dat hij veel beter is in het zingen in maatpak van rustige nummers of Nederlandstalige popnummers. Maar hij heeft het toch eens geprobeerd en daarvoor chapeau.

Vorige week kreeg Free Souffriau de vrijstelling van Kobe en hij koos voor haar Wereld zonder jou van Trijntje Oosterhuis. Een prachtige ballad met veel gevoel. En geef dit in de handen van Free en ze maakt het nog prachtiger. Ik vond dit echt het beste van de avond en zeker een topprestatie in haar hele reeks van prachtige prestaties. Ik vond het ontzettend knap en frêle gezongen en ik hoor haar ontzettend graag in dit lied. Ik moet zeggen dat ik geen fan ben van haar muziek bij Mega Mindy, maar hier in deze wedstrijd laat ze zien dat ze een prachtige en fantastische zangeres is die veel meer in haar mars heeft dan in het zingen van een paar kinderliedjes. Ik hoop dan ook dat de platenfirma bij haar al is gaan aankloppen om naast de Mega Mindy-cd’s ook een volwaardige Free Souffriau-cd te maken. Nogmaals, dit was het beste van de avond.

Laatste in de rij deze week is Hein Blondeel. Hij mocht zich wagen aan Fly away van Lenny Kravitz. Iedereen weet ondertussen al dat ik geen fan ben van Hein. Niet alleen op het podium, maar ook steeds meer en meer naast het podium. Ik moet maar weinig van hem hebben als ik hem zo zie in de filmpjes of wanneer hij naast Katja en Thomas staat bij het horen van de jurycommentaar. Maar dat belet mij niet om te zien dat hij eigenlijk wel een goede zanger is. En ook bij Fly away bewees hij dit. Ik vond dit best goed gezongen. Niet zo rock and roll en krachtig als Lenny Kravitz, maar toch stevig genoeg voor Hein Blondeel. Maar je voelt toch wel dat deze nummers gewoonweg minder passen bij zijn stem. Ik denk wel dat hij die nummers graag hoort en meezingt, maar ik zou hem voor een muziekcarrière niet in deze richting sturen.

Zoals al eerder gezegd werd het een verrassende pijnbank waarbij Guillaume er al deel van uitmaakte. Ik denk echt dat zijn musicalversie gewoonweg de mensen minder kon bekoren en dat hij meer succes zou hebben gehad met de normale versie. Eline Demunck werd gelukkig bespaard van de pijnbank doordat ze de vrijstelling kreeg van Johan. Waarschijnlijk zorgde het ongelukje ervoor dat dit een extra stimulans is om de mensen de kans te ontnemen om haar daarvoor af te straffen. Neen, het was Hein Blondeel die naast Guillaume moest plaatsvinden. Een beetje raar, ik had eerder op Mark of Geert gegokt. Geert omdat hij zangtechnisch toch nog steeds de mindere is en Mark omdat ik denk dat zijn polonaise en zijn gedrag van de vorige weken de mensen minder zou kunnen bekoren. Maar het is nu raar genoeg Hein Blondeel geweest, ook al heeft hij geen slechte performance neergezet. Zou het feit dat hij een onbekende naam is een rol spelen in deze wedstrijd? Wat er ook van mag zijn, ik hoop alvast dat Guillaume het deze week haalt. Ik vind hem een zeer leuke persoonlijkheid hebben, ik vind hem een ongelofelijk goede zanger en ik hou meer van zijn stem dan die van Hein. Bovendien vond ik hem de voorbije weken ook meer straffere dingen doen dan Hein. Geef die jongen dus een mooi kerstcadeau en steun hem door GUILLAUME te sturen naar 3470.

De goede doelen van de mogelijke afvallers:

Guillaume Devos zingt voor Hartekamp. Dit is een organisatie die vakanties en activiteiten organiseert voor chronisch zieke kinderen en kinderen met een ernstige sociale, fysieke of mentale handicap. Door hun ziekte of handicap kunnen deze kinderen niet mee op een gewoon kamp van de jeugdbeweging of zelfs niet op vakantie met hun ouders. Hartekamp maakt dit wel mogelijk en staat in voor de organisatie van het kamp, de medische begeleiding, …. Hiervoor rekenen ze op steun van sponsors en sympathisanten. De kinderen zelf zouden graag naar het buitenland willen gaan, maar daarvoor heeft de organisatie niet genoeg middelen. Mocht Guillaume winnen dan zou dit met de 25.000 euro wel mogelijk zijn. Je kan de organisatie natuurlijk ook buiten de wedstrijd om steunen door een gift te storten op rekeningnummer 390-0966580-30. Meer info vind je op de website.

Het natuurhulpcentrum te Opglabbeek is het goede doel van Hein Blondeel. Waarschijnlijk hebt u de werking van het natuurhulpcentrum al kunnen ontdekken via het dierenprogramma Dieren in nesten. Je zal hierbij gezien hebben dat er allerlei dieren over de vloer komen van neergeschoten vogels tot apen die geen goed huisdier bleken te zijn. Men probeert de dieren te verzorgen en terug te plaatsen in hun natuurlijke omgeving in binnen- en buitenland. Het natuurhulpcentrum merkt steeds meer en meer op dat mensen exotische dieren in huis halen, maar er na een tijdje geen weg meer mee weten. De dieren worden dan ook steeds meer en meer opgevangen in het natuurhulpcentrum. Om die te kunnen huisvesten heeft het centrum dringend nieuwe verblijven nodig. Met de 25.000 euro die Hein kan winnen, kan er reeds een grote stap in de goede richting worden gezet. Je kan het centrum ook buiten SASA steunen door een gift te storten op rekeningnummer 235-0407227-33. Meer info vind je op de website.

De liedjes voor volgende week:

Geert: Hard times - the Scabs
Guillaume: Je bent zo – Jeroen Vanderboom
Eline: Don't let go - En Vogue
Daisy: Hot stuff - Donna Summer
Mark: Can you feel the love tonight – Elton John
Free: Why do fools fall in love – Diana Ross
Hein: Perfect - Fairground Attraction

SASA - show 6

Daisy of Kobe. Wie er ook uitviel, de show zou één van zijn smaakmakers verliezen. Het publiek had gekozen en koos voor Daisy. Een duidelijk zeer teleurgestelde Kobe moest richting jurybank verhuizen. Met hem verliest de wedstrijd voor het eerst een echte straffe zanger én verliest het ook zijn entertainer. Als ik de verschillende fora een beetje lees, denk ik dat vooral het feit dat hij soms arrogant overkomt een belangrijke rol speelde in zijn eliminatie. Ik heb alvast weinig gelezen dat hij niet goed zong of dat men hem niet graag hoorde. Men zag hem vooral niet zo graag bezig. Op de jurybank moest hij plaats nemen naast o.a. Henny Huisman. En ik wil toch even zeggen dat ik Henny nu niet meteen het beste jurylid vindt omdat hij vaak naast de kwestie praat, maar ik vond wel dat hij gelijk heeft met het feit dat de kandidaten altijd meteen hun voorkeur laten blijken qua nummers. Ik vraag me af wat het nut is om het publiek twee keuzenummers voor te schotelen als de kandidaat zijn voorkeur toch kan laten blijken en het publiek die voorkeur slaafs volgt. Ofwel laat men de kandidaat in het vervolg het nummer zelf kiezen ofwel zegt men dat de kandidaten moeten stoppen met hun voorkeur te laten blijken en dat het publiek vrij is om zelf te bepalen welk nummer ze het liefst de volgende keer willen horen.

Daisy Thijs liet haar keuze vorige week ook duidelijk blijken en zij wou graag Proud Mary van Ike & Tina Turner zingen. Het toeval wil dat Ike Turner deze week net was overleden waardoor het toch een eerbetoon was aan een man die privé niet echt vriendelijk was, maar muzikaal toch een genie mag genoemd worden. Toen ik de performance van Daisy zag, had ik het gevoel dat ze nog een beetje overdonderd was dat ze gered werd. Ik had de indruk dat ze niet echt 100% gefocust was en daardoor klonk het naar mijn mening niet altijd even sterk. Ik vond het een Daisy die op 80% van haar kunnen aan het zingen was en daarom vond ik het net een iets mindere prestatie van haar. Ik vond haar podiumperformance wel goed, maar op bepaalde momenten wel een beetje geforceerd wild. Ik vreesde zelfs op een bepaald moment dat ze terug als een kip zonder kop op het podium ging staan zoals bij Walking on sunshine. Kortom, het was in het algemeen wel een best te pruimen prestatie, maar ik denk dat Daisy dit lied nog beter kan. Misschien als ze iets meer ontspannen naar de performance kan toeleven.

Hein Blondeel wist mij vorige week eens wel te overtuigen in de soulsector, maar Under the bridge van Red Hot Chili Peppers hoort duidelijk niet thuis in die sector, dus ik had terug wat vraagtekens. En ja hoor, na zijn performance bleef ik een beetje op mijn honger zitten. Ten eerste maakte hij nog eens duidelijk dat ik geen fan ben van zijn stem. Hij heeft een bepaalde stemkleur en het lijkt soms wat nasaal gezongen en ik hou er gewoonweg niet van. Daarnaast vond ik dit ook braafjes gezongen. Hij slaagde er niet echt in om het lied te doen opleven. Er straalde geen kracht of rock and roll van uit. Ik blijf dus met wat vragen zitten omtrent Hein Blondeel en ik vraag me af wat sommige mensen er in zien om dit een mogelijke winnaar te noemen. OK, hij heeft talent om nog een paar weken door te gaan, maar in de finale zie ik hem niet terechtkomen. Daarvoor zijn er anderen beter en hebben die een mooiere stem.

Ik moet iets bekennen. Ik vond Mark Tijsmans voor SASA een toffe kerel, maar sinds de wedstrijd vind ik het een verwaande kwal. Hij ergert mij enorm met het feit dat hij niet tegen kritiek kan die goed bedoeld is. Bovendien blijft hij doen alsof hij fantastisch is en de winnaar moet zijn van de wedstrijd, maar hij is verre van een sterartiest. Dat bewees zijn performance van Freedom van Wham nogmaals. Ik vond het zelfs een slechte performance. Voor het eerst was ik zelfs niet meer onder de indruk van zijn zang. Ik vond dit maar povertjes gezongen en op bepaalde momenten vreesde ik ervoor dat hij het niet ging halen. Daarnaast was ik ook niet echt overdonderd door de podiumperformance. Hij bewoog voor het eerst op het podium en dat was wel positief, maar het was allemaal een beetje ingestudeerd en het kwam helemaal niet naturel over. Bart De Pauw legde de vinger terecht op de wonde: hij spat niet van het scherm. En het geheel zorgt ervoor dat ik Mark één van de slechtste van de klas ben gaan vinden. En iemand die helemaal niet meer sympathiek overkomt. Voor mij mag hij dan ook snel de wedstrijd verlaten.

Wie ik dan wel nog steeds sympathiek vind en in mijn top 3 staat, is Free Souffriau. Met I will always love you in het achterhoofd keek ik vol verwachting uit naar Dear Mr. President van Pink. En ja hoor, dit was weer ongelofelijk knap gedaan. Het was heel breekbaar gezongen, maar vooral knap gezongen. Het is waar dat het een iets bravere versie was van het nummer en minder angry woman dan Pink, maar ik werd er wel door geraakt. Bovendien bewijst ze met dit nummer nog eens dat ze een prachtige stem heeft die vele richtingen uitkan. Of het nu Whitney Houston is, Kylie Minogue of Pink, ze staat er telkens weer en haar stem komt telkens weer perfect tot zijn recht. Qua podiumpresence mag ze misschien nog wat meer loskomen (al hoefde dit natuurlijk deze week niet), maar ze heeft alle kwaliteiten om een sterartiest te worden.

Als ik terugdenk aan vorige week dan vond ik de vrijstelling voor Johan Terryn onterecht. Maar ja, dat is nu eenmaal het spel en dus mocht Johan het podium op met Through before we started van Soulsister. Een vlot popnummer waarvan ik niet ga zeggen dat het niet makkelijk is om het te zingen, maar het is toch een nummer waarbij iemand met een beetje zangtalent zijn plan mee moet kunnen trekken. En dat deed Johan Terryn toch wel. Ik ga hier niet beweren dat Johan een grootste zanger is, hij heeft volgens mij zelfs niet echt een zangstem, maar ik vond dit eigenlijk best wel goed gedaan. Hij was zeer ontspannen gezongen en hij stond er ook heel ontspannen bij op het podium. Een puike prestatie dus! Maar dat betekent niet dat hij volgens mij nu ineens in de kopgroep is beland. Eén zwaluw maakt de lente nog niet. Er zijn nog altijd een hoop mensen die veel beter zijn dan hem.

Eén van die mensen die veel beter zijn dan Johan is Guillaume Devos. Hij maakte een aarzelende start, maar in de loop der weken is hij naar de koppositie in mijn favorietenlijstje geslopen. En hij behield die positie met zijn versie van Rain down on me van Kane. Ok, hij is geen echte rocker, maar hij probeerde gisteren ook geen rocker uit te hangen. En dat was een goede zet. En dat zorgde ervoor dat de nadruk op de zang kwam te liggen en daarin schitterde hij. Ik vond het ontzettend goed gezongen en ook krachtig gezongen. Terug, niet op een rockmanier, maar op Guillaume’s manier. Ik hoor hem echt wel graag zingen en ik zie hem ook graag bezig. Hij heeft iets sympathieks over zich en in de filmpjes zie je toch ook een grappig iemand die met beide voeten op de grond staat. En ik denk dat die mix, met het feit dat hij over voldoende sex-appeal beschikt om de bakvissen te bekoren, ervoor zorgt dat hij wel geliefd is bij het grote publiek. En dat hij een potentiële sterartiest is. Hij moet alleen een beetje letten op zijn uitspraak. Bij I want you to want me ergerde ik mij er niet aan, maar zijn “all” klonk gisteren misschien een beetje teveel doorspekt met platte dialectklanken.

Net als Johan Terryn zat ook Geert Hunaerts al twee keer op de pijnbank. Vorige week werd hij gered door het publiek en daarom mocht hij deze week You van Ten Sharp zingen. Van Geert weten we dat hij niet de meest begenadigde zanger is die er in de wedstrijd rondloopt. Hij moet enorm zijn best doen om maar niet uit de bocht te vliegen. En ook gisteren moest hij terug hard zijn best doen, maar hij bleef overeind staan. En dat doet hij de vorige weken al wat meer dan in het begin. Bovendien straalde zijn houding deze week al wat meer zelfvertrouwen uit. Hij moet zich dan altijd denkbeeldig ondersteunen met zijn slap handje, maar de flapperbewegingen zijn er toch al uit. Ik vind dus dat Geert Hunaerts week na week vorderingen maakt. Hij blijft natuurlijk een achterstand hebben op de rest, die vlotter doorheen de liedjes kunnen fietsen. Maar hij doet echt zijn best en dat apprecieer ik wel.

Toen ik vorige week hoorde dat Eline De Munck I feel good van James Brown moest zingen, was ik verbaasd. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, want het nummer is echt wel funky gemaakt door de mannelijke stem van James Brown. Maar Eline slaagde erin om dat te doen vergeten en er een eigen versie van te maken. En wat voor een! Ik vond dit overweldigend en eigenlijk het beste dat ik tot nu in de wedstrijd heb gezien. Ze zong alsof ze de zwarte zuster van James Brown was, kwam een paar keer lekker vet uit de hoek en wat een podiumvoorstelling. Ze spatte echt van het scherm en entertainde zoals geen enkel. Voor deze prestatie zijn er enkel superlatieven waardig. En Bart De Pauw had nogmaals gelijk. Wat een prestatie voor een 19-jarige. Ze staat op het podium alsof ze dat al jaren doet en vrijt de camera op alsof ze nooit anders heeft gedaan. Voor mij is dit een sterartiest waardig en ik vermoed dat de platenfirma’s alvast haar nummer hebben opgevraagd om haar na de wedstrijd als eersten een deal te kunnen aanbieden.

Het triumviraat Eline, Guillaume en Free stak er ook deze week met kop en schouder bovenuit. Persoonlijk vond ik Mark Tijsmans de minste van de avond, maar het publiek redde hem toch. Blijkbaar zijn er ondanks zijn onuitstaanbaar karakter toch nog mensen die hem goed vinden. Het publiek koos echter niet voor de twee mannen die al twee keer de pijnbank hebben overleefd, namelijk Johan Terryn en Geert Hunaerts. Een begrijpelijke keuze, want zangtechnisch hebben beiden een achterstand op de rest en het is toch nog altijd een zangwedstrijd. Beiden doen allebei wel enorm hun best om de rest bij te benen en soms slagen ze daar in en soms ook helemaal niet. Het is dan ook moeilijk om te kiezen tussen één van beiden. Voor mij verdienen ze het allebei om op basis van hun inzet nog een ronde door te gaan, maar aan de andere kant vind ik ook van beiden dat het een perfect moment is om de wedstrijd te verlaten. En wie er van de twee ook wint, eigenlijk zou die de week erna mogen afvallen. Daarom heb ik geen voorkeur.

De goede doelen van de mogelijke afvallers:

Het goede doel van Johan Terryn is Mobile School vzw. Deze organisatie zorgt ervoor dat ook straatkinderen onderwijs krijgen. Dit doet men aan de hand van rijdende schooltjes, wat niet meer inhoudt dan een soort box op wielen met allerlei krijtborden en uitschuifbare panelen vol educatieve spelletjes. Het is de bedoeling dat straathoekwerkers kinderen aanspreken en hen warm maken voor deze schooltjes. De vzw Mobile School helpt hierbij door de nodige boxen te leveren, maar ook door de straathoekwerkers op te leiden. Ondertussen rijden er al heel wat van die schooltjes rond in Afrika, Zuid-Amerika en Azië. De 25.000 euro zijn heel erg welkom omdat 1 zo’n schooltje 10.000 euro kost. Je kan de organisatie ook buiten de wedstrijd steunen door een gift te storten op het rekeningnummer 523-0802049-31 (vanaf 30 euro fiscaal attest) of door over te schakelen van GSM-operator naar Ello Mobile en daar te kiezen voor Mobile School als goed doel. Meer info vind je op de website.

Greenpeace is het nobele doel dat Geert Hunaerts uitkoos van de wedstrijd. Iedereen kent ondertussen Greenpeace al wel. Deze internationale milieuorganisatie zet zich overal ter wereld in voor het behoud van onze planeet door acties te voeren tegen kernafval, de jacht op zeehonden en walvissen, de opwarming van de aarde, …. Men heeft verschillende thema’s waarrond men werkt en Geert speelt specifiek voor het thema Oceanen en Zeeën. De 25.000 euro die hij kan winnen, zal gebruikt worden in de strijd om de walvisvangst stop te zetten. Daarvoor is Greenpeace ook van plan om een 20-tal walvissen per satelliet te volgen om zo aan te tonen dat wetenschappelijk onderzoek op walvissen ook mogelijk is zonder dat men ze daarvoor hoeft te doden. Greenpeace heeft natuurlijk ook buiten de wedstrijd om uw steun nodig en dat kan door een gift te storten op het rekeningnummer 001-1380706-84. Meer info vind je op de website.

De liedjes voor volgende week:

Daisy: (You make me feel like) A natural woman - Aretha Franklin
Hein: Fly away - Lenny Kravitz
Mark: Come on Eileen - Dexy's midnight runners
Free: Wereld zonder jou - Trijntje Oosterhuis
Johan: Simarik - Tarkan
Guillaume: Your song - Elton John
Geert: Let's go crazy - Prince
Eline: Get the party started - Pink

SASA - show 5

De vijfde show van Steracteur, Sterartiest was er eentje met verrassingen. Ten eerste is het duidelijk dat er een eerste schifting is gebeurd en dat de kandidaten steeds meer en meer aan elkaar gewaagd worden. Ten tweede zorgt dit ervoor dat er vanaf nu steeds meer verrassende pijnbanken gaan komen. Voor de pijnbank van vorige week was het resultaat kordaat: Viv Van Dingenen vliegt eruit en Geert Hunaerts wordt een tweede keer gered. Een rechtvaardige beslissing. Beiden zijn geen echte zangeres of zangeressen, maar bij Viv vielen er meer valse tonen te rapen dan bij Geert. Het jammere aan het vertrek van Viv is wel dat we met haar een kandidaat verliezen die zich telkens weer perfect wist in te leven in het nummer en het nummer ook de gepaste manier kon overbrengen. Een eigenschap die het vaak ontbreekt bij de andere kandidaten.

Bart De Pauw gaf het gisteren al aan: het is bij Geert Hunaerts erop of eronder. De vorige week was het er vaak eronder, maar ik vond dat zijn versie van Fairytale Gone Bad van Sunrise Avenue er grotendeels op was. Vooral in het rustige eerste deel van het lied wist Geert een spanning op te bouwen in het lied en was het goed gezongen met een ingehouden woede. Toen barstte het nummer los en even dreigde Geert overstemd te geraken door de muziek, maar hij kwam uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht. Ik vond dit de beste performance van Geert tot nu toe. Hij grasduint graag in de rocky nummers en hij heeft daar perfect het imago voor. Hij zal moeten blijven oefenen op zijn stem, maar je ziet dat hij al wat met meer vertrouwen en wat meer op zijn gemak op het podium staat. OK, de fladderbewegingen duiden dat hij nog steeds een houvast zoekt en ze blijven nog steeds ongepast op het podium, maar het was duidelijk al veel beter dan de voorbije weken.

Mark Tijsmans in het Nederlands was een paar weken terug al een schot in de roos. Met veel verwachting keek ik dan ook uit naar zijn versie van Nobelprijs van Clouseau, ook al kunnen Clouseaunummers mij helemaal niet bekoren. Hij was een beetje ziekjes en dat was op een bepaald moment wel even te horen toen hij even dreigde te verstikken in een noot. Voor de rest was het anders weer heel keurig gezongen, zoals elke week. Maar het probleem bij Mark is dat hij elke week op hetzelfde niveau blijft hangen en het wordt op de duur toch een beetje saai. Daarom vond ik dit ook een mindere performance. Het was hetzelfde als vorige week en de week ervoor en de week daarvoor. Er zit weinig verrassingspotentieel in Mark Tijsmans en ik vind dat hij voor de wedstrijd eens iets compleet anders mag doen om zijn verdere deelname te verantwoorden. Ik bedoel daarmee niet dat hij ineens rocknummers moet gaan brengen die hem helemaal niet liggen, maar hij kan wel bijvoorbeeld al eens een vlot popnummmer brengen waarbij hij uit zijn pak kruipt en het podium volledig benut. Hij moet echt was loskomen uit die klei waarin hij gebeiteld zit en dan kan hij de sterartiest worden die we zoeken.

Bart De Pauw maakte een paar weken terug al een vergelijking met Anastacia. Nu Daisy Thijs Not that kind van haar moest zingen, werd de vergelijking helemaal compleet. Op bepaalde momenten heeft Daisy Thijs ook die rauwe rockstem met die scherpe kantjes. En Anastacia gebruikt inderdaad die liedjes om te laten zien wat ze allemaal wel kan met die stem. Daisy Thijs deed dat ook, maar toch was ik minder onder de indruk dan bij Anastacia. Ik vind Daisy een heel straffe en getalenteerde zangeres, maar het kon mij gisteren toch niet 100% boeien. Ze maakte vele krullen met haar stem, maar het kwam niet zo galant en indrukwekkend over. Dat lag misschien ook voor een deel aan het lied, vermits ik dit net een iets minder nummer vind van Anastacia. Maar Daisy Thijs heeft de voorbije weken bewezen dat ze een heel veelzijdige zangeres is die in vele genres haar mannetje kan staan. En dat maakt haar nog steeds tot een echte sterartiest.

Free Souffriau had de voorbije weken te kampen met haar verlegen karakter. Met In your eyes van Kylie Minogue zou ze wel eens een ondeugende kant van haar kunnen laten tonen. Maar dat kwam er op het podium niet helemaal uit. Ze stond een beetje statisch op het podium, een beetje te braaf. Het mocht iets ondeugend. Maar tot daar het kleine puntje van kritiek. Want voor de rest vond ik dit echt wel fantastisch. Ik vond dat dit catchy popnummer haar enorm goed afging en heel goed paste bij haar frêle stem. Voor mij is ze inderdaad een soort van Vlaamse Kylie Minogue. Ze heeft met dit nummer vooral bewezen dat ze een zeer grote commerciële waarde kan hebben. Ze was uitmuntend in I will always love you, maar deze week heeft ze bewezen dat ze van grote waarde kan zijn voor platenfirma’s als die haar vlotte, kwalitatief hoogstaande popnummers geven. Terug een bank vooruit en een kus van mezelf.

Ik heb een paar favoriete artiesten aller tijden en één van die artiesten is Bill Withers. Ik vind die man een ongelofelijk warme stem hebben. Toen ik hoorde dat Hein Blondeel Just the two of us moest zingen, hield ik echter mijn hart vast, want ik ben de voorbije weken niet echt fan geworden van de stem van Hein Blondeel. Ik schreef het hier de voorbije weken al dat hij bij mij de klik nog niet kon maken. Maar gisteren heeft hij toch het onmogelijke al wat meer mogelijk gemaakt. Ik vond dit best aangenaam en voor de eerste keer hoorde ik een nummer waar zijn stem volgens mij perfect in paste. Hij kon mij van begin tot einde boeien en op geen enkel moment irriteerde hij mij. Wel een klein puntje van kritiek. Ik vond hem soms zichzelf in het nummer voorbij hollen. Het mocht iets meer relaxer zingen. Maar laten we vooral het goede onthouden: ik vond dit goed en voor de eerste keer ben ik overtuigd door Hein Blondeel.

Superfavoriete Eline De Munck kreeg vorige week de vrijstelling toebedeeld van haar vriend Mattias en kon zich dus heel ontspannen voorbereiden op Black Velvet van Alannah Myles. En we zagen gisteren de Eline van vroeger terug die met haar heugen sierlijk bewoog en van het scherm spatte. En dan nog maar te zwijgen van die stem. Het was ongelofelijk goed gezongen, maar die laatste noot was zo ongelofelijk. Het was net alsof Joss Stone op het podium Black Velvet stond te zingen. Echt ongelofelijk. Er was wat commentaar op haar uitspraak en die was inderdaad terecht. Een paar woorden waren voor mij onduidelijk verstaanbaar en ze daar moeten op letten. Maar ik blijf haar de opvolgster vinden van Stan Van Samang en ik vind dat ze voor mij zeker in de finale moet terechtkomen. Gewoon omdat ze de meest getalenteerde van de hoop is, die dan ook nog eens het beste overkomt op het scherm. Topklasse!

Na het Italiaans van vorige week mocht Johan Terryn terugkeren naar het Engels voor How to save a life van The Fray. Een ontzettend moeilijk nummer waarin je veel van jezelf moet geven om er niet voor te zorgen dat dit een zagerige, saaie performance wordt. De voorbije weken heeft Johan Terryn al bewezen dat hij met deze grens flirt en net als bij Geert Hunaerts is het bij hem erop of eronder. Bij Geert was het deze week erop, voor Johan Terryn was het eronder. Ik vond dit niet zo denderend en Johan liep in een paar valkuilen van het lied. Het werd een beetje saai naarmate het nummer vorderde en de uitschuivers namen ook toe. Ik denk dat dit net een tikkeltje te hoog gegrepen is voor de matige zanger die Johan Terryn is. En ik ben ervan overtuigd dat moest hij de vrijstelling van Viv niet gekregen hebben, hij deze week gegarandeerd op de pijnbank zat.

Kobe Van Herwegen kon zijn straffe prestatie van de eerste week terug over doen, want hij mocht terug croonen in L-O-V-E van Nat King Cole. En ja hoor, hij had mij weer helemaal mee. Ik vind dat het croonen hem ontzettend goed af gaat en dat zijn stem daartoe perfect leent. Ik zie hem ook het liefst in dit genre omdat hij zelfverzekerd op het podium staat zonder dat het teveel wordt. Hij deed zijn ding alsof hij het al jaren deed. En ik heb het vorige week al gezegd, ik zie hem graag in die oudere liedjes die hij weer nieuw leven inblaast. De jury wil hem nu liefst eens in andere genres zien. Ik begrijp dat ergens wel, maar aan de andere kant geven zij hem de liedjes aan. Het is een beetje als een kok die als dagschotel kabeljauw voorschotelt en dan komt klagen dat iedereen vis wilt. Bovendien vind ik het goed dat hij een profiel creëert. Je kan perfect allerlei genres aankunnen, maar op het einde weet je niet meer waar de kandidaat in feite voor staat. En dat is bij Kobe niet het geval. Hij mag de komende weken dus iets anders doen, maar na SASA is het croonen echt zijn ding.

Laatste kandidaat van de week is Guillaume Devos. Hij is de vorige weken opgeklommen in mijn favorietenlijstje naar een hoofdplaats en ik keek dan ook vol verwachtingen uit naar She bangs van Ricky Martin. En ja hoor, ik blijf fan van hem. Ik vond dit een fantastische performance die swingde. Het was zeer vlot en correct gezongen, er mochten wel wat meer heupbewegingen in, maar hij stond op het podium. Hij deed inderdaad niet aan overacting. Geef dit nummer aan Timo Descamps en hij maakt er een farce van, maar Guillaume bleef zichzelf en speelde geen toneeltje. OK, het T-shirt kapot scheuren was misschien niet nodig. Maar daarnaast vind ik hem een heel aangename stem hebben. Geen echt speciale stem die door een specifieke stemkleur wordt gekenmerkt, maar gewoon een mooie stem. Zeker na vorige week, maar het werd deze week bevestigd, vind ik Guillaume de beste mannelijke kandidaat van de hoop en ook een mogelijke opvolger voor Stan Van Samang. Voor mij mag hij naast Eline in de finale staan.

Daarmee heb ik ook reeds gezegd wie dus na aflevering vijf mijn favorieten zijn, al hoort Free Souffriau ook nog thuis in het rijtje en volgen Kobe, Daisy en nu ook Hein op dichte afstand. In mijn favorietenlijstje zakt Mark Tijsmans een beetje omdat hij een grijze, saai muis wordt. Geert Hunaerts deed het vandaag zeker goed, maar hij bengelt samen met Johan Terryn toch nog onderaan mijn lijstje. Maar de laatste werd door de vrijstelling van Viv gered en Geert werd dan weer door het publiek voor een derde pijnbank gered. En zo kwamen we tot een heel verrassende pijnbank met Daisy Thijs en Kobe Van Herwegen. Twee straffe kandidaten die tegenover staan. Hun nominatie is moeilijk te verklaren. Daisy had misschien de pech om vooraan in de wedstrijd te zitten met een performance die door anderen werd overstemd. Kobe had misschien last van de jurycommentaren die het publiek erop wezen dat hij teveel in dezelfde vijver viste. Het is hoe dan ook een moeilijke keuze die gemaakt moet worden en wie van de twee er ook vertrekt, het wordt een aderlating voor de wedstrijd. Bovendien wordt de keuze ook nog eens moeilijk gemaakt omdat het twee fantastische goede doelen zijn. Maar ik moet een keuze maken en dan pleit ik voor Kobe. Omdat hij net als mij Unicef-peter is en omdat hij een topentertainment is die thuishoort op een podium. Maar wie op Daisy stemt, heeft evenveel gelijk.

De goede doelen van de mogelijke afvallers:

Daisy Thijs zingt voor Kamiano, een daklozenrestaurant in de Antwerpse Kammenstraat. Zij geven twee keer per week een gratis warme maaltijd aan de allerarmsten en de daklozen kunnen daar terecht voor wat gezelschap. Op speciale gelegenheden, zoals kerstavond dat er binnenkort weer aankomt, doet Kamiano een extra inspanning door een groot kerstfeest te organiseren waar ongeveer 1.000 daklozen een feestelijke driegangenmenu krijgt. Tijdens de week komen ongeveer 300 mensen eten wat ervoor zorgt dat er jaarlijks 30.000 maaltijden worden aangeboden. De 25.000 euro die Daisy kan winnen is dan ook heel welkom omdat Kamiano ontzettend afhankelijk is van giften die mensen geven. Voor de komende kerst kunnen zij dan ook uw gift goed gebruiken. Steun hen dan ook door een gift te doen op rekeningnummer 409-8563756-58 (KBC) of 220-0037004-83 (Fortis). Giften van 30 euro of meer geven recht op een fiscaal attest. Meer info over Kamiano vind je op deze webpagina.

Kobe Van Herwegen zingt als vriend van Unicef natuurlijk voor deze semi-autonome organisatie van de Verenigde Naties. Deze zomer trok hij samen met Unicef naar Sierra Leone. Dit land wordt gekenmerkt door de grootste kindersterfte ter wereld en 1 op 4 kinderen bereikt er niet de leeftijd van 5 jaar. Er is dan ook dringend nood aan een aantal basisbehoeften: toegang tot basisgezondheidszorg, bescherming tegen malaria, drinkbaar water, … Met de prijzenpot van 25.000 euro die Kobe kan winnen, kan reeds een grote stap in de goede richting worden gezet. Natuurlijk kan Unicef altijd uw steun goed gebruiken en kan je net als mij overtuigd Unicef-peter of –meter worden. Giften kunnen steeds gestort worden op het rekeningnummer 000-0000055-55 en meer info vind je op de website.

De liedjes voor volgende week:

Kobe: Ik voel me zo verdomd alleen – Danny De Munck
Daisy: Proud Mary – Ike & Tine Turner
Geert: You - Ten Sharp
Hein: Under the bridge - Red Hot Chili Peppers
Eline: I feel good - James Brown
Guillaume: Rain down on me - Kane
Free: Dear mister President - Pink
Mark: Freedom - Wham
Johan: Through before we even started - Soulsister